Zbyszek Zbyszek
255
BLOG

Cztery ( i pół) sposoby istnienia człowieka

Zbyszek Zbyszek Rozmaitości Obserwuj notkę 2

Sposób istnienia człowieka, zatem generalny sposób jego myślenia, reagowania, zachowania się i podejmowanych działań, wynikają z tego jak sam człowiek siebie postrzega. Kim jestem? - to pytanie zadawali sobie od zawsze ludzie i od zawsze udzielali na nie odpowiedzi, czasem świadomie, czasem nieświadomie.

Człowiek może istnieć i być postrzegany zasadniczo na cztery różne sposoby. Jako byt odrębny i niezależny. Jako element grupy. Jako przejaw Ostatecznej Rzeczywistości, Bóg w pewnej formie. Jako efekt Ostatecznej Rzeczywistości - dziecko Boże.

Generalnie człowiek postrzega siebie jako odrębny byt. Jestem postawiony wobec rzeczywistości, w której muszę zdobywać środki do podtrzymania swojego istnienia. Rzeczywistość i ja to dwie czasem przyjazne ale często wrogie formy istnienia, więc dbam o swoje granice, fizyczne, emocjonalne, własnościowe. Dobre jest to co korzystne jest dla mnie, złe jest to co jest niekorzystne dla mnie. Celem jest podtrzymanie istnienia i poszerzenie tego co posiadam w swoich granicach: zakresu doznań, wielkości majątku, czasu długości życia.

Człowiek bywa też postrzegany jako element grupy. Nie istnieję bez grupy. Moje istnienie ma sens tylko jako elementu grupy. Nie mam swoich niezależnych od grupy praw. Moje prawa wynikają z praw grupy. Dobre jest to co jest korzyścią grupy, złe to co jest jej stratą. Celem człowieka jest służyć interesom grupy.

Człowiek może być postrzegany jako przejaw Ostatecznej Rzeczywistości, Bóg w ludzkim ciele. Ten pogląd pochodzi ze Wschodu. Załóżmy na chwilę, że jesteś Bogiem i możesz wszystko, robić i mieć. Załóżmy, że w trakcie jednego snu, możesz doświadczyć wszelkich przyjemności ducha, umysłu i ciała i rozciągnąć ten czas na 70 lat. Budzisz się i wow, było to wspaniałe. Więc robisz to powtórnie i powtórnie. Ale za którymś razem zaczyna cię to nudzić. Bo to co przewidywalne, chociaż przyjemne jest nudne. Więc chcesz nieprzewidywalności, chcesz zapomnieć że jesteś Bogiem, chcesz zobaczyć co się będzie działo. Ale tylko wtedy będzie przygoda, tylko wtedy będzie cię to poruszać jeśli zapomnisz całkowicie. Więc wschód mówi, że jesteśmy takim Bogiem, który sam siebie zapomniał w akcie stworzenia. Zapomniał siebie by doświadczyć niewiadomego, by móc znów siebie odnaleźć. Nie ma żadnych praw. Dobre jest to co prowadzi do ponownego odkrycia jedności z Ostateczną Rzeczywistością. Złe jest to co temu przeszkadza. Celem człowieka jest przekroczenie barier doczesności przez odnalezienie swej prawdziwej rzeczywistości, która jest Ostateczną Rzeczywistością.

Człowiek jako dziecko Boga. Istnieję jako efekt, przejaw Bożej Miłości. Nie jestem odrębny choć jestem niezależny. Jestem niezależny do tego stopnia, że mogę próbować wyodrębnić się z Istnienia. Wyraz tej próby to człowiek jako odrębny byt, a efekt tej próby to piekło. Człowiek tutaj jest stroną relacji z Bogiem. To co istnieje niezależnie to pierwotna Relacja, Miłość. Relacja ma zawsze strony. Relacja miłości jest twórcza - jej celem i intencją jest stwarzanie istnienia człowieka. Dobre jest wzmacnianie relacji z Bogiem/Relacją Miłości/Tworzącym nas Istnieniem. Złe jest tworzenie własnych relacji zastępujących i odcinających nas od Relacji z Bogiem. Celem człowieka jest niebo, rozumiane nie jako miejsce lub statyczny stan istnienia/odpoczynku, ale jako istnienie i działanie w pełnej relacji ze stwarzającą człowieka Miłością/Bogiem.

Słonecznej niedzieli.


Zbyszek
O mnie Zbyszek

http://camino.zbyszeks.pl/  Kopia twoich tekstów: http://blog.zbyszeks.pl/2068/kopia-bezpieczenstwa-salon24-pl/

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze (2)

Inne tematy w dziale Rozmaitości