Nie zrobiłem Programu. Inna sprawa, że wybitnie mnie irytuje to sformułowanie, jak również teksty typu: "przerobiłem krok czwarty". Nie robiłem osobistej inwentury, choć uważam, że podczas terapii w jakiś sposób odnosiłem się do Programu 12 Kroków.
W pierwszym etapie terapii nie lubiłem najbardziej dzienniczka uczuć. Nie rozumiałem potrzeby jego prowadzenia. Później zrozumiałem, że nie lubię tego, bo nie lubię nie umieć. Nie wiedzieć. Nie znać. Jak coś znasz, rozumiesz - umiesz to nazwać. Poznajesz słowo określające.
Nie znałem uczuć po nazwach. Czułem się dobrze albo źle. Niepewnie - co znów wiązało się z niewiedzą. Coś mnie kłuło i nie wiązałem tego z uczuciami, raczej z niepokojem.
Uczyłem się nazw, patrzyłem na nie, próbując rozwiązać to przez grupy: wstyd, gniew, smutek, radość i strach - to pomogło, bo szukałem, do którego mi najbliżej, a potem próbowałem nazwać dokładnie.
Krok 5 brzmi: "Wyznaliśmy sobie, Bogu i drugiemu człowiekowi istotę naszych błędów". Moja terapeutka usłyszała ode mnie o sprawach, o których nie wie nikt inny. I czasem ja sam nie wiedziałem, bo dawno wyparłem te wydarzenia.
Komentarze
Pokaż komentarze