Zimno, wiatr i zacinający w oczy deszcz. Aleja Najświętszej Marii Panny jakby dłuższa, od tej pogody. Na początku remont nawierzchni, błoto. Potem już tylko deszcz i chłód.
Dom Pielgrzyma to schludność i użyteczność w jednym. Przestronnie, jasno, czysto. Umiarkowane ceny, może nawet bardzo umiarkowane. Pani bez rezerwacji odchodzi od okienka z przysłowiowym kwitkiem - ludzie wciąż przyjeżdżają.
Na Jasnej Górze są muzea. Manuskrypty z czternastego wieku, broń niosąca śmierć, strzegąca przed wrogiem z lat późniejszych. Czapka generała Błasika, buława hetmana, i jeszcze jednego hetmana. Wir czasu zatrzymuje się w tym miejscu.
W kaplicy obrazu, o dziwo jest luźno. Grupa Francuzów odprawia przed obrazem mszę. Język francuski jest śpiewny i piękny. Trochę szkoda, że show biznes zrobił z niego synonim niemal wyłącznie sexu. A może wcale nie zrobił. Szkoda Francji. Kolana bolą gdy przychodzi wędrować za obraz. Człowiek nieprzyzwyczajony.
Ale jest coś. Niewytłumaczalnego i niewypowiedzianego. Coś czego centrum jest w tym obrazie. Coś co woła. Coś co można odczuć. Pewnie subiektywnie. Oblicze Marii, matki Jezusa było i jest obiektem, ku któremu zwracały i zwracają się oczy Polaków. Jednak. Ciągle. To miejsce jest po prostu wysycone modlitwą, to jest - zwróceniem się ku czemuś więcej, ku rzeczywistości ostatecznej. Tło obrazu jest czarne, twarz Matki Jezusa ciemna. Modlitwy są szczere i ciche.
Stołówka w Domu Pielgrzyma jest czynna do 22. O 19:00 do wyboru widnieją pierogi ruskie, kluski śląskie i łosoś z kartoflami. Pierogi - nie ma. To kluski - nie ma. Kończy się na ziemniakach z surówką. W trakcie konsumpcji dojeżdżają kluski śląskie. Grupa Francuzów szamocze się przed recepcją z nieznajomością języka polskiego. Jakaś kobieta na ochotnika służy za tłumacza. Francuzi po angielsku, kobieta z angielskiego na polski, recepcjonistka po urzędowemu. W takim miejscu bez języków?
Apel to clou. To sedno dnia. To moment gdy kaplica wypełnia się szczelnie. Tak szczelnie, że pomiędzy moimi plecami a ciałami pań z tyłu, nie ma żadnej przestrzeni. Ścisk i milczenie przez 40 minut. Do krat i obrazu daleko. Wreszcie - Bogurodzica. Jakby echo grzmotu, który kiedyś pod Grunwaldem, zmiótł kwiat europejskiego rycerstwa pod pod wodzą zakonu Szpitala Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie. "Bogiem sławiena Maryja". Wraz ze słowami, jakbyśmy przebywali setki lat wstecz. Stawali się jednością, z tymi wszystkimi głosami. Z tymi nadziejami. Z tymi obawami.
Ksiądz Lubelski (takie nazwisko) mówi o Maryi i mówi o zgodzie i że bywa zgoda, która rujnuje. Jakoś tak. Żeby na prawdzie budować. Kogo dzisiaj - obchodzi prawda, gdy każdy szuka chleba? Jeszcze śpiewamy. "Maryjo Królowo Polski". Czy Maryja jest Królową Polski? Czy była? Czy takie roztrząsanie jest istotne? Jest dla wszystkich, w których sercach cokolwiek drgnęło. O 21:30 jest koniec apelu i ponowne spostrzeżenie ścisku. Jakaś grupa ma prowadzić czuwanie przed obrazem. 90% wychodzi.
O 23:10 okazuje się, że bramy prowadzące na zewnątrz są zamknięte. Cały klasztor jest zamknięty, bo czuwanie widać osobiste. Noc i zimno i przysłany przez opatrzność ksiądz z klucznikiem uchylają odrzwia wypuszczając nas na zewnątrz. Noc jest schludna jak to w Domu Pielgrzyma i kończy się promieniami porannego słońca.
W sobotę w klasztorze jest tłok. Wokół niego dziesiątki straganów i wiele sklepów z pamiątkami. Teren wokół klasztoru zdominowała firma Claromontana (chyba ma coś wspólnego z klasztorem) nieco dalej dziesiątki straganów, na których można kupić różaniec, podobiznę papieża, spinki w kształcie króliczków playboya, i emblemat marihuany. Wszystko na jednym stanowisku, full wypas.
