Jakie są twoje cele życiowe? Czego tak naprawdę chcesz? Być dyrektorem? Menedżerem? Politykiem? Mieć piękne dzieci? Piękną żonę albo męża? Osiągnąć sukces zawodowy? Jak mierzony? Wymarzone mieszkanie na własność? Objechać świat dookoła? A potem co?
Jaka jest perspektywa twoich celów życiowych? Jak daleko one w czasie sięgają? Ta perspektywa to istotne rozróżnienie sposobu myślenia i podchodzenia do rzeczywistości. Może interesuje cię po prostu, żeby mieć dobre życie. Nie jakieś tam, wybitne rzeczy. Chcesz się wyspać, pożartować, pośmiać z przyjaciółmi, mieć rodzinę, dobre dzieci, ot... zwykłe rzeczy. A potem?
A może to głupie. To pytanie o cele i pytanie o perspektywę, to jest - do kiedy, nasz wzrok sięga. Może to dla głupich, a liczy się tu i teraz, żeby więcej i dobrze, i jeszcze mocniej. Bo na tym polega właśnie życie. Żeby chwytać to, co przez palce przelatuje i nigdy w nich nie zostaje, to jest dzień.
Jednak w kółku pragnień i uporczywych prób ich zaspokajania, w powtarzającym się rytmie dziennych czynności i nocnych godzin, koniec końców wszystko mija. I możemy zostać z tą na poły nihilistyczną konstatacją, którą podsuwa nam świat na poczekaniu, że i dobrze, że to ok, że tylko głupiec robi z tego pytania. Albo możemy tak się wpić w doraźny bieg za naszymi impulsami, każdego dnia nowymi, że już żadnych pytań zadawać nie będziemy, tylko działać jak automaty, w przekonaniu, że na tym polega człowieczeństwo.
Więc te pytania prowadzą nieuchronnie do pytania o to - jak jest? Albo o to kim się jest? Praktyka doraźności, zanurzenia swojej uwagi w to, co za dzień albo i kilka miesięcy, niesie ze sobą, chcąc nie chcąc, przekonanie, że wszystko to chwilowy przepływ, który się kończy i kropka, albo krzyżyk, albo inny symbol, czy to polu doczesnych szczątek, czy to w przepastnych bazach komputerowych.
Kim jesteśmy? Co po nas zostanie? Czy my zostaniemy? W jakimś, choćby innym ale jednak, sensie.
To wepchnięcie w doraźność, w palącą pilność najbliższych impulsów, w skrótowość komunikacji, której amputowano już każdą głębszą refleksję, a która ma tylko drażnić zmysły i przykuwać strzaskaną uwagę, to wszystko nas okrada i nas zmienia. Zmienia perspektywę, postawy, działania, zachowania.
Pytanie o to, jaki jest ostatecznie twój cel, potrafi potrząsnąć, choćby na chwilę. Albo może raczej, próba odpowiedzi na nie. A może to jednak bez sensu. Może pozostaje nam walka. Walka o przetrwanie. Walka o szacunek, miłość, relacje, majątek, o siebie samego. O to co mamy, czym jesteśmy.
Decyzja czy stawać naprzeciwko takich pytań należy do nas. Ważne chyba tylko to, byśmy ją podejmowali świadomie, a nie bezwiednie - prowadzeni medialną orkiestrą wyjącą przeboje nie z tego świata.
Więc gdy nikt nie patrzy i mamy przestrzeń czasu przed sobą, możemy się spokojnie zapytać: jakie są moje cele życiowe.
Albo posłuchać :o)


Komentarze
Pokaż komentarze (2)