2 obserwujących
40 notek
28k odsłon
498 odsłon

Nieszczególna Teoria Względności.

Wykop Skomentuj16

22.11.2020

                                                                 Spis treści.
       1. Wstęp.
        2. Postulaty STW.
        3. Teza.
        4. Opis metody dowodzenia.
        5. Doświadczenie z karabinem.
        6. Doświadczenie z laserem.
        7. Rozważanie zgodne z obowiązującą STW.
        8. Doświadczenie zgodne z postulatami STW.
        9. Cechy światła zgodne z rzeczywistością.
      10. Wnioski.
 
                                                                           1. Wstęp.
 
     W dniu 15.08.2020 roku  zaprezentowałem opracowanie   ,, Radary dopplerowskie wykluczają Wszechświat ‘’ .
Odniosłem się w nim do praw fizyki jakie obowiązywałyby na Ziemi, gdyby fale elektromagnetyczne podlegały drugiemu postulatowi Szczególnej Teorii Względności Alberta Einsteina.
W takiej sytuacji nie moglibyśmy korzystać z większości urządzeń wytwarzających owe fale.
Dla zaradzeniu tym negatywnym skutkom, należałby przyjąć tezę , iż ruchoma Ziemia i Wszechświat są utopią.
W  trakcie polemik zarzucano mi, że nie potrafię zrozumieć ideii STW oraz zasady względności ruchu jaka jest zawarta w tym dziele.
Za główny argument uzasadniający moje przekonanie, wnosiłem, iż cechy fali elektromagnetycznej nie mogą zależeć od położenia obserwatora, który na nią patrzy.
Z takimi efektami możemy się jedynie spotkać podczas pokazów czarnej magii.
Najbardziej znanym przykładem takiej sytuacji jest Mojżesz i Aaron przed faraonem Egiptu.
Aaron zamienił swoją laskę w węża. Czarownicy faraona również to uczynili. Mojżesz jednak odniósł zwycięstwo,
ponieważ to Aarona lasko wąż pozjadał pozostałe lasko węże.
Na pewno obserwatorami zewnętrznymi był faraon oraz jego dwór. Widzieli oni całe to wydarzenie  jako dokonujące się w rzeczywistości.
Ciekawie co widzieli obserwatorzy wewnętrzni, Mojżesz ,Aaron oraz czarownicy faraona?
Być może jedynie grę świateł i cieni. Nie można w rzeczywistości wyczarować żywych węży,ponieważ są to istoty żywe.
     Wykazywałem sprzeczności jakie istnieją w teorii, lecz nikt nie dopuszcza myśli, iż przez tyle czasu mógł być wprowadzany w błąd.
                                 Mark Twain.
     Łatwiej jest oszukać człowieka niż przekonać go , że został oszukany.


 
                                                                                  2. Postulaty STW .



 
     Albert Einstein oparł swoje rozumowanie na dwóchpostulatach:
      1. Zasadzie względności.
     Przyjął on, że we wszystkich układach inercjalnych prawa fizyki , mechaniki jak również elektrodynamiki są jednakowe.
    Zasada ta jest zasadą Galileusza.
      2.  Niezmienniczości prędkości światła w próżni.
      Dla wszystkich obserwatorów inercjalnych, prędkość światła w próżni jest identyczna, we wszystkich  kierunkach i nie zależy od prędkości źródła fali.


 
                                                                                   3. Teza.



 
     Postulaty jakie przyjął Albert Einstein są fundamentem STW i nikt ich nie kwestionuje.   W trakcie opisu zjawisk związanym z falą elektromagnetyczną, manipuluje się nimi z wielkim mistrzostwem.
Dla obserwatora  wewnętrznego, czyli takiego który przemieszcza się razem ze źródłem fali nadaje się światłu bezwładność, czyli masę.
Dla obserwatora zewnętrznego, pozostaje się przy ustaleniu, iż światło nie przyjmuje prędkości źródła, które je emituje.
Ta sprzeczna wewnętrznie  logika uzasadnia względność ruchu, w stosunku do różnych obserwatorów.
Zapomina się w tym momencie, że we wszystkich układach inercyjnych prawa fizyki są niezmienne.
Nie może światło w jednym posiadać masę, a w innym być jej pozbawione.
     Działanie takie jest efektem postrzegania światła przez obserwatora wewnętrznego niezgodnego  z doświadczeniem.
Skoro światło postrzegane przez obserwatora wewnętrznego zachowuje się niezgodnie z drugim postulatem,
to i światło obserwatora zewnętrznego podlega temu samemu zarzutowi.


 
                                                                           4.  Opis metody dowodzenia.



 
     W celu wykazania braku zgodności obserwacji z postulatami STW posłużę się  dwiema identycznymi rakietami oddalonymi od siebie o H [ m ] i poruszającymi się równoległym kursem z prędkością v [ m/s ]
Przez obie możemy przeprowadzić linię przechodzącą przez ich środki i prostopadłą do wektorów prędkości v.
Jedną z nich określmy jako prawą, a drugą jako lewą.
Przyjmijmy, iż obie są wykonane z przezroczystego materiału.
Dla zilustrowania nielogiczności ustaleń STW wykorzystam lot kuli karabinowej oraz światło dwóch laserów.
Obserwator wewnętrzny znajduje się w lewej rakiecie a obserwator zewnętrzny na zewnątrz prawej rakiety, po
jej prawej stronie.
Wprowadzam jeszcze, jako novum, dodatkowy  nieruchomy punkt świetlny, który będzie włączany w istotnych dla eksperymentu momentach.
Jest nim laser emitujący światło czerwone o wiązce ciągłej.
Umiejscowiłem go tuż przy torze lotu prawej rakiety, od strony  lewej rakiety.
Umieszczony jest on 0,1 m poniżej lufy karabinu oraz linii światła lasera zielonego, tak aby na jego tle można było porównywać lot kuli i światła emitowanego  przez laser układu ruchomego.
     W eksperymencie będziemy mieli sytuację, w której kierunek lotu rakiet będzie prostopadły do kierunku ruchu kuli karabinowej oraz świateł obu laserów.
 
 
                                                            5. Doświadczenie z karabinem.

Wykop Skomentuj16
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie