Maj 1988 r.
W wychowaniu dzieci, w procesie rozwijania ich osobowości, kształtowania otwartości na ludzi i świat, nabywaniu pewnych umiejętności zarówno praktycznych jak i psychologicznych ważnym jest aby nauczyć je umiejętności zarówno dawania jak i brania. Obok dawania innym coś od siebie, ważnym jest też to by wykształciły w sobie też umiejętność brania od innych, aby potrafiły zadbać w tym zwariowanym świecie o siebