Dziś, 01.08.2012, w rocznicę Powstania, jak co rok, przez media (a w szczególności fora internetowe) przelewa się fala opinii związanych z tamtym wydarzeniem. Jak zawsze – opinie od opluwania do hołdów. Jeszcze przez lata będzie tak, temat Powstania to temat nadal polityczny a nie tylko historyczny, stosunek do Powstania jest wyznacznikiem współczesnych postaw politycznych, obecnie „kto chwali Powstanie – ten z PIS, kto pluje – ten z PO”, taki podział w uproszczeniu widać na forach.
Jeśli chce się ocenić jakieś wydarzenie, to trzeba wpierw ustalić kryteria oceny. Takich kryteriów może by wiele, w przypadku Powstania powtarzają się – liczba zabitych, sukces czy porażka militarna, skutki polityczne, wydarzenia po Powstaniu, opinie polityków z tamtych czasów.
Każde z tych kryteriów samo w sobie jest w mniejszym czy większym stopniu sensowne, może by sposobem oceny, ale nie będzie to ocena zasługująca na miano „pełnej” a do tego łatwo wskazać inne wydarzenia, które wedle tego kryterium powinno by ocenione podobnie jak Powstanie – a nie jest. Bo oceny rzadko bywają obiektywne.
Pewnie do końca świata nie uzgodnimy, my Polacy, naszej opinii o Powstaniu. Tak jak do dziś są tacy co uważają, że Krzywousty zrobił słusznie dzieląc kraj pomiędzy synów i ci co tę decyzję Krzywoustego krytykują. Każda ze stron ma swoje argumenty.
Mnie zastanawia pycha tych, co dziś oceniają negatywnie Powstanie. Jakby ludzie wtedy żyjący to był jakiś gorszy gatunek Polaków, niż oni, współcześni, jakby na Polaków spadł wtedy jakiś zbiorowy amok i odebrał im rozum, jakby współcześni krytycy chcieli powiedzieć „gdybyśmy to my żyli wtedy, to na pewno zachowalibyśmy się dużo mądrzej”. Nie znam absolutnie żadnego powodu by przyjąć, że gdyby współcześni Polacy znaleźli się w tamtym miejscu i czasie i Z TAMTĄ WIEDZĄ, to byliby mądrzejsi i postąpiliby inaczej. Bo postawa „ja wiem lepiej” mając wiedzę WSPÓŁCZESNĄ, wiedząc, co było „po”, to wyjątkowa arogancja.
Komentarze
Pokaż komentarze (6)