Jaki jest właściwie PiS? Czego się po nim możemy w przyszłości spodziewać? Co jego zwycięstwo oznacza dla Polski i dla Polaków? Z pewnego dystansu od momentu wyborów, możemy się pokusić o pierwsze obiektywne odpowiedzi na te pytania.
1. Czy PiS jest partią antysystemową?
Partie antysytemowe to takie, które chcą zmiany samej organizacji funkcjonowania państwa. Zmian ordynacji, rodzajów władz i zakresów ich kompetencji, sposobu ich wyłaniania, fundamentalnych zmian w kierunkach polityki.
PiS taką partią nie jest. Zakres zmian postulowany przez PiS, mieści się w aktualnym systemie politycznym RP. Charakter tych zmian dotyczy jakości procesów zachodzących w państwie. Tę jakość PiS zamierza podnieść przez wymianę ludzi na swoich, szereg działań mających na celu wykluczenie z decyzji politycznych, egoizmu i korupcji.
2. Czy PiS jest partią dążącą do władzy dyktatorskiej i ogranicza demokrację?
Argument, że PiS niszczy demokrację, pochodzi z arsenału dość prymitywnej (inna być nie może) propagandy wojny politycznej między dwoma wielkimi adwersarzami - PiS i PO (nowoczesna to PO tylko w nowszym garniturze).
Jest to, biorąc rzecz merytorycznie, zarzut nonsensowny. PiS dokładnie odwrotnie - wzmacnia i ucieleśnia demokrację. Przejmując bowiem (często w sposób błędnie nieelegancki) w błyskawicznym tempie szereg stanowisk związanych z realizacją władzy, PiS zapewnia, iż wola społeczeństwa, objawiona w wyborach, będzie mogła być realizowana.
Adwersarze PiS sprzedają tu "zachodnią wersję demokracji". Ta wersja sprowadza się do tego, że rząd nie rządzi, bo nie ma do tego instrumentów, a jedynie jest realizatorem żądań wpływowych grup interesów i arbitrem między konkurującymi ze sobą interesami, arbitrem rozstrzygającym na korzyść grup silniejszych.
Ten model "demokracji" przećwiczyła PO, zdając się w procesie sprawowania "władzy" na pozapolityczne ośrodki wpływu, starając się każdemu coś dać, w nadziei, że będzie dzięki temu wspierana, przez media, przez służby, przez górników itd. itp. Jak się to skończyło, każdy widział.
Poprzednie zachowania PiS stwarzały wrażenie, że PiS wcale władzy nie chce, że tylko wykorzystuje swoich zwolenników, do tego aby wieść dostatni byt opozycji parlamentarnej i aby jego funkcjonariusze mogli godziwie żyć wraz z rodzinami. Jednak ostatnie decyzje oraz tempo ich realizacji, przeczy tym wcześniejszym spostrzeżeniom. Więc przyznaję, myliłem się, tak sądząc, że PiS faktycznie rządzić ani wprowadzać swoich postulatów nie chce.
3. Czy PiS jest partią szaleńców lub naturszczyków politycznych?
PiS był oskarżany, że gdy dojdzie do władzy to przewróci polską gospodarkę, załamie państwo swoją polityką, wprowadzi ogólny chaos i będzie hekatomba. Jednym słowem - podpali Polskę.
Obserwując poczynania partii rządzącej wypada te oskarżenia włożyć na półkę środków doraźnej, naturalnej, walki politycznej, która nie ma oparcia w rzeczywistości ale nie to jest jej podstawą.
PiS wykazuje zdumiewającą elastyczność i polityczny rozsądek w swoich działaniach. Partii, która na szefa ds. ekonomii kraju powołuje prezesa zagranicznego banku, tylko szaleniec może pomawiać o szaleńcze, antysytemowe, zamiary. A więc PiS zawiera pokój z najważniejszą grupą interesu jaką są bankierzy, podatek bankowy to będzie kwiatek do kożucha, który banki odzyskają sobie w inny sposób. PiS zawiera sojusz z najważniejszym podmiotem zewnętrznym tj. z USA. Jest najbardziej proamerykańską partią na politycznej scenie Polski i jego polityka zagraniczna będzie ściśle współpracować z amerykańską. PO, która była bardziej proniemiecka i trochę prorosyjska, za późno połapała się w tym, kto rozdaje karty i jej dramatyczna wolta w relacjach z Rosją już na nic się zdała. Wajhowy przestawił dźwignię a studio nagrań Sowa i Przyjaciele rozpoczęło nagrania w 2013 roku. Od tamtej pory na wszystko było już za późno.
