Listopad 1987 r.
W wiosce, małym mieście, wspólnota budowana jest na zasadzie zażyłości, podobieństw losów itp. Wspólnota taka jest w dużej mierze wspólnotą zamkniętą na inności. W wielkich miastach wspólnota jest budowana na zasadzie otwartości na inności. Bogactwo kultur, upodobań nie ogranicza, nie antagonizuje, ale wzbogaca jednostki. W samotni, na odludziu człowiek jest wolny, niezależny od innych, ale nie może realizować się jako jednostka społeczna. W dużych skupiskach pomimo mnogości osób, pomimo różnorakich powiązań jednostka może być również wolna, autonomiczna, a to dzięki jej anonimowości w tłumie i przede wszystkim dzięki tolerancji, która idzie w parze z rozwojem kulturowym i cywilizacyjnym dużych miast. Tęsknimy przemiennie za spokojnym życiem w małej zbiorowości, w której wszyscy się znają, w której poczulibyśmy się bezpiecznie, w której znalibyśmy swoje miejsce i swoją rolę i w której wiedzielibyśmy czego możemy spodziewać się po innych współmieszkańcach i za życiem w wielkim mieście, w którym moglibyśmy korzystać z cywilizacyjnych zdobyczy. W dużym mieście też można poczuć się dobrze, można znaleźć bezpieczną niszę. Możemy czuć się dobrze, bezpiecznie w grupie wybranych, zaprzyjaźnionych osób, a jednocześnie możemy czerpać z życia miasta bogatego społecznie i kulturowo.
http://www.zdzislawdzialecki.republika.pl/index.html
Komentarze
Pokaż komentarze