Lech Kaczyński czy Donald Tusk?

Już teraz to pytanie zadaje sobie miliony Polaków, oglądających codzienne potyczki między urzędnikami obu panów i w końcu ich samych. Wybór ze względu na nazwiska wydaje się ciężki. Po prawie trzech latach prezydentury Kaczyńskiego i roku rządów PO większe szanse ma, mimo wszystko, obecna głowa państwa.

Co prawda sondaże na to nie wskazują, ale tylko głupi kieruje się tymi bzdurnymi słupkami - szczególny przykład to "bitwa unijna", gdzie Tusk pokazał drugie oblicze. Oblicze, którego dotąd w mediach nie okazywał. Mi osobiście nigdy nie podobał się jego PR, rączki składane jak gdyby do modlitwy podczas konferencji prasowych, wada wymowy (podobnie jak Kaczyński), czy zwykle puste słowa, nie mające żadnego pokrycia, uszczypliwości. Tusk pod względem medialnym bił prezydenta dotąd na głowę - młodszy, wyższy, przystojny, używa (wg. mas medialnych) łagodnego języka, pięknie się wysławia. Inna sprawa, że zapewne Tusk (widać to było w czasie ubiegłorocznej debaty z Jarosławem Kaczyńskim) wiele rzeczy ma obkutych na blachę i są to tylko formułki. Lech Kaczyński - używa niewygodnego języka, mówi to co myśli, szczery, krytykuje dziennikarzy, z resztą słusznie, nie podlizujący się im, niski, wolno mówi i w dodatku katolik. Tak - to ostatnie skreśla go medialnie, bo chrześcijaństwo w tych czasach jest czymś obciachowym, wstydliwym, nie pasuje do koncepcji liberalnych mediów. Przegrywał więc medialnie, bo Tusk rozgrywał po mistrzowsku potyczki na słowa. W Brukseli coś się zmieniło - prezydent był sobą, żartował, mimo że premier chciał go sprowadzić do roli pionka, poniżyć. Rywala za to ponosiły nerwy (słynne "chcieć to sobie możesz", "nie potrzebuje prezydenta"). Ludzie nie znoszą kłótni w polityce, a Tusk był jej gorącym ogniwem. Sondaże, próbujące skompromitować Kaczyńskiego, nic nie wskórają, ponieważ było to widoczne gołym okiem. Prezydent udanie w sierpniu włączył się w sprawy Gruzji, pokazując wreszcie charakter męża stanu. A Tusk? Konformista, nie zajmował jasnego stanowiska, takie "lelum polelum", liczący się zbytnio ze zdaniem Rosji, co wyborcom nawet Platformy nie może się podobać.

Próby zwołania Rady Gabinetowej też, mimo wszystko, przemawiają na korzyść Kaczyńskiego, po którym widać że "coś", oprócz filipińskich wypadów czy podawania lewej nogi, jak poprzednicy, chce dla kraju zrobić. Tymczasem Tusk ma same kłopoty. Najpierw Palikot, potem Nitras a teraz Bruksela. I zaburzyła się po części PR-owska koncepcja, ludzie coraz bardziej widzą, że nie można rządzić formułkami i ładnym garniturem. I w końcu: Tuska jako w ogóle polityka skreśla jedno bardzo ważne wydarzenie, które nie ma związku z polityką. Nie mogę mu wybaczyć głupich oskarżeń wobec rządu PiSu, bycia czołowym politykiem Unii Wolności i rozbicia w 92 r. rządu Olszewskiego - powiedzmy sobie szczerze, 35 - letni pionek obala władzę, razem z innym "doświadczonym" jak Pawlak. Ale i nie to go kompromituje. Skreśla go wzięcie ślubu kościelnego przed wyborami w 2005 r. po 20 latach cywilnego małżeństwa. Czy ktoś o tym w tv w ogóle wspomniał? Polityk zrobił hucpę z wydarzenia ogromnie ważnego dla katolika, chrześcijanina, ale i zwykłego Polaka. Akt wierności wobec drugiej osoby, przed Bogiem, dany na potrzeby polityczne. Dlatego nigdy nie powinien piastować wysokiego stanowiska. Bo populiści i hipokryci nie dają gwarancji dobrego rządzenia.

Wiele jeszcze się wydarzy przed wyborami. Miejmy nadzieję, że już z korzyścią dla Polski. I Donald Tusk zrobi dla narodu coś pożytecznego. Nie koniecznie słowem. Póki co przegrywa z Kaczyńskim pod względem działań, kompetencji i doświadczenia o klasę. Sondaże i media nie są wyrocznią. Na całe szczęście.