Ku opamiętaniu

Panie, czy chcesz, a powiemy, żeby ogień spadł z nieba i zniszczył ich. (Łk 9,54)

Tacyśmy skorzy do zemsty, rewanżu. Tacyśmy chętni ferować wyroki, innym wymierzać „sprawiedliwość”. Niechby tylko wyrządzili nam jakąś niegodziwość, zaleźli za skórę - już pałamy świętym oburzeniem i dyszymy chęcią odwetu. Tym ono świętsze, im pełniejsze nasze przekonanie, że racja jest po naszej stronie.

 

Nie inni byli apostołowie, Jakub i Jan. Kto tu nam będzie podskakiwał i znieważał naszego Mistrza! Zaraz im pokażemy, kto tu rządzi! Ogień niebieski spuścimy!
Lecz on odwróciwszy się, zgromił ich (Łk 9,55).

Dobrze że Go przynajmniej spytali o pozwolenie. Nam się nieczęsto to przydarza. A przecież to my, nie oni, wzrośliśmy w duchu Pawłowej maksymy „zło dobrem zwyciężaj”. To my mamy za sobą całe wieki chrześcijaństwa, w czasie których jego myśl pogłębiała się i dojrzewała. To my powinniśmy pamiętać prawdę, którą tak pięknie przypomina dziś andrzej.budzyk (http://andrzej.budzyk.salon24.pl/199902,czytalem-w-1982-roku) - że w chrześcijaństwie zwycięzcą jest jagnię...

 

Choćbyś miał przeświadczenie o swej stuprocentowej racji, pewność, że przeciwnik jest szubrawcem przesiąkniętym do szpiku kości cynizmem i obłudą – porzuć pokusę sięgania po jego oręż. Gdy ta pokusa wygra, twoja prawda, za którą z taką gorliwością optujesz, będzie już skalana. Bo to miłość, nie nienawiść, jest naszą przyszłością - a ktokolwiek przykłada rękę do pługa, a wstecz się ogląda, nie nadaje się do królestwa Bożego (Łk 9,62).