PiS jest więc partią pragmatyczną, nie otwierającą konfliktów na każdym możliwym polu, na którym interes kraju może wchodzić w konflikt z interesami silnych grup wpływu. PiS wybiera pola, na których chce dokonać zmian i naruszać interesy, jednocześnie szukając współpracy na innych polach z innymi wpływowymi podmiotami. Tu - patrz - obietnica zwrócenia "twórcom" przywilejów podatkowych zabranych im przez PO.
4. Czy PiS usamodzielni Polskę na arenie międzynarodowej.
Oczywiście nie. Będzie trochę kazuistyki słownej, ale PiS jako partia pragmatyczna nie będzie dążył do starcia z silnymi ośrodkami wpływu z zagranicy. PiS wynegocjował i wprowadził traktat z Lisbony ograniczający suwerenność Polski. PiS będzie prowadził politykę współpracy z zagranicą. Gdyby miało być inaczej, poszedłby drogą Orbana (Węgry zanotowały 10% wzrostu produkcji przemysłowej), to znaczy podporządkowałby sobie bank centralny, media prywatne i wprowadził ustawę o rejestracji zagranicznych agend wpływu, na wzór USA z 1938r, Rosji czy Węgier.
PiS nie ma na tyle siły, a może i woli. Prowadzi i będzie prowadził ugodową politykę kontynuacji okraszoną pewnymi gestami medialnymi. To raczej dobrze świadczy o PiS, pomijając tu inne podmioty, które na tym może tracą.
5. Czy PiS odniesie sukces i zmieni kraj?
Szanse na sukcesPiS należy oceniać bardzo umiarkowanie.
a) Społeczeństwo Polskie jest obyczajowo konserwatywne. Przeciętny Polak nie zdaje sobie nawet sprawy z tego, jak bardzo. Gdy Platforma Obywatelska pod wodzą Ewy Kopacz skręciła w lewo, usiłując zarabiać na tematach "postępu" obyczajowego, automatycznie wypchnęła się z centrum społeczeństwa polskiego. Odejście Gowina do PiS jest tu najlepszym przykładem tej właśnie zmiany. Jeśli PO będzie kontynuować obronę praw mniejszości seksualnych czy wspieranie walki Magdaleny Środy o lepszą Polskę, to dla PiS dobrze.
b) USA kontynuują politykę konfliktu z Rosją, starając się o jej osłabienie. Polska pod wodzą PiS jest tu znakomitym i pewnym realizatorem aktualnej polityki USA, co może dobrze wróżyć PiS.
c) PiS w swoim działaniu wykazuje dużą sprawność i zdecydowanie.Znaczy to, że nie opiera się wyłącznie, jak PO, o poparcie grup wpływu, tylko chce sam uzyskać maksimum wpływu na państwo, tak by w sytuacji konfliktu dysponować jakąś siłą mogącą przesądzić taki konflikt na jego korzyść.
Zagrożeniami dla sukcesu PiS są:
a) Nadmierna wiara we własną propagandę nieprawości PO.To nieprawda, że wszystkiemu winne są kadry PO. Że ludzie nominowani przez PO to wszyscy, albo w większości, już to złodzieje, już to niszczyciele, już to nieudacznicy lub obcy agenci niszczący kraj. Odmawianie prawych intencji i ludzkiego oblicza przeciwnikom politycznym, może się bardzo źle skończyć, gdy okaże się, że nasi niedorajdy, niejeden egoista albo i agent, że wcale lepiej nie działają.
b) Brak silnej pozycji społecznej PiS. Zwycięstwa PiS w żaden sposób nie da się przyrównać do zwycięstwa Orbana na Węgrzech. Stąd "poduszka bezpieczeństwa" PiS, to jest możliwość akceptacji ciosów medialnych, jest dla PiS znacznie mniejsza. PiS nie dysponuje ponadto silną władzą. Ma prezydenta, zwykłą większość parlamentarną, ale wielkie grupy nacisku pozapolitycznego posiadają nienaruszoną siłę wpływu i mogą w każdej chwili zacząć działać przeciw PiS. Nie jest prawdą, że PiS był źle przedstawiany w mediach, w tym w prywatnych, w ostatnim czasie. To się może zmienić.
