Skandaliczny raport sygnowany przez PAN

Wpadł mi w ręce raport przygotowany na zamówienie MSWiA w listopadzie i grudniu ubiegłego roku zatytułowany „Monitorowanie treści rasistowskich, ksenofobicznych i antysemickich w polskiej prasie”. Chyba spotkałem się wcześniej z jakimiś komentarzami prasowymi czy blogowymi tej publikacji, skupiały się one raczej na różnego rodzaju dziwactwach czy śmiesznostkach zawartych w tym raporcie dotyczących cytatów z gazet zamieszczonych przez autorów z Poznańskiego Centrum Praw Człowieka Instytutu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. Autorami jest trójka pracowników centrum mgr Aleksandra Gliszczyńska, mgr Katarzyna Sękowska-Kozłowska oraz prof. Roman Wieruszewski, zatem widać, że oprócz pana profesora pozostałe autorki nie mają zbyt imponującego dorobku naukowego. Raport składa się z dwóch części pierwszej metodologicznej oraz drugiej będącej raportem cząstkowym zawierającym przykłady, cytaty, wnioski i rekomendacje. Oczywiście najłatwiej zająć się cytatami bo wydają się najzabawniejsze, ale ja zwróciłem uwagę także na pozostałe treści tam zawarte. Instytucja działająca w ramach Instytutu Nauk Prawnych PAN jako pierwsze założenie rozdziału metodologicznego poddaje w wątpliwość słuszność art. 52 konstytucji stwierdzając że gwarantowana w niej wolność wypowiedzi nie jest absolutna powołując się na bliżej nieokreślone standardy europejskie. Powołuje się też na przepisy krajowe. Jako cel opracowania została przyjęta identyfikacja oraz klasyfikacja treści rasistowskich, antysemickich i ksenofobicznych pojawiających się w publikacjach obecnych na polskim rynku wydawniczym.

Autorzy piszą że ich intencją nie jest realizowanie zadań należących do prokuratury, czyli badanie czy publikacja danych treści wypełnia ustawowe znamiona czynu zabronionego. „Kryteria przyjęte na potrzeby niniejszego badania są jednak szersze niż definicje sformułowane w kodeksie karnym, a zatem nie wszystkie treści ujęte w raporcie są treściami jednoznacznie podlegającymi ściganiu karnemu. Autorzy raportu przyjęli założenie, iż w polskiej prasie można napotkać na szereg wypowiedzi o „nienawistnym”, niepokojącym charakterze, które wymagają jeśli nie karnej, to co najmniej społecznej reakcji i napiętnowania. Identyfikacja treści tego typu ma pełnić funkcję „wczesnego ostrzegania”, wskazywać które źródła zawierają wypowiedzi „niepokojące” lub wręcz sprzeczne z prawem. Kategorią pomocną w ustaleniu poszukiwanych treści jest pojęcie „mowy nienawiści” (ang. hate speech). Termin „mowa nienawiści” jest kategorią pozaprawną, nieposiadającą legalnej definicji, szeroko używaną na potrzeby identyfikacji m.in. treści rasistowskich, antysemickich i ksenofobicznych.” 

Lektura drugiej części też może wywołać u czytelnika wstrząs. Stworzone w pierwszej części definicje pojęć wypowiedzi antysemickiej, rasistowskiej oraz ksenofobicznej, które były zarysowane bardzo szeroko i miały pełnić funkcję „wczesnego ostrzegania” interpretuje się w sposób jeszcze bardziej rozszerzający. W związku z czym jako antysemickie, rasistowskie i ksenofobiczne kwalifikuje wypowiedzi nie mające takiego charakteru w związku z czym pomawia o te cechy publicystów takich jak Korwin Mikke, Michalkiewicz, przypisuje antysemityzm izraelskiemu publicyście NCz! Katawowi Zarowi, który przecież ma pełne prawio do wpowiadania sądów o własnym państwie krytyki jego instytucji, Należałoby się więc zastanowić czy sam raport nie zawiera wypowiedzi antysemickich. Wypowiedź „czy chcemy żyć dalej w suwerennym państwie, czy też pozwolimy na przekształcenie go w euroland, pocięty na euroregiony, a tym samym nieuchronnie pogodzimy się z aborcją, eutanazją oraz poddaniem życia społecznego ludziom o niekontrolowanych odruchach seksualnych” uznano za ksenofobiczną co oznacza, że autorzy uznają Unię Europejską za instytucję obcą przez co zdają się ignorować fakt naszej przynależności do tej instytucji od kilku lat i nie jest to przypadek odosobniony.  Idąc tym tropem można za ksenofobię uznać stwierdzenie, że mieszka się w innym mieści czy na innej dzielnicy. Z kolei wypowiedź Korwina Mikke „dziś w większości krajów Cywilizacji Białego Człowieka oskarżony o gwałt, molestowanie czy pedofilię musi dowodzić że jest niewinny” uznano za wypowiedź rasistowską. Można przytoczyć tu wiele cytatów i przykładów na absurdalność raportu, ale najważniejsze jest główne antyliberalne przesłanie tekstu, które nie pozwala się inaczej zakwalifikować jak przejaw totalitarnej ideologii politycznej poprawności skierowanym przeciw prawicowej prasie.    

Co to wszystko oznacza? Tylko tyle, że za pieniądze podatnika powstał raport będący wielowymiarowym skandalem. Po pierwsze nie ma charakteru obiektywnego i rzeczowego ponieważ jest odbiciem niepokojów i uprzedzeń dwóch pań magister i jednego profesora – praca stricte publicystyczna, nieoparta o żadne normy i przepisy prawa. Równie dobrze można byłoby za taki raport uznać dowolny wpis na salonie24.pl, gdyby tylko był dostatecznie długi. Kolejnym skandalem jest fakt, że raport na tak żenująco niskim poziomie naukowym niespełniającym żadnych kryteriów metodologicznych jest sygnowany przez Polską Akademię Nauk. Przecież jest to kompletna kompromitacja tej instytucji.  Kolejne oburzające wymiary tego raportu polegają na tym, że ma charakter zniesławiający wielu publicystów i rozpowszechnia poglądy płynące z jawnej dyskryminacji ze względu na poglądy polityczne. Jak już wspomniałem jest to efektem faktu, że autorzy stanęli na gruncie totalitarnej ideologii politycznej poprawności jako jedynej podstawie aksjologicznej pracy. Znajduje to potwierdzenie w konkluzji pracy i końcowych rekomendacjach mających charakter godzący w wolność słowa, wolność prasy a zatem kwestionujący podstawowe prawa człowieka oraz zasady demokratyczne i nieodparcie budzących skojarzenia z państwami totalitarnymi. 

Całość raportu pod adresem: http://www.mswia.gov.pl/download.php?s=1&id=4589