Prawdziwi PatrYJoci zawyli zgodnym chórem, jak zdzieleni w zbiorowy splot słoneczny: "jak-on-śmiał!!!-jak-można-porównywać!!!-do-czego-to-podobne-żeby-sędzia!!!"...
Mnie w związku z tym przypomniał się pewien wierszyk ulubionego ostatnio przez Prawdziwych poety:
Przyszedł śmierdziel do ogrodu
I stwierdził,
Że się ktoś dopuścił smrodu,
Bo śmierdzi.
Stanął śmierdziel, żeby fakt ten
Ustalić
I coś w związku z tym nietaktem
Uchwalić.
Więc się śmierdziel zebrał licznie
W drzew cieniu,
Protestując energicznie
W imieniu.
Potem ruszył po ogrodzie
Pochodem,
Krzycząc: "Hańba! Precz, narodzie,
Ze smrodem!"
Krzyczał, ryczał, ducha sławił
(Nie ciało),
Ale gdzie się tylko zjawił -
Śmierdziało.
Z tego morał się wywodzi
Dla wielu:
Nie protestuj, gdy sam smrodzisz,
Śmierdzielu.
/Julian Tuwim, "Śmierdziel"/
Komentarze
Pokaż komentarze (30)