Paulini doskonale zorganizowali święcenie pamiątek. Niczym święcenie pokarmów wielkanocnych. Stół za nim braciszek. Czynne non stop, za ofiarą co łaska. Na kilka osób święcących ofiarę składa jedna. Bazylika obok kaplicy obrazu NMP, jest obecnie odnawiana wewnątrz. Większość wnętrza jest gotowa, stąd ołtarz wygląda przepięknie. Złoto spływa bogato ale z finezją, strzeliste kolumny, pełne życia rzeźby, kolory, przestrzeń, bogactwo i estetyka.
Na mszy ogromny tłok, tak jak na apelu. O podchodzeniu bliżej nie ma mowy. Zostają modlitwy i trwanie w ścisku. Przekrój społeczny w większości moherowy. Wiek emerytalny, płeć żeńska, siła w przepychaniu się przez tłum. Tu nie chodzi o inteligencję. Tu chodzi o modlitwę. Są młodzi z dziećmi na rękach. Rodziny. Posadzka jest w czarno białe rąby ale teraz jej nie widać. Wszyscy stoją przed obrazem. Większość z prośbami. Bo życie nas przerasta. Bo dochodzi się do takiego momentu, gdzie nie ma jak poradzić.
Myśli zebranych łączą się i plączą mknąc w kierunku Maryi wyrażanej przez obraz. Słyszałem, że to czczenie obrazów, albo pomników. Jednak odczuwam, że to czczenie żywych osób, obraz zaś jedynie pomaga, zebrać intencje i myśli. W tym miejscu jest inaczej. Jest inaczej ze względu na nieprzerwany strumień ludzkiego oddawania się rzeczywistości większej. Inaczej przez wiarę, iż jest więcej niż to co widać i da się dotknąć. Inaczej przez pragnienie i przeżywanie bliskości i zwrócenie się ku Bogu. Jest inaczej.
Jakby ta kaplica była wyjęta, z morza zalanego sygnałem telewizyjnym. Rachunkiem korzyści. Smakiem codzienności. Ludzie wspinają się na góry, aby czegoś doświadczyć, aby przekroczyć samego siebie. Ludzie przybywają na Jasną Górę, aby czegoś doświadczyć, aby nadać sens swojej codzienności, aby zobaczyć coś "poza".
Pociąg się opóźnił. To przecież normalne w kolejach najlepszego ministra infrastruktury. Pani w informacji na dworcu nie pracuje w tej firmie co są bilety, tylko w innej, więc jej to nic nie obchodzi. Samo życie. Szczęściem kierownik pociągu to człowiek. Dzięki takim ludziom gdzieś na dole, cała maszyna ciągle się kręci. Mimo wsadzania w nią patyków przez żądnych korzyści majstrów z wysokich szuflad. Wszystko dobrze. Zdążamy.
Czy się tego chce czy nie chce. Jasna Góra jest nadal centrum polskiego katolicyzmu. Z jego siermiężnością, ludowością, naiwnością, łatwowiernością. Jasna Góra jest miejscem gdzie "polskość" właśnie się materializuje i wstępuje, ponad samą siebie. Jest wkurzającym znakiem anachronizmu, jak drzazga w bucie rodzi pragnienie jej usunięcia, na drodze do nowoczesności. Na Jasnej Górze przebywa Maria, matka Jezusa. Tak jak przebywa pewnikiem wszędzie, gdzie dotyka jej modlitwa wiernych.
Wyparta przez protestantyzm, odrzucona przez zielonoświątkowców, tutaj nieracjonalnie - jest. W jej oczach i w jej twarzy, Polacy od setek lat szukają siebie, szukają Boga, szukają pomocy. Nie bardzo można przejść obok niej obojętnie. Zbyt duża jest nagromadzona, na Jasnej Górze temperatura uczuć i modlitw.
Niczego nie upiększając i nie polerując. Ze wszystkimi niedostatkami i brakami, wypada powiedzieć, że polskość na Jasnej Górze spotyka się z katolicyzmem, i stają się jednym w czasie Apelu. Gdzie ludowo obrzędowe pieśni i modlitwy, wyprowadzają Polaków z ich szarości, przenosząc bliżej, szczęścia, prawdy, realnej rzeczywistości.


Komentarze
Pokaż komentarze (3)