Kościół Katolicki w życiu społeczeństwa polskiego pełni zupełnie wyjątkową rolę. Wraz z chrztem Polski dokonanym przez Mieszka w 966 r. stał się - można powiedzieć - krwiobiegiem polskiej tożsamości.
Stało się tak z dwóch co najmniej powodów. Przez większą część czasu istnienia Państwa Polskiego, jego dwie trzecie mieszkańców było w zasadzie niewolnikami, ludźmi których nie chroniło prawo, których można było sprzedać wraz z ziemią jak żywy inwentarz. Stąd trudno o to by identyfikowali się z instytucją Państwa. W zamian jako większa społeczność identyfikowali się z instytucją Kościoła i to Kościół niósł w sobie ich zwyczaje, aspiracje, tożsamość.
Ponadto Państwo Polskie było nieobecne przez dłuższe okresy czasy czasu. Od rozpadu w wyniku kuriozalnego testamentu Krzywoustego, poprzez rozbiory, czy okres okupacji sowieckiej zwany PRL. Pod nieobecność Państwa naturalne pragnienia tożsamości odnajdywały swój wyraz w Kościele Katolickim.
Te potężne liczbą zdarzeń i postaw okoliczności, sprawiły i sprawiają, że polski patriotyzm jest nierozłączny w swym wyrazie z aspektem religijnym. Religia nadaje mu dodatkowe uzasadnienie i umocnienie, można by powiedzieć legitymizację, opierając postawy patriotyczne o uniwersalne wartości prawdy, przejrzystości, stania po stronie dobra.
Stąd pojawia się pytanie, czy współzależność powyższa jest nierozłączna? Czy Polacy mogą swoje państwo, więzy społeczne i tożsamość budować w separacji od religii, czy też wypada uznać, że kolportowane w przestrzeni publicznej marzenie o Polsce nowoczesnej - tu rozumianej jako wolnej od "religijnych zabobonów" - istnieniu Polski po prostu zagraża ?


Komentarze
Pokaż komentarze