Polska polityka, postawy polityczne Polaków wywodzą się z trzech mitów, przyjętych nieświadomie jako prawdy obiektywnie opisujące rzeczywistość. Te mity to mit świętości, mit katastrofy oraz mit dżihadu.
Mit świętości powiada, że Państwo Polskie to rzecz święta. Nie święta w przenośni, święta naprawdę. Wg tego mitu Polska nie jest domem, w którym mamy żyć; tylko jest domem, dla którego mamy żyć. To nie ów dom ma służyć Polakowi, ale to Polak ma służyć owemu domowi.
Mit katastrofy powiada, ze Świętość nasza znajduje się w stanie całkowitej katastrofy, lub że właśnie za moment, za mgnienie oka, za lot ptaka co przecina nasze wąskie pole widzenia - wszystko co święte zginie i przepadnie. Za chwilę przepadnie Polska. Właściwie to już przepadła i przepada dalej. To rozdziera nasze dusze cierpieniem, przerażeniem, szokiem, napełnia nas trwogą. Katastrofa jest straszna i dzieje się na naszych oczach. Paraliżuje chęć racjonalnego myślenia, wyzwala chęć "natychmiastowego" działania.
Mit dżihadu - w tym wypadku - świętej wojny, powiada że stajemy wobec takiej oto sytuacji: Święta nasz Polska, bezczeszczona jest i zatracana przez Tych, co służą jej zatraceniu, co ją na naszych oczach sprzedają, prowadzą na zgubę, nas wszystkich w ten sposób krzywdząc i niszcząc. Wobec takiej sytuacji możliwa postawa jest tylko jedna - za wszelką cenę trzeba "zabić" wroga. Zniszczyć. Anihilować. Sprawić, żeby nie był.
Te trzy mity warunkują polskie postawy polityczne. Te postawy stają się negatywne. Ich motorem napędowym i jedynym wytłumaczeniem jest nienawiść do przeciwnika politycznego. Dobrem najwyższym, dla którego poświęcić należy wszystko jest pokonanie politycznego wroga. Nic innego się nie liczy. Wróg bowiem dopuszcza się rzeczy tak strasznej, że nie ma niczego czego byśmy nie zrobili aby "ocalić Polskę".
W warunkach utworzonych przez owe mity, każdy kto nas nie popiera i z nami się nie zgadza - automatycznie wrogiem się staje. Bo rzuca kłody pod nogi świętej sprawie wojny jaką toczymy z wrogami o ocalenie Ojczyzny. Żadne wątpliwości nie są dopuszczalne. Chwile zwątpienia w słuszność "sprawy" są zdradą per se (samą w sobie).
Nasza mitologia polityczna prowadzi nas w negatywizm. W brak uśmiechu i dystansu, pozwalający na jasną ocenę rzeczywistości i efektywny wysiłek. Wymusza wyłączenie rozsądku i powoduje wzajemną wrogość, gdy dochodzi do polityki. Te trzy mity, trzy podstawowe założenia percepcyjne, kładą się cieniem na zdolności Polaków do generowania lepszej rzeczywistości, zarówno tej materialnej jak i tej społecznej.
Zapominamy bowiem o tym, że święte jest to tylko co jest wieczne. Chcemy wiecznymi uczynić sprawy przemijające. Z tego co ma nam służyć czynimy cielca, któremu to my mamy służyć, nadając jemu i polityce cech związanych z religią prawdziwą, tj. podróżą do miejsca gdzie nie będzie państw i języków, ale będzie wieczność; radości albo smutku.
Więc pora być może na porzucenie tych mitów i poszukanie nowych. Ale to zadanie na odrębny tekst.


Komentarze
Pokaż komentarze (17)