81 obserwujących
351 notek
830k odsłon
3117 odsłon

Big Bang to nie hipoteza!

Wykop Skomentuj402

z

Na wielu różnych portalach w Internecie możemy przeczytać: „Wielki Wybuch to sporna hipoteza”. Dzięki Bogu, wątpliwości odnośnie kulistości Ziemi nie pojawiają się. A przecież kulistość Ziemi i „Wielki Wybuch” mają taki sam status: przedstawiają sobą twardo ustalone fakty.  

Co należy rozumieć pod „Wielkim Wybuchem (BB)”?

Jedna z definicji przyjęta przez pewnego kosmologa: „Pod BB rozumiemy rozszerzanie się Wszechświata ze stanu o ogromnej gęstości i ogromnej temperaturze zgodnie z rozwiązaniem Friedmana (z ewentualnymi modyfikacjami).

Pierwszym argumentem świadczącym o BB jest przesunięcie ku czerwieni dokumentujące rozbieganie galaktyk. Wraz z rozwojem techniki obserwacji pojawiały się nowe świadectwa. Teleskop to specyficzna maszyna czasu – pozwala obserwować młody Wszechświat, w którym widzimy, że był zupełnie inny. Galaktyki wyglądają inaczej. Były mniejsze ale jaśniejsze – rodzenie nowych gwiazd odbywało się np. dwadzieścia razy intensywniej niż teraz. Kwazarów w we wczesnym Wszechświecie było też wiele razy więcej i były jaśniejsze. Dzięki teleskopom możemy obserwować jak Wszechświat się zmieniał.

Na samym krańcu dostrzegalności widzimy jak zmieniał się stan międzygalaktycznego wodoru. Teraz jest zjonizowany, ale są i neutralne obłoki. Dalekie kwazary odgrywają rolę latarń oświetlających przestrzeń. Fotony wyemitowane przez kwazar oddziałują na swej drodze z atomami neutralnego wodoru), co pozostawia w ich widmie charakterystyczne linie spektralne zwane Lyman alfa. Oddalanie się od nas tych obiektów w przestrzeni spowoduje przesunięcie linii ku czerwieni. Jeśli po drodze miedzy nami a kwazarem jest w różnych odległościach wiele obłoków neutralnego wodoru to w rezultacie otrzymamy widmo kwazaru, które jest poszatkowane przez tę samą linię spektralną, ale która jest różnie poprzesuwana ku czerwieni. Im dalej patrzymy w przeszłość tym więcej niezjonizowanego wodoru. Linie absorpcyjne neutralnego wodoru w widmie kwazara wskazują nam obłoki  dzięki temu, jak bardzo są przesunięte ku czerwieni. Każdy obłok daje inne przesunięcie ku czerwieni. Otrzymujemy w kocu  tak wiele linii w przykładowym widmie, że przypominają one las – las linii Lyman-alfa. Im dalej patrzymy w przeszłość tym  młodszy Wszechświat dostrzegamy. Aż w końcu   obłoki neutralnego. wodoru  dadzą ogromna gęstość i nastąpi zlanie się lasu linii Lymana alfa. Żadne kwanty w tym paśmie nie dochodzą do nas ponieważ neutralnych atomów wodoru jest tak dużo, że następuje całkowita absorpcja promieniowania emitowanego przez kwazar Absorpcja ta jest całkowita, ale dotyczy tylko promieniowania o długości fali poniżej długości linii Lymana alfa.

Kwazar przy pomocy którego zaobserwowano w 2001 r. to zjawisko (tzw. efekt Gunna-Petersona) ma przesunięcie ku czerwieni odpowiadające wiekowi Wszechświata około 900 milionów lat. Gaz zapełniający kosmos w tym czasie był częściowo neutralny. Ewolucja młodego Wszechświata wskazuje, że promieniowanie ultrafioletowe pierwszych gwiazd i kwazarów, które trochę wcześniej „zaświeciły we Wszechświecie, zjonizowało wodór. 

W ten sposób możemy śledzić historie Wszechświata aż do jego wieku 700 milionów lat i dostrzegamy jak ona się zmieniał zgodnie z teorią Wielkiego Wybuchu. Dalej przeskakujemy przez wieki ciemne do ok. 380 tys. lat, gdy Wszechświat miał temperaturę 3000 stopni i gęstość miliard razy większa niż obecnie. Tutaj także wszystko dokładnie odpowiada teorii: reliktowe promieniowanie, jego temperatura, jego widmo.

Mapa reliktowego promieniowania prowadzi nas do źródła, lecz to wymagałoby wielu jeszcze tekstów na różnorakie tematy.

W każdym bądź razie w podsumowaniu można napisać:

Ludzkość badająca daleki Wszechświat przy pomocy danych zdobywanych za pomocą różnorakich instrumentów stosuje teorię rozszerzającego się Wszechświata, w którą Big Bang jest wpisany na stałe bardzo silnie, jak niegdyś sekstans i chronometr u podróżników morskich. A jeśli teraz byśmy nagle zapytali astrofizyka: „A ty jesteś pewien, że Big Bang rzeczywiście miał miejsce?” – on popatrzy i na pewno odpowie analogicznie jak kapitan statku z czasów Jamesa Cooka, jeśli byśmy go zapytali: „A ty jesteś pewien, że Ziemia jest okrągła?”

Koncepcja Wielkiego Wybuchu i rozszerzającego się Wszechświata urodziła się w latach dwudziestych i była potwierdzona odkryciem reliktowego promieniowania w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Wśród wspomnianych nieco wyżej tematów, które były związanych z odkryciem tego promieniowania najważniejsze są związane z następującymi pytaniami:

- Wszechświat jest zadziwiająco wieki i dynamicznie zbilansowany. Aby się nie skurczył w pierwszych momentach swego istnienia lub nie rozleciał się tak, że jeden atom od drugiego znalazł się w odległości wielu lat świetlnych, szybkość rozszerzania i gęstość musi być zbilansowana z niewyobrażalną dokładnością. Inaczej mówiąc przestrzenna krzywizna powinna być znikomą w porównaniu do stałej Hubble’a podzielonej przez szybkość światła. Początkowe warunki muszą być super dokładne, wiele dokładniejsze niż np. przy rzucie piłki na szczyt iglicy na szczycie Pałacu Kultury i Nauki w taki sposób, aby piłka łagodnie tam osiadła i pozostała w równowadze.

Wykop Skomentuj402
Ciekawi nas Twoje zdanie! Napisz notkę Zgłoś nadużycie

Więcej na ten temat

Salon24 news

Co o tym sądzisz?

Inne tematy w dziale Technologie