Dialog z najnowszego odcinka serialu "Ucho prezesa"

Taką scenę sobie wyobrażam (wyobrażam, czyli w rzeczywistości jej nie będzie) w najnowszym odcinku serialu "Ucho prezesa":

[rozmowa telefoniczna]

–           Cześć Viktor.

–           Witaj Jarosławie.

–           Pamiętasz, Viktor, że Polak-Węgier dwa bratanki?

–           Oczywiście.

–           Nauczyłem się tego nawet po waszemu: lezia-mazia kajka bara.

–           Lengyel, magyar – két jó barát.

–           No dobrze, przecież wiesz, że nigdy nie miałem zdolności do języków obcych. Ale się starałem!

–           Doceniam.

–           Posłuchaj, Viktor, mamy naszego polskiego kandydata na przewodniczącego Rady Europejskiej. I chciałbym, żebyś na niego zagłosował.

–           Wiem przecież. I oczywiście, że będę na niego głosował. Wszyscy będą. Zwłaszcza, że nie ma kontrkandydata [śmiech].

–           Nie rozumiesz, Viktor. My mamy swojego, prawdziwego polskiego kandydata. Tamten, o którym myślisz, to kandydat niemiecki.

–           No rzeczywiście nie rozumiem. Jak to niemiecki? Przecież jest od was!

–           Ale Merkel go poparła.

–           I dwudziestu paru innych członków Rady Europejskiej.

–           Ale jak poparła Merkel, to znaczy, że jest niemiecki i już!

–           Aha…

–           Wiesz, on w ogóle na tym stanowisku nie dbał o sprawy polskie.

–           To chyba dobrze, nie? On nie ma dbać o Polskę, tylko o Europę, o nas wszystkich, przywódców 28 państw. Od troszczenia się o Polskę to jesteś ty i twój rząd.

–           No tak, ale ja bym wolał, żeby czasem zamiótł to i owo pod nas. Pod was też by mógł trochę. I nasz kandydat nam to obiecał. To co, poprzesz go?

–           Ale go – czyli właściwie kogo?

–           Mniejsza o nazwisko. I tak nigdy o nim nie słyszałeś.

–           Jarku, wiesz że cię lubię i szanuję i bardzo sobie cenię naszą przyjaźń, ale tym razem oczekujesz ode mnie zbyt wiele.

–           Więc nie zagłosujesz na naszego, tylko na tego od Merkel?

–           Ten wasz i tak nie ma żadnych szans. A ja tylko zrobiłbym z siebie idiotę i odizolował Węgry od reszty Europy. A fundusze strukturalne wciąż nam są potrzebne. Więc wybacz, drogi Jarosławie, ale nie.

–           Cóż, przykro mi, do widzenia Viktorze.

[prezes odkłada telefon]

–           Czyli to jednak prawda, co mówią, że w polityce nie ma sentymentów. I kto by pomyślał…