Streszczenie: W artykule jest przedstawiony nowy aksjomat fizyki. Ten aksjomat wynika z istnienia wielu fizycznych zjawisk i procesów, które dotychczas nie były wyjaśniane lub były wyjaśniane błędnie. Dzięki uzupełnieniu teoretycznej fizyki o ten aksjomat można logicznie, poprawnie interpretować zachodzące zjawiska i procesy oraz usunąć z fizyki wiele błędnych interpretacji.
Spis treści
Istota nowego aksjomatu
Prawo dynamiki samoczynnego ruchu w zjawiskach
1. Gazy szlachetne
2. Neutrino
3. Prawo znikomego działania i trudności z określaniem masy
4. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i magnetyzm
5. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i magnetyczne silniki
6. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i zjawisko kawitacji
7. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i termoelektryczność
Zakończenie
Istota nowego aksjomatu
Zgodnie z powszechną opinią aksjomaty (pewniki) w fizyce to fundamentalne, niedowodzone postulaty przyjmowane za prawdziwe, stanowiące punkt wyjścia dla naukowych teorii. W przeciwieństwie do matematyki, aksjomaty fizyczne bazują na obserwacjach i mogą zostać obalone przez eksperyment. Ale to, że aksjomaty fizyczne bazują na obserwacjach, oznacza, że wyniki obserwowanych fizycznych procesów i zjawisk świadczą o poprawności aksjomatów. Nie przesądzając tutaj o ich poprawności, przykładami aksjomatów mogą być zasady dynamiki Newtona, stałość prędkości światła czy zasady zachowania energii.
Sprawa poprawności aksjomatów w postaci stałej prędkości światła i zasady zachowania energii będzie rozpatrzona później. Wpierw zajmiemy się uzupełniającym aksjomatem fizyki. Ten nowy aksjomat fizyki jest związany z wzajemnym przyspieszaniem materialnych ciał. Do chwili obecnej nauka o wzajemnych oddziaływaniach materialnych ciał opiera się na milczącym założeniu (aksjomacie), że przyspieszenia, jakie każde ciało nadaje wszystkim innym ciałom, wraz za zmianą odległości zmieniają się w identyczny sposób dla każdego ciała, czyli że te zmiany opisuje ta sama matematyczna funkcja. Na tym postulacie opiera się prawo powszechnego ciążenia Newtona.
Pod pojęciem "wzajemne oddziaływanie ciał" można rozumieć także wzajemne oddziaływanie ze sobą rozmaitych cząsteczek chemicznych, atomów różnych pierwiastków chemicznych oraz oddziaływanie ze sobą protonów i neutronów. I właśnie nawiązując do tych najmniejszych składników materii najłatwiej jest zrozumieć uzupełniający aksjomat (postulat, pewnik) fizyki, który ma postać: dwa różne ciała przyspieszają siebie nawzajem (oraz przyspieszają wszystkie inne ciała wokół siebie) zgodnie z przebiegiem dwóch różnych matematycznych funkcji. Tego rodzaju wzajemne przyspieszanie się dwóch ciał oznacza, że te ciała poruszają się zgodnie z nowym prawem fizycznym, które otrzymało nazwę: prawo dynamiki samoczynnego ruchu.
Prawo dynamiki samoczynnego ruchu jest swego rodzaju uzupełnieniem do trzeciej zasady dynamiki Newtona. Bo w przyrodzie istnieją związki dwóch identycznych obiektów i istnieją związki dwóch różnych obiektów. W obu przypadkach obiekty tworzą ze sobą trwały związek i poruszają się względem siebie oraz względem ich wspólnego środka ciężkości. Ale w pierwszym przypadku wspólny środek ciężkości dwóch obiektów pozostaje nieruchomy, zatem w tym przypadku przejawia się trzecie prawo dynamiki Newtona. Natomiast w drugim przypadku środek ciężkości przemieszcza się ruchem przyspieszonym, zatem w tym przypadku przejawia się prawo dynamiki samoczynnego ruchu. Za przykład obiektu, który zachowuje się zgodnie z trzecim prawem dynamiki Newtona, może służyć cząsteczka wodoru H2. Tę chemiczną cząsteczkę tworzą dwa jednakowe atomy wodoru, więc one przyspieszają się nawzajem w jednakowy sposób. Dzięki temu zachowują się zgodnie z trzecim prawem dynamiki Newtona. Przykładem obiektu, który zachowuje się zgodnie z prawem dynamiki samoczynnego ruchu może być atom helu 4He. Ten atom zawiera dwa protony i dwa neutrony. Proton i neutron nadają sobie nawzajem przyspieszenia, które zmieniają się w odmienny sposób. Dzięki temu atom helu zachowuje się zgodnie z prawem dynamiki samoczynnego ruchu.
Z trzecim prawem dynamiki Newtona jest związana zasada zachowania energii. Ale w procesach, które zachodzą w materii, słuszność tej zasady jest ograniczona. Poniżej będą przedstawione sytuacje, w których zasada zachowania energii nie istnieje.
Prawo dynamiki samoczynnego ruchu w zjawiskach
1. Gazy szlachetne
Gazy szlachetne (helowce) to pierwiastki 18. grupy układu okresowego. Do tej grupy należą: hel (He), neon (Ne), argon (Ar), krypton (Kr), ksenon (Xe) i radon (Rn). Charakteryzują się one tym, że są mało aktywne chemicznie, bezbarwne, bezwonne i występują w postaci jednoatomowego gazu. Wszystkie te właściwości wynikają z tego, że atomy tych pierwiastków zachowują się zgodnie z prawem dynamiki samoczynnego ruchu i nieustannie samoczynnie przyspieszają. Z powodu swojej ruchliwości nie łączą się więc z innymi pierwiastkami.
Biorąc pod uwagę różne przyspieszające zdolności protonów i neutronów (do przyspieszania innych cząstek) można stwierdzić, że atomy niemal wszystkich pierwiastków chemicznych mają pewną zdolność do samoprzyspieszania. Atomy jednych pierwiastków przyspieszają w większym stopniu, a innych pierwiastków w mniejszym. Stopień samoprzyspieszenia atomów różnych pierwiastków decyduję o ich zachowaniach i zdolnościach, jakie przejawiają się w rozmaitych chemicznych i fizycznych procesach.
2. Neutrino
Neutrino jest jedną z wielu cząstek, które uzyskują duże prędkości wskutek działania prawa dynamiki samoczynnego ruchu. Na podstawie tezy, że przyczyną istnienia zjawiska samoprzyspieszenia jest wzajemne oddziaływanie ze sobą protonu i neutronu, można stwierdzić, że neutrino składa się wyłącznie(!) z tych dwóch cząstek. Oznacza to, że układ tych dwóch cząstek nie jest obarczony zagęszczoną chmurą protoelektronów, tak jak ma to miejsce w atomach deuteru (D). (Z atomu D niewielka część chmury podczas jonizacji atomu jest z niej wydalana w postaci elektronu.) Nieobecność protoelektronów w budowie neutrino różni je od zjonizowanych i niezjonizowanych atomów D.
Atom D charakteryzuje się największą zdolnością do samoprzyspieszenia spośród wszystkich atomów układu okresowego. Ale aby atom D mógł poruszać się ruchem przyspieszonym prostoliniowo musi on spełniać najważniejszy warunek. Jego oś symetrii, na której leżą proton z neutronem, musi mieć stabilne położenie. A taką stabilność osi symetrii atom D zachowuje, gdy wiruje z dużą prędkością wokół swojej osi symetrii. Takie zachowanie wśród atomów D jest rzadkością. Z tego powodu tylko bardzo niewielka część atomów D ma szansę przekształcić się w neutrino.
Atom D największą prędkość ruchu uzyskuje, gdy porusza się w próżni fizycznej. W tym obszarze rzadko są spotykane inne atomy, więc atom D przyspieszając osiąga ogromne prędkości. W obszarze próżni fizycznej istnieje ciemna materia w postaci rozrzedzonych protoelektronów. Nie stanowią one istotnej przeszkody w samodzielnym przyspieszaniu atomu D. To znaczy, przy małej prędkości atomu D, gdy jest on w postaci "lekko zjonizowanej", czyli gdy jeszcze nie pozbył się obciążającej go chmury protoelektronów, jego samoprzyspieszenie jest najmniejsze. Dzieje się tak dlatego, że połączona z atomem D chmura protoelektronów podczas ruchu w próżni fizycznej jest przyczyną powstawania oporu dla tego ruchu. Wielkość tego oporu przyczynia się jedynie do zmniejszenia samoprzyspieszenia, a nie do jego zlikwidowania. W miarę zwiększania prędkości atomu D opór ten staje się coraz mniejszy, bo protoelektrony z atomowej chmury są z niej wytrącane. W ten sposób atom D stopniowo przestaje być atomem i staje się neutrinem, które już nie zawiera zagęszczeń protoelektronów.
W tym stanie neutrino osiąga osiąga największe przyspieszenie. Ale to samoprzyspieszenie neutrina już nie zwiększa się, lecz stabilizuje się. W ten sposób neutrino staje się cząstka "nie do zatrzymania". A do tego stanu dochodzi z powodu istnienia prawa znikomego działania.
3. Prawo znikomego działania i trudności z określaniem masy
Z cząstkami, takimi jak neutrino i dowolnymi innymi, które samodzielnie rozpędzają się do ogromnych prędkości, jest związane prawo znikomego działania. To prawo mówi o tym, że opór, jaki stawia ośrodek dla poruszającego się w nim ciała, zwiększa się tylko do pewnej wielkości prędkości, a następnie wraz z dalszym wzrostem prędkości opór staje się coraz mniejszy. Przy ogromnych prędkościach opór staje się znikomo mały. Więcej informacji na temat zjawisk związanych z prawem znikomego działania można znaleźć w artykułach umieszczonych przy odnośniku *1).
Z funkcjonowaniem prawa znikomego działania wiążą się trudności z określaniem wielkości masy ciał, które poruszają się z ogromną prędkością. Obecnie coraz większa ilość zużywanej energii, która jest niezbędna do nadawania cząstkom w akceleratorach coraz większych prędkości, jest błędnie wyjaśniana jako skutek zwiększania się masy tych cząstek. Obecnie fizycy teoretycy uważają, że energia zużywana dla nadawania cząstkom w akceleratorach prędkości zamienia się w dodatkową masę tych cząstek. Oczywiście błąd ten wynika z nieznajomości prawa znikomego działania i hołdowania szczególnej teorii względności Einsteina, która głosi, że energia jest równoważna masie.
4. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i magnetyzm
O procesie powstawania magnesu i o związkach tego procesu z przepływem elektrycznego prądu, można przeczytać w art. "Pole magnetyczne? ...Ależ to bardzo proste!".*2) Tutaj będzie przedstawiona przyczyna, która zapewnia przepływ w magnesie elektronowych (protoelektronowych) strug, gdy w magnesującej cewce przepływ elektrycznego prądu zostanie już zatrzymany.
Zgodnie z prawem dynamiki samoczynnego ruchu cząsteczki chemiczne mogą poruszać się ruchem przyspieszonym dzięki ich składnikom, które przyspieszają się nawzajem według różnych matematycznych funkcji. Ale dzieje się tak wówczas, gdy te cząsteczki chemiczne nie tworzą związków z innymi cząsteczkami i mogą swobodnie się poruszać. Natomiast gdy są one powiązane z innymi cząsteczkami, to ich postępowy ruch może być zablokowany. A gdy taka sytuacja ma miejsce, wówczas niemożność samoprzyspieszania ich samych przyczynia się do przyspieszania pewnej części składników protoelektronowych chmur, które istnieją w każdym atomie.
Dla zilustrowania tego zjawiska i ułatwienia jego zrozumienia będzie tu wykorzystany przedstawiony poniżej schemat struktury atomu 4He.
Protony i neutrony w strukturze helu są rozmieszczone względem siebie w podobny sposób, jak wierzchołki czworościanu foremnego. Schemat czworościanu foremnego jest przedstawiony na tle sześcianu. Ułatwia to zrozumienie, jak położone są względem siebie protony i neutrony, w jakim kierunku porusza się atom helu i jak ten kierunek jest usytuowany względem położenia nukleonów. Duże samoprzyspieszenie atomu helu i duża prędkość ruchu uniemożliwia jego łączenie się z atomami innych pierwiastków i hamowanie tym sposobem jego ruchu.
W przypadku np. żelaza sytuacja jest inna. Atom żelaza również można schematycznie przedstawić w podobny sposób jak atom helu. Z nim również jest związany kierunek jego samoprzyspieszenia. Atomy w sztabce żelaza są ze sobą mocno powiązane i to uniemożliwia ich przyspieszony ruch. Zatem każdy atom żelaza z powodu braku możliwości samodzielnego przyspieszania w określonym kierunku wydmuchuje niejako ze swojego obszaru, w tym samym kierunku, w którym mógłby sam się poruszać, część protoelektronów ze swojego obłoku. Z obłoku, który otacza atom żelaza, w jednym kierunku są wyrzucane protoelektrony, a z przeciwnej strony do obłoku wlatują inne protoelektrony i uzupełniają ubytek.
Kierunki ruchu protoelektronów, które są wydalane z sąsiadujących ze sobą atomów w sztabce żelaza, są różnorodne. Ale to zmienia się, gdy taka sztabka żelaza zostaje umieszczona w magnetycznym polu cewki, w której płynie prąd elektryczny. Wówczas strumienie protoelektronów magnetycznego pola*2) wymuszają na atomach ze struktury sztabki żelaza określone zachowania. A mianowicie, te strumienie wymuszają taki niewielki ruch obrotowy każdego atomu żelaza, że kierunek ruchu wydalanych protoelektronów z atomu pokrywa się z kierunkiem strumienia protoelektronów magnetycznego pola.
Magnetycznie miękkie żelazo ma małą zawartość węgla, więc łatwo się namagnesowuje i po wyłączeniu elektrycznego prądu w magnesującej cewce łatwo się rozmagnesowuje. Dzięki tym cechom miękkie żelazo jest wykorzystywane w elektromagnesach, transformatorach, silnikach elektrycznych. Żelazo magnetycznie twarde jest stopem, który zawiera odpowiednią ilość dodatkowych składników w postaci węgla i innych pierwiastków, których atomy tworzą z atomami żelaza silne międzyatomowe wiązania. Z tego powodu do namagnesowania sztabki twardego żelaza niezbędne jest znacznie silniejsze oddziaływanie magnetycznego pola cewki z płynącym w niej elektrycznym prądem stałym. A gdy sztabka zostanie namagnesowana, to dzięki silnym miedzyatomowym wiązaniom, gdy w cewce przestanie płynąć elektryczny prąd, sztabka zachowuje stan namagnesowania. Po namagnesowaniu sztabki i wyłączeniu przepływu prądu w cewce w strukturze sztabki oraz wszędzie wokół niej nieustannie płyną strumienie protolektronów. A dzieje się tak dzięki przyspieszającemu działaniu atomów żelaza oraz atomów innych znajdujących się tam pierwiastków.
5. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i magnetyczne silniki
Magnetyczne pole, jakie wytwarzają dwie namagnesowane sztabki żelaza, przejawia się w taki sposób, że w jednym położeniu względem siebie sztabki przyciągają się do siebie, a w innym położeniu odpychają się od siebie. Wyniki doświadczeń, które są przedstawione w artykule "Dwustuletnie oszustwo w teoretycznej fizyce",*3) pokazują, że istnieje różnica między siłą przyciągania i siłą odpychania. Pomiary oddziaływiania, wykonane przy tej samej odległości między magnesami, wykazały, że siła odpychania jest większa od siły przyciagania o około 50% wielkości siły przyciągania. Właśnie ta różnica stała się podstawą budowy magnetycznych silników.
Jeden taki magnetyczny silnik skonstruował turecki wynalazca Muammer Yildiz. Informacja na temat budowy tego silnika znajduje się (w języku rosyjskim) w artykule "Działający magnetyczny silnik".*4) Ten magnetyczny silnik był sprawdzony na Uniwersytecie Technicznym w Delft w Holandii w obecności około 30 naukowców. Powstał także inny silnik, o którym jest wzmianka w odnośniku *4).
Działanie silników magnetycznych w pośredni sposób jest skutkiem istnienia prawa dynamiki samoczynnego ruchu. Ich działanie przebiega na zasadzie perpetuum mobile, czyli niezgodnie z zasadą zachowania energii, czyli podobnie jak samoprzyspieszenie atomów helu 4He i innych atomów.
6. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i zjawisko kawitacji
Istnienie zjawiska kawitacji, ale przede wszystkim działanie kawitacyjnego generatora ciepła, który wytwarza znacznie więcej energii, aniżeli pobiera podczas pracy, jest dowodem na istnienie samoprzyspieszania molekuł wody (lub innych cieczy) i wytwarzania w ten sposób pewnej ilości dodatkowej energii. Ale, aby zjawisko kawitacji i powstanie dodatkowej energii mogło się zdarzyć, muszą zaistnieć odpowiednie warunki. W normalnym stanie molekuły wody (lub innej cieczy) mają tak urozmaicony rozkład kierunków samoprzyspieszenia, że, na przykład, kropla wody jako całość nie wykazuje zdolności do samoprzyspieszania. Ale nie można tego powiedzieć o jej składnikach. Wystarczy przypomnieć tu zjawisko w postaci ruchów Browna. Zatem o kierunkach samoprzyspieszeń i kierunkach ruchów molekuł można powiedzieć, że system tych przyspieszeń jest nieuporządkowany i wypadkowe przyspieszenie jest równe zero. Molekuły są dla siebie nawzajem przeszkodą i z tego powodu nie poruszają się one w uporządkowany sposób.
Sytuacja, jaka jest związana z brakiem uporządkowania kierunków samoczynnych przyspieszeń molekuł wody, zmienia się, gdy dochodzi nowy czynnik w postaci przemieszczania się warstw wody względem siebie. Tak dzieje się, gdy w wodzie obraca się, na przykład, śruba okrętowa albo - jak poniżej na rysunku - obraca się układ dysków w generatorze ciepła.
Przesuwanie się względem siebie warstw wody odbywa się w wyniku ich ruchu z różnymi prędkościami. Podczas takiego procesu zachodzi częściowe uporządkowanie położenia molekuł. To częściowe uporządkowanie położenia jest możliwe dzięki asymetrycznej budowie molekuł. Z powodu istnienia częściowego uporządkowania molekuł w mikroobszarach wody, gdy z powodu spadku ciśnienia powstają bąbelki pary wodnej, to wówczas molekuły wody w bąbelkach są dla siebie nadal przeszkodą w przyspieszaniu, ale w tej nowej sytuacji wypadkowe przyspieszenie molekuł nie jest już równe zero. Oznacza to, że, w zależności od stopnia uporządkowania molekuł w kawitacyjnym bąbelku, molekuły z mniejszym bądź większym przyspieszeniem mkną w kierunku ścianki bąbelka (z jednej jego strony) i pozostawiają za sobą (przy przeciwległej stronie bąbelka) obszar w bąbelku, w którym narasta stan próżni fizycznej.
W ten sposób, dzięki częściowemu uporządkowaniu położenia molekuł wody w gazowym bąbelku, z powodu samoprzyspieszenia molekuł, powstaje dodatkowa kinetyczna energia molekuł. Przekazanie tej dodatkowej energii bąbelków do otaczającej wody odbywa się dwuetapowo. W pierwszym etapie następuje przekazanie energii w trakcie uderzenia rozpędzonych molekuł w ściankę bąbelka - wówczas następuje przekazanie energii pojedynczych rozpędzonych molekuł do cieczy. Drugi etap następuje w trakcie zamykania się przestrzeni bąbelka z powodu narastającego tam stanu próżni fizycznej i ciśnienia z zewnątrz. To zamykanie się bąbelka odbywa się z większą energią, gdy istnieje opisany proces uporządkowania molekuł. To zamykanie zachodziłoby mniej energicznie wówczas, gdyby wcześniej nie było uporządkowania molekuł w bąbelku i gdyby nie powstał tam pewien stan próżni fizycznej.
Energiczne zamykanie bąbelków pary wodnej oraz przyspieszony ruch molekuł wewnątrz bąbelka może zdarzać się tuż przy ściance wirującej śruby okrętowej bądź innego wirującego elementu urządzenia, a jedną ze ścianek bąbelka może stanowić powierzchnia tego elementu. Wówczas proces kawitacyjny doprowadza do niszczenia powierzchni tego wirującego detalu, będącego przyczyną powstawania kawitacji.
W taki to właśnie sposób podczas pracy kawitacyjnego generatora ciepła powstaje energia, która jest większa od tej, jaka zostaje doprowadzona do tego urządzenia, aby to urządzenie mogło prawidłowo pracować. A podstawową przyczyną tego procesu jest samoprzyspieszenie molekuł wody.
7. Prawo dynamiki samoczynnego ruchu i termoelektryczność
Podstawą istnienia termoelektrycznych zjawisk jest napięcie kontaktowe, jakie powstaje na styku dwóch różnych metali.
Każdy metal składa się z atomów, które w większym lub mniejszym stopniu wyrzucają ze swojej powierzchni w określonym kierunku protoelektrony (elektrony). Dzieje się tak za przyczyną istnienia różnych przyspieszających zdolności protonów i neutronów. Na powierzchni każdego metalu sąsiadują ze sobą mikrostrefy o różnych właściwościach. Z jednych mikrostref są wydalane protoelektrony do otaczającej przestrzeni, a inne mikrostrefy pochłaniają protoelektrony z otaczającej przestrzeni. Wydalanie i pochłanianie protoelektronów przez mikrostrefy różnych metali odbywa się z różną intensywnością. Z tego powodu na styku dwóch różnych metali powstaje potencjał kontaktowy, którego wielkość jest uzależniona od temperatury styku tych dwóch metali. Właśnie ta właściwość jest podstawą zjawisk termoelektrycznych.
Na poniższym rysunku są przedstawione styki dwóch różnych metali A i B.
Na stykach metali A i B powstaje potencjał kontaktowy. Gdy temperatura styków jest jednakowa, wówczas wielkość napięcia na końcach przewodu 1 i 2 jest zerowa. Bo wówczas elektrony (protoelektrony) na stykach metali A i B mają jednakowej wielkości przyspieszenia i w zamkniętym elektrycznym obwodzie są skierowane naprzeciw siebie. Sytuacja zmieni się, gdy na dwóch stykach metali A i B będą różne temperatury. Wówczas na tych stykach elektrony będą wpędzane do elektrycznego obwodu z różnymi przyspieszeniami i na końcach 1 i 2 będzie istniało elektryczne napięcie. Jest to termoelektryczne zjawisko Seebecka.
Odwrotny przebieg ma termoelektryczne zjawisko Peltiera. Gdy do końcówek przewodu 1 i 2 podłączyć źródło prądu stałego, wówczas na jednym styku dwóch metali nastąpi wzrost temperatury, a drugi styk będzie się oziębiał. Jeśli zmienić połączenie źródła prądu tak, aby prąd w obwodzie popłynął w przeciwnym kierunku, wówczas na tych samych stykach temperatura zmieni się na przeciwną.
Prawo dynamiki samoczynnego ruchu działa także w przypadku termodynamicznego zjawiska Thomsona, które jest zobrazowane na poniższym rysunku.*3)
W tym przypadku także występuje przyspieszenie elektronów, które jest spowodowane wspólnym oddziaływaniem protonów i neutronów.
Gdy metalowy przewodnik ma jednakową temperaturę na całej długości, wówczas jego atomy wyciskają ze swej objętości elektrony w rozmaitych kierunkach. Żaden z kierunków nie jest w jakiś sposób wyróżniony, więc można uważać, że są to normalne ruchy cieplne. Podobnie dzieje się, gdy przewodnik z jednej strony jest cieplejszy, a z drugiej strony jest chłodniejszy. Różnica jest tylko taka, że w cieplejszym obszarze przewodnika ruchy cieplne są bardziej intensywne i taki obszar stawia większy opór dla wymuszonego z zewnątrz przepływu elektrycznego prądu.
Sytuacja zmienia się, gdy przez przewodnik, wzdłuż którego występuje spadek (gradient) temperatury, płynie stały prąd elektryczny.
Dr Piotr Janas napisał:
"Przepływ prądu elektrycznego przez przewodnik, wzdłuż którego występuje spadek(gradient) temperatury, powoduje w każdym elemencie przewodnika pochłonięcie lub wydzielenie ciepła (Rys. 3 ). O tym, czy w danym przewodniku pochłaniana czy wydzielana jest energia cieplna decyduje kierunek przepływu prądu względem kierunku gradientu temperatury."*5)
Na rysunku widać, że gdy kierunek prądu I jest taki sam jak kierunek gradientu T1>T2, wówczas z przewodnika jest wydzielana energia cieplna Q. Dzieje się tak za przyczyną przenoszenia energii przez ruchliwe (gorące) elektrony do chłodniejszych obszarów (elementów) przewodnika. Ten obszar nagrzewa się i wydziela energię cieplną Q. W sytuacji, gdy kierunek prądu I jest przeciwny do kierunku gradientu T1>T2, wówczas mniej ruchliwe elektrony (zimne), gdy dotrą do cieplejszych obszarów przewodnika, pobierają energię od bardziej ruchliwych cząstek. Z tego powodu obszar oziębia się i pochłania energię cieplną Q z otoczenia.
Zakończenie
Przedstawione tutaj procesy i zjawiska wynikają z istnienia w przyrodzie dwóch różniących się od siebie cząstek: protonu i neutronu, których wspólne działanie stanowi treść uzupełniającego, nowego aksjomatu. Wdrożenie tego aksjomatu do fizyki nie zmieni poprawnych, logicznych naukowych teorii, lecz je uzupełni. Zasada zachowania energii będzie nadal słuszna, ale w ograniczonym zakresie. A mianowicie, będzie ona słuszna w tych zjawiskach i procesach oraz w tych obszarach, w których prawo dynamiki samoczynnego ruchu nie będzie przejawiać się "na zewnątrz".
Wskutek wdrożenia nowego aksjomatu do fizyki przestanie być poprawna teoria względności Einsteina. Bo stała prędkość światła w próżni względem dowolnego układu odniesienia nie istnieje. Nie istnieje też równoważność energii i masy oraz przemiana jednej z tych postaci w drugą. Bo nie istnieje absolutna próżnia fizyczna, w której nie byłoby żadnej postaci materii. Ciemna materia jest w istocie ośrodkiem, który przenosi fale świetlne. A tworzące ciemną materię protoelektrony są cząstkami, bez których nie mogłaby istnieć materia atomowa.
____________________________________________
*1) "Prawo znikomego działania i związane z nim zjawiska" - https://www.salon24.pl/u/swobodna-energia/562193, http://pinopa.narod.ru/05_ZakonND_pl.pdf,
"Efekt Boreal - Prawo znikomego działania" - https://www.salon24.pl/u/swobodna-energia/501897, http://pinopa.narod.ru/12_C3_Effect_Boreal_pl.pdf,
"Prawo znikomego działania w akcji" - https://www.salon24.pl/u/swobodna-energia/562945, http://pinopa.narod.ru/32_C4_PrawoZD_w_akcji.pdf,
"Prezentacja prawa znikomego działania" - https://pinopa.narod.ru/Prezentacja.pdf.
*2) "Pole magnetyczne? ...Ależ to bardzo proste!" - https://pinopa.narod.ru/06_C2_Magnet_pole_pl.pdf
*3) "Dwustuletnie oszustwo w teoretycznej fizyce" - https://pinopa.narod.ru/36_C4_Dwustuletnie_oszustwo.pdf
*4) "Действующий магнитный двигатель" - https://poselenie.ucoz.ru/publ/dejstvujushhij_magnitnyj_dvigatel/6-1-0-343. Film z obserwacji działania tego magnetycznego silnika przez naukowców z Uniwersytetu Technicznego w Delft można obejrzeć na https://www.youtube.com/watch?v=5B3siClKqEc&list=PL-fbsxQGk9P_dlbwf8DZj8wZEZBMSDHjY&index=14, natomiast działanie innego silnika można obejrzeć na https://www.youtube.com/watch?v=ShkdTsqEZKU&list=PL-fbsxQGk9P_dlbwf8DZj8wZEZBMSDHjY&index=19.
*5) Autor: Dr Piotr Janas, Dydaktyka Fizyki, Uniwersytet Rolniczy Ćwiczenie 37 ZJAWISKA TERMOELEKTRYCZNE Kraków 2018
_____________________________________________
Bogdan Szenkaryk "Pinopa"
Polska, Legnica, 2026.03.30.
Komentarze
Pokaż komentarze