25 czerwca1977 r.
Z niebytu, z „chaosu”, z „niepojętego”, z „nienazwanego” wyłonił się Świat? Rozpoczęło się wielkie i długotrwałe (w naszym ludzkim pojęciu) „porządkowanie”. „Istnienie” przyjęło formy materialne. Ruch materii, różne formy jej trwania zaczęły na siebie oddziaływać, wchodzić w układy. Jej różne formy skupienia- pierwiastki zaczęły wchodzić między sobą w reakcje, dając najróżniejsze związki, „przymierza”. Kolejnym etapem było powstanie materii ożywionej, życia, czy może raczej tchnięcie w materię życia – form istnienia. Wyodrębniły się, wykształciły jednostki, osobniki o wyrafinowanych formach, o bardzo krótkich okresach istnienia, które przekazywały swoje wzorce, uporządkowanie swoim następcom. Powstało życie przekazywane z pokolenia na pokolenie. Znikające, umierające osobniki zaczęły przekazywać swój wzorzec uporządkowania swoim dzieciom. Nastąpił cud poruszania się, odczuwania, wreszcie cud myślenia. Powstała- została powołana do istnienia tak wyrafinowana forma istnienia jaką jest człowiek, człowiek, który zaczął myśleć logicznie, później również abstrakcyjnie, człowiek istota o zintegrowanym systemie myślenia, odczuwania, o niezwykle bogatej duchowości i inteligencji, człowiek , który osiągnął niezwykły, cudowny poziom pojmowania świata i siebie, który uczestniczy w procesie ciągłego rozwoju.
Człowiek to efekt ewolucji gatunków zwierząt, zwierzęta to efekt ewolucji istot ożywionych, istoty te to efekt przemian na Ziemi, Ziemia to efekt przemian Kosmosu, Kosmos to efekt........???.
Bez względu na wszystko, czy nie jest cudem istnienie świata, istnienie Ziemi, życia na Ziemi. Czy nie jest cudem istnienie człowieka, czy nie jest cudem jego świadomość?
http://zdizek.blog.onet.pl
Komentarze
Pokaż komentarze