40 obserwujących
3412 notek
847k odsłon
  145   0

Narodziny nazizmu

Narodziny nazizmu

image


   Podczas wyborów w 1928 roku naziści otrzymali 2.6 procent głosów. W tych z 1930 roku aż osiem razy więcej. 25 lutego 1932 roku Adolf Hitler otrzymał obywatelstwo niemieckie. Hitler legalnie został kanclerzem Rzeszy w 1933 roku. Co mogło się wydarzyć w ciągu tych pięciu lat?



Kryzys 1929 roku przybrał w Niemczech ekstremalnie gwałtowną formę. Przemysł ze swoim nowoczesnym wyposażeniem żył eksportem. Banki szczodrze udzielały pożyczek, bez wystarczającego zabezpieczenia, przemysłowcom, junkrom. Na początku 1929 roku można było jednak zaobserwować wycofywanie się kapitału zagranicznego.




Jeszcze przed "czarnym czwartkiem" nastąpił wzrost bezrobocia z 800 000 w lipcu 1927 roku, do 2,3 mln. w kwietniu 1929. Więc kryzys dotarł do kraju już osłabionego. Kilka tygodni później zanotowano 10 000 bankructw i 3 mln. ludzi bez pracy. Kanclerz Bruning prowadził politykę deflacyjną, która redukowała płace, czynsze, ubezpieczenia społeczne, dostęp do kredytów i wypłatę świadczeń z tytułu bezrobocia. Rynek wewnętrzny, już osłabiony, dotknął spadek siły nabywczej. W 1930 bezrobocie osiągnęło rozmiar 6 mln. ludzi bez pracy, duża liczba ferm rolnych, placówek handlowych i drobnych przedsiębiorstw była w ruinie.





Ten kryzys był trzecim wielkim szokiem dla społeczeństwa niemieckiego, po dyktacie wersalskim i kryzysie monetarnym z 1923 roku. Dodatkowo, Republika Weimarska była odpowiedzialna za przejście zdesperowanej ludności do partii skrajnych, komunistów a przede wszystkim nazistów. Partie te zwiększyły liczbę miejsc w parlamencie w 1930 roku, z 12 do 107. Takie wybory zaniepokoiły inwestorów zagranicznych i przyspieszyły ucieczkę kapitału, jeszcze bardziej pogłębiając kryzys. Walka polityczna przeniosła się na ulicę. W końcu 1931 roku sekcja egzekutorów partii nazistowskiej dokonała 62 morderstw i 3200 poranień.




Przed 1930 rokiem nikt serio nie traktował Narodowo Socjalistycznej Partii Robotników Niemieckich, powstałej przecież dopiero dziesięć lat wcześniej, która okazała swoją aktywność puczem monachijskim z 1923 roku, posiadającej skromny elektorat w 1924 (6,6 procent głosów). Od tego czasu dokonywała jednak regularnej rekrutacji wśród chłopów, klasy średniej i młodych robotników, przyciągając do siebie 25 000 w 1925 i 200 000 zwolenników w roku 1930.






Za tym wzrostem poparcia stał, urodzony w 1889 w Austrii, w rodzinie drobnomieszczańskiej, Adolf Hitler. Próbował na próżno, po miernych naukach dostać się do Akademii Sztuk Pięknych. W latach 1909 - 1913 pędził nędzne życie, sprzedając sporadycznie akwarele, posiłkując się publiczną zupą i szukając na noc schronienia. Tutaj zetknął się z antysemickimi broszurami, tutaj ukształtował swoje poglądy w nienawiści do kosmopolityzmu, demokracji. Wierzył w wyższość narodu niemieckiego i mobilizację mas.



W 1914 roku Hitler zaciąga się do oddziałów bawarskich. Awansowany do stopnia kaprala czasowo traci wzrok w ataku gazowym, w lutym 1918 roku. Wstrząśnięty porażką Niemiec, pozostaje w armii jako informator i politruk, wchodzi w kontakt z grupą nacjonalistyczną, antymarksistowską i antysemicką, Partią Robotników Niemieckich, do której dołącza. W latach następnych ten ruch zamienia się w rzeczywistą partię, przyjmując nazwę - Nationalsozialistische Deutsche Arbeiter Parti, w skrócie N.S.D.A.P. ( partia nazistowska), swoją doktrynę precyzując w 25 punktach, przyjmując jak na socjalistów przystało, czerwony sztandar z białym kołem i czarną swastyką pośrodku. Partia przyciąga kombatantów jak Rohm i Goering oraz półintelektualistów zafascynowanych mitem aryjskim, jak teoretyk Rosenberg czy fantastyk Rudolf Hesse.

image

Na zdjęciu, naziści tworzą swoje struktury młodzieżowe. Na drugim, powstaje nowa religia.

image



Klęska puczu monachijskiego, to dodatkowa szansa dla Hitlera. Jego proces stał się sławny w całych Niemczech, dodając mu prestiżu pośród ekstremów. Wyrok zmniejszony do 9 miesięcy to czas na napisanie książki Mein Kampf. Wpada on wtedy na pomysł legalnego dojścia do władzy. By to osiągnąć w 1926 roku tworzy społeczeństwo równoległe ze stowarzyszeniami pracowniczymi, organizacjami młodzieżowymi i kobiecymi. Jego milicja, utworzona w 1920 roku, dowodzona przez Rohma przyjmuje nazwę S.A. Gdy zbytnio się usamodzielnia Hitler organizuje w 1925 roku S.S. Wraz z kryzysem 1930 roku do partii zaczynają przystępować desperaci, obejmuje ona swoim zasięgiem coraz większą część społeczeństwa a idea nazizmu staje się nową religią.


image


Hitler na mszy żałobnej po śmierci Piłsudskiego. Politycy Rzeszy z Hitlerem na czele starali się pozyskać sympatię i wdzięczność rządu polskiego stosując różne chwyty. 12 maja 1935 r. w dziesiątą rocznicę zamachu majowego, zmarł Józef Piłsudski, niemieckie dowody solidarności były w skali europejskiej wyróżniające. Oprócz depesz kondolencyjnych, w całych Niemczech opuszczono flagi do pół masztu 13 maja oraz w dniu pogrzebu. Adolf Hitler, Konstantin von Neurath, Joseph Goebbels, Werner von Blomberg uczestniczyli w nabożeństwie żałobnym urządzonym przez Ambasadę Polską w Berlinie. Po mszy świętej Hitler jeszcze raz złożył kondolencje ambasadorowi Lipskiemu. Przed kościołem dwie kompanie oddały honory wojskowe. Posiedzenie Reichstagu zostało z powodu pogrzebu przełożone z 17 na 21 maja. Hermann Göring, który uczestniczył w uroczystościach pogrzebowych po powrocie wygłosił przemówienie poświęcone pamięci zmarłego.

Lubię to! Skomentuj Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Komentarze

Inne tematy w dziale