Kuszenie

      […]Kto wie gdyby nas lepiej i piękniej kuszono
                                                                          słano kobiety różowe płaskie jak opłatek
                                                                    lub fantastyczne twory z obrazów Hieronima Boscha
                                                                  lecz piekło w tym czasie było jak
                                                                  mokry dół zaułek morderców barak
                                                                  nazwany pałacem sprawiedliwości
                                                                          samogonny Mefisto w leninowskiej kurtce
                                                                      posyłał w teren wnuczęta Aurory
                                                                        chłopców o twarzach ziemniaczanych
                                                                      bardzo brzydkie dziewczyny o czerwonych rękach[…]

/Zbigniew Herbert, Potęga smaku/

Nie. Nie będę wybielać żadnych skuszonych. Zrobili, co chcieli; nawet, jeśli trzeba ich było do tego namówić. Chcę się zastanowić nad naturą kuszenia. Czy nie jest tak, że skuszony wart jest kuszącego? To znaczy: im mniej wart jest kuszony, tym nędzniejszych zachęt wymaga? Wobec tego - każdego z nas można namówić do złego, jeśli tylko znajdzie się kusiciel odpowiedniego kalibru?

Nie bez powodu prosimy Boga "i nie wódź nas na pokuszenie"?

Odporni są tylko święci, a i to nie wszyscy?

Nawiasem mówiąc, ci, którzy mają za złe Ewie nie tylko to, że się dała Wężowi namówić na jabłko, ale i to, że przekonała do grzechu Adama, nie chcą pamiętać, że przecież Adam również uległ. Namowom Ewy. Czyżby stosowano okoliczności łagodzące, biorąc pod uwagę, że działał zamroczony uczuciem?

Skąd, w takim razie, ta srogość wobec błądzących pod wpływem osobistego uroku amanta agenta Tomka???

U góry: Fresk Michała Anioła z Kaplicy Sykstyńskiej przedstawiający grzech pierworodny