Północ i Południe...

Północ...cisza... mgła zasnuła ciszą mój świat. Zamknęłam oczy i patrzę w dal... dziwne obrazy przelatują przed oczami, cała gama kolorów z tęczowego okręgu po wściekłej burzy tworzy pejzaże piękne i kruche...

Cień padający spod rzęs na policzki tak nieuchwytny że zaraz go nie będzie... otworzą się oczy spowite w wyobraźni szal... otworzą i popatrzą na ten szarobury świat, którego czas kiedyś skończy się dla tej jednej pary oczu.

A jednak... jednak śpią spowite w ciszy ciemnością... śnią o lepszych chwilach niż te ostatnie...

Zagubione dusze szukają przejścia w stronę lepszego świata... lecz jest ciemno... zbyt ciemno by odnalazły krętą ścieżkę, kiedy nikt nie zapalił dla nich małej lampki... tyle zapomnianych istot, o których nikt już nie pamięta, szukających nowego domu...

Mały płomyk nadziei nie pali się dla nich, choć tak bardzo tego pragną... tak bardzo im się to należy... bo ile lat po śmierci można chodzić boso w zamglonych szatach?

Południe...nawet nie słychać bicia dzwonów w najbliższym kościele...
świergot ptaków gra najpiękniejsze pieśni pod słońcem w starych lipach... wraz z nimi rozpoczyna swoją piosnkę deszcz dudniąc cicho, wybijając ten cudowny rytm życia... i ja... patrząc na ten świat, "kryjąc się" przed życiodajnym płynem pod rozłożystymi gałęziami drzew rozmyślam o życiu...

Przystaję na chwilę i wdycham zapach ziemi... słodko kwaśny, orzeźwiający... wiatr targa moje loki w wesołych podskokach niosąc nowinę przyjścia na świat nowego życia...

Gdzieś daleko... wieczne góry przypatrują się kolejnym narodzinom... a bryza znad morza oznajmia światu jego wieczność...

Czas, którego małą tylko cząstką jesteśmy my... ludzie i zwierzęta... który cieszy się z przyjścia na świat nowych żyć... piskląt, szczeniąt, niemowląt... upływający i utwierdzający nas w przekonaniu że jesteśmy tu tylko na chwilę.