Muzyka jest silnym środkiem przekazu. Odwołuje się wprost do emocji, przemawia do naszych uczuć. Po prostu - przeżywamy ją. Silniej - co można zaobserwować po zachowaniach pianistów w trakcie koncertów, ludzi tańczących w jej rytm, słuchających ze słuchawkami na uszach, lub słabiej - gdy muzyka tworzy tło do codzienności, do jazdy samochodem, w czasie podróży pociągiem czy spaceru.
Każdy ma inny próg wrażliwości, ale ogólne stwierdzenie, że muzyka przemawia do ludzi, wypada uznać za bezdyskusyjne. Zapada w ucho. Bezwiednie powtarzamy w świadomości i podświadomości linie melodyczne, dźwięki i słowa. Czasem po prostu jakaś piosenka "chodzi za nami", "wpada w ucho" itd.
Wpadła mi w ucho ostatnio muzyka zespołu: "30 second to Mars". Każdy może posłuchać, szczególnie wykonań z koncertu MTV Unplugged. Początkowa wokaliza z utworu Hurricane, czy udział publiczności w tym utworze, czy szczególnie w utworze Night of the Hunter robią wrażenie. Rewelacja. Przemawia to do człowieka i brzmi po prostu pięknie.
Słuchając jednak tych świetnie brzmiących i nacechowanych emocją utworów, zacząłem zwracać uwagę na słowa. Po angielsku, niewyraźnie śpiewane, więc nie jest łatwo przeciętnemu Polakowi faktycznie wyłapać ich pełne znaczenie. Pomogłem sobie popularnym portalem z tekstami piosenek. I tu pierwsze przeczucia znalazły rozwinięcie:
Powiedz mi, czy zabiłabyś, aby ocalić swe życie?
Powiedz mi, czy zabiłabyś, aby udowodnić swoją rację?
Zniszcz, zniszcz, spal, niech to wszystko spłonie
Ten huragan wciąga nas wszystkich pod ziemięNieważne, na ile sposobów umrę, nigdy nie zapomnę
Nie ma znaczenia, ile żyć przeżyję, nigdy nie będę żałować
W tym sercu jest ogień i bunt, który za chwilę eksploduje w płomieniach
Gdzie jest twój Bóg? Gdzie jest twój Bóg? Gdzie jest twój Bóg.
To - wydaje się sugerować kontekst - wyznania zawiedzionego kochanka, człowieka przepełnionego bólem emocjonalnym. Ale brzmi dosyć dziwnie. Podobnie brzmi "Night of the Hunter":
Módl się do swego boga, otwórz serce
Cokolwiek robisz, nie bój się ciemności
Zakryj swe oczy, diabeł jest wewnątrz
(...)
Przysięgam na Boga, złamię twe serce
Rozerwę cię na kawałki i rozszarpię na strzępy
Teledysk do utworu "Hurricane" to nie teledysk, to film, dzieło sztuki. Sztuki nasyconej dziwnym mistycyzmem, przemocą, seksualną perwersją, wieloznacznym przesłaniem. Wizualnie i technicznie na progu doskonałości, przyciąga wzrok i prowadzi wyobraźnię. Oczywiście tych, dla których urok barw i ujęć będzie silniejszy od odpychającej i mrocznej zawartości.
W teledyskach zespołu, w powodzi szokujących świadomość scen, pojawiają się czasem, jak błyski, jakieś napisy i obrazy. Widz jest zabierany w podróż, w którą go zabiera zespół. Młodzi ludzie, na koncertach, śpiewają, zauroczeni muzyką, teksty tych piosenek. Oglądają zapadające w pamięć sceny, nawet jeśli mogą się wydawać odpychające. Niestety, żaden normalny widz nie jest w stanie zobaczyć to co widzą jego oczy.
Napotykając pewne wskazówki w internecie przyjrzałem się dokładnie jednemu teledyskowi: Attack. Teledysk jest nadal dostępny na youTube. Całość to kolejna, perwersyjna młocka umysłu. A jednak w momencie 1:39 pojawiają się na ekranie mignięcia. Świadomość oglądającego ich nie zarejestruje. Gdy zapytamy widza, jakie słowa były napisane jako wydobywające się z ust wokalisty, to usłyszymy odpowiedź: "Nie wiem".
Nic dziwnego. Pierwsza klatka z napisem pojawia się w 1:38:960 i trwa 0,04 (cztery setne sekundy). Druga klatka pojawia się w 1:39:000 i widnieje na ekranie znów przez cztery setne sekundy. Nie ma mowy, aby człowiek świadomie zauważył co ogląda. Potem następuje następna i jeszcze jedna, i jeszcze jedna.
W sumie przekaz podprogowy, rejestrowany przez mózg oglądających a nie zauważany przez ich świadomość, składa się z siedmiu klatek, z których każda widnieje przez 0,04s. Gdy zobaczyłem, co bez świadomości widzów, zespół 30 second to Mars, wkłada do ich mózgów...
Na koniec owe ukryte przed oczami a przeznaczone dla mózgu klatki. Bez komentarza. Każdy sobie wyciągnie wnioski sam. Ja myślałem, że takie rzeczy "to tylko w Erze". A to naprawdę. Tu i teraz. Miliony powtórzeń. Miliony włożeń. Miliony umysłów kołyszących słowa piosenek, nie zdających sobie sprawy, że chodzi w nich o manipulację. No to kawa na ławę. Oto 30 second to Mars:









Komentarze
Pokaż komentarze (7)