Panie Tomaszu.
Oglądałem wczoraj pańską walkę z Witalijem Kliczko. Przegrał Pan, przegrał Pan zdecydowanie. Przegrał Pan jednakże w taki sposób, że wszyscy, którzy identyfikowali się z pańską osobą, z Panem w tej walce, nie poczuli się zawstydzeni.
Wspiął się Pan na sam szczyt, który wydawał się poza pańskimi możliwościami. I tak okazało się w istocie. Życie i świat uczy nas zwycięstw. Wszyscy żyjemy zwycięstwami i żyjemy dla zwycięstw. Zwycięzcy chodzą w glorii sławy i poważania, szacunku i uwielbienia. Świecą przykładem.
To zwycięstwo, jest celem i spełnieniem i ostateczną realizacją "bycia człowiekiem" - zdaje się mówić nam życie. Tymczasem jest odwrotnie. Nie przegrał Pan w sposób dramatyczny w dużej mierze dzięki Witalijowi Kliczce, który gdyby miał charakter i styl bycia oraz bicia czarnej biedoty, mógłby Pana ciężko znokautować - to może przykre słowa ale prawdziwe.
Gdy walczył Pan z Briggsem miał Pan wystarczająco dużo siły by mu zagrozić i wygrać, Pańska moc i siła była wystarczająca do walki z Cunninghamem. Na walki w wadze ciężkiej, jest Pan zbyt lekki, i nie chodzi tu tylko o aktualną wagę mierzoną przed walką. Celnie i prawdziwie wyraził to Witalij Kliczko - do wagi ciężkiej trzeba się urodzić, nie wystarczy dużo jeść.
Nie jest to przytyk, podjął się Pan zadania dla Pana niemożliwego. Podjął się go Pan z wiarą i całkowitym zaangażowaniem. Wykonał Pan to zadanie w sposób przynoszący Panu szacunek a nie wstyd, jednak należy z tego wyciągnąć wnioski.
Wszyscy chcemy być zwycięzcami. Pragniemy zwyciężać. Życie jako zwycięzca wydaje się być godne człowieka. Jest stawiane za wzór i cel. Bo jakże inaczej osiągnąć zwycięstwo jeśli nie być na nie całkowicie nastawionym?
Tymczasem w realnym życiu jest odwrotnie. Czysta konieczność matematyczna sprawia, że 99% to przegrani, to ludzie którzy odnieśli porażki. To porażka jest praktyczną treścią życia większości ludzi, a nie zwycięstwo. Zwycięzca bowiem - może być tylko jeden.
Teraz więc będzie Pan żył, po porażce. Porażka to niby nie pierwsza w pańskiej karierze, ale z pewnością dotkliwa. Jest jak rozwianie pewnego snu, którym żyło się długi czas.
Proszę nie walczyć dalej w wadze ciężkiej. Nic tam po Panu. Może Pan balansować w kolejnych walkach na granicy zwycięstwa i porażki, jednak ta druga może mieć wymiar zdrowotny, zaś Pan nie posiada ani amunicji ani opancerzenia na takie zawody. Dokonał Pan niemożliwego, Przeszedł Pan kilka poziomów wagowych. Dotarł Pan do walki o mistrzostwo świata z najlepszym na świecie bokserem w najcięższej na świecie wadze.
Przegrał Pan. Proszę wrócić do Polski. Proszę otworzyć szkołę boksu i życia. Proszę pokazać jak znosi się porażki, rzeczywistość, która teraz stanie się i pańskim udziałem. Bo porażkę w walce - znosił Pan wspaniale.Ma Pan szacunek wielu Polaków.


Komentarze
Pokaż komentarze (4)