c) Zaangażowanie w podział społeczeństwa.PiS swoje zwycięstwo zbudował na negatywnej kampanii wobec PO. Ta kampania, będąca elementem wojny politycznej w Polsce od 2005 roku, ugruntowała jedynie negatywne postawy społeczne i podziały w społeczeństwie. PiS do sukcesu potrzebuje prawdziwej, a nie wynikającej z matematyki ordynacji, większości. O tą większość będzie szalenie trudno wobec napompowania własnego elektoratu skrajnie negatywnymi emocjami, przejawiającymi się w zachowaniach agresywnych wobec każdej innej, choćby w niewielkim stopniu, perspektywy politycznej. Powtórzmy - aktualny zasób poparcia to za mało. Jego zwiększenie jest warunkiem krytycznym sukcesu PiS.
d) PiS w celu poszerzenia poparcia prowadzi politykę rozdawnictwa. Na dzieci, na biednych, na górników, na artystów itd. Otóż, choć niektóre z tych działań, mogą mieć pewne uzasadnienie, to generalnie będą miały one wpływ destrukcyjny, bo "Na błocie buduje, ten kto buduje na wdzięczności", a chcącemu zawsze mało. Ponadto, rozdając, PiS popełnia dwa błędy: likwiduje sobie pole do manewru i do prowadzenia poważniejszych zmian, niszczy najważniejszy czynnik rozwoju społeczeństwa, więź między własnym wkładem pracy a uzyskiwanymi korzyściami.
e) To co jest korzyścią na scenie wewnętrznej jest utratą na zewnątrz. Konserwatyzm obyczajowy PiS stoi w sprzeczności z oficjalnie deklarowanymi celami polityki USA w tym zakresie, i z silnym lobby stojącym za "postępem" sprowadzającym się do AEA (Aborcja, Eutanazja, Adopcja dzieci przez homoseksualistów). Tu będzie się działo.
6. Podsumowanie.
PiS okazuje się być sprawną, przynajmniej na szczeblu centralnym bo sprawa regionów to oddzielny temat, pragmatyczną partią polityczną, której udało się w zasadzie zmonopolizować poparcie konserwatywnej części społeczeństwa polskiego. PiS nie doprowadzi do "pożaru państwa" ani nie podejmie "nieodpowiedzialnych" działań mogących skutkować chaosem gospodarki.
Nie da się jednak nie zauważyć, że polska giełda pikuje w dół, w tym najbardziej tracą na wartości spółki skarbu państwa, spółki energetyczne czy przejęta przez państwo Bogdanka straciły ostatnio jedną czwartą swojej wartości.
Pewne obawy w kontekście spraw międzynarodowych może budzić możliwy konflikt Rosja-Polska. Nikt się nie spodziewał, że Turcja zestrzeli rosyjski samolot wojskowy, nikt się nie spodziewał buntu na Ukrainie. Oby Polska nie podjęła działań, których nikt się na razie nie spodziewa, a przecież aktualny minister obrony, jeszcze nie tak dawno, oznajmiał, że "Rosja wypowiedziała nam wojnę". Komuś na ewentualnej wojnie albo ostrym konflikcie może zależeć.
Największym problemem i zagrożeniem dla Polski nie jest wcale PiS. Nie jest też nim PO. Tylko jest nim wieloletnia wojna społeczna tych dwóch obozów. Wojna, która dzieli społeczeństwo, rodzi agresywne, negatywne postawy ludzkie, bierze się z publicznego odsądzania od czci i wiary politycznych przeciwników. Ta wojna niszczy Polskę, bo Polska to Polacy i to co Polacy robią sobie nawzajem. Dobrze zauważył to Marek Jurek. Jednak nie zauważył, że siłą rzeczy ciężar zakończenia tej wojny, spoczywa zawsze na zwycięzcy danej kampanii.
Czy PiS potrafi zakończyć tę wojnę, nie tracąc władzy tylko ją umacniając?Oto jest końcowe pytanie.
-------------------------------------------------
I coś na złagodzenie obyczajów :)
Prosze objerzeć i skomentować!



Komentarze
Pokaż komentarze (16)