Mamy widok jaki roztacza się z orbity Saturna patrząc w kierunku Ziemi. Zdjęcie wykonała sonda Cassini 19 lipca bieżącego roku. Warto popatrzeć:

Gdy tak na chwilę zapatrzymy się na "naszą" Ziemię (to ta najjaśniejsza kropka z prawej strony u dołu) tam z hen... hen... to nieubłaganie przychodzi pytanie: "Czy jesteśmy tylko pyłem we wszechświecie? Całkowicie nieznaczącą drobiną, która uzurpuje sobie jedynie jakąś wagę dla biegu spraw. Czy przeciwnie, jesteśmy koroną stworzenia a cały wszechświat istnieje dla nas?"
Zdjęcie zdaje się sugerować pokorę. W dzieciństwie czytałem książki science fiction (jak to chłopak) i marzyłem jakby to było polecieć w kosmos. Na inne planety, ku innym gwiazdom. A jednak od 20 lipca 1969 roku, kiedy to po raz pierwszy ludzie stanęli na księżycu, żadne statki kosmiczne nie zawiozły ludzi nawet na księżyc (poza tymi w ramach programu Apollo). To zdumiewające.
Trudno właściwie znaleźć odpowiedź na pytanie, dlaczego ludzie nie latają daleko w kosmos. Z technicznego punktu widzenia musi być to o wiele łatwiejsze aniżeli 44 lata temu. A jednak... nikt nie lata. Mówi się nam, że to ze względu na ekonomię. Bo to dużo kosztuje. Jednak gdy zestawimy to z kosztami współczesnych wojen: Afganistan, Irak, Libia może wkrótce Syria, to dowiemy się, że pieniędzy nie przeznaczamy (jako ludzkość) na jakieś przynoszące wszystkim korzyść cele. Przecież cały "przemysł" "zielonej energii", to jest pozyskiwania energii ze źródeł odnawialnych jest w przeważającej mierze - dodatkowym kosztem. Jest wyrzucaniem pieniędzy (globalnie rzecz biorąc) w komin absurdalnej walki z globalnym ociepleniem.
Więc nie. Pieniądze są. Po prostu wydajemy je na zabijanie innych ludzi, na ekstrawagancje klimatyczne, na szczepionki na świńską grypę, które trzeba potem niszczyć.
Loty w kosmos to kwestia wyobraźni. Kształtowania wyobraźni ludzi. Oderwania jej od przyziemności. Skierowania jej "poza", ten zakres tuż koło nosa. Przy okazji niejako rozwija się nauka i technika. Ale ludzie inaczej myślą. Stają się trochę przez to inni.
Gdy Franciszek Starowieyski opowiadał o tym jaka była różnica między chłopem a szlachcicem, to stwierdził, że nie leżała ona w wielkości posiadanego majątku. Bogaty chłop bywał bogatszy niż ubogi szlachcic. Tyle, że gdy po dniu ciężkiej pracy chłop szedł się najeść, wypocząć i spać; szlachcic siadał na podwórku, na ławie, podnosił głowę do góry i patrzył w gwiazdy...
I to była ta różnica. Może w nieco "podkolorowanym" przekazie. Ale tak właśnie jest. Patrzenie w gwiazdy zmienia ludzi, zmienia ich myślenie. To na co patrzymy jest w nas. Więc warto spojrzeć przez chwilę. Z Saturna na nas samych... Jest na co popatrzeć. [Pełny rozmiar zdjęcia]


Komentarze
Pokaż komentarze (39)