Problemem Jarosława Gowina jako podmiotu na polskiej scenie politycznej jest jego osobowość. Jest to osobowość spokojna, wyważona, kulturalna. W swoich kontaktach z ludźmi wydaje się szukać przesłanek i argumentów racjonalnych, odwoływać do intelektu. W relacjach prawdopodobnie cechuje go wyważenie, rzetelność i obiektywizm. To źle wróży.
Dobry i wartościowy polityk w Polsce musi mieć (pardon Ladies) "jaja ze stali". Musi być bezwzględny wobec najbliższych współpracowników jak również wobec otoczenia. Musi umieć na zimno odwoływać się stale do silnych emocji, rozpoznawać negatywne emocje w elektoracie i wykorzystywać je dla swoich celów. Musi być nieprzemakalny na argumenty i racje przeciwstawiając im siłę i emocje.
Tylko tak może realizować swoje cele. Politycy tego pokroju to Donald Tusk, który wykończył Zytę, wykolegował Olechowskiego, Schetynę ustawił na bocznym torze. Jarosław Kaczyński, który wyrzucił ze swojej Partii już większość przybocznych pretorianów i cynicznie oczekuje na ich powrót. To wreszcie Leszek Miller, niezniszczalny pancernik lewicy, który był pod wodą ale spójrzmy, ma się świetnie.
Przeciwstawieniem tych polityków są politycy (w tym sensie) nijacy. Kulturalni, elokwentni studyjnie ale nie na ulicy, gdzie trzeba się wczuć w prąd emocji "zwykłych ludzi". Tacy jak Paweł Kowal, Zbigniew Ziobro czy właśnie (być może) Jarosław Gowin. Tacy politycy najwyraźniej w świecie mają szalenie niskie szanse w aktualnej polskiej rzeczywistości. Nie chodzi tu o ich wady, tylko o niekompatybilność ich osobowości z "żywiołem" rzeczywistości społecznej.
Stąd szanse Jarosława Gowina są niewielkie. Choć przecież są.


Komentarze
Pokaż komentarze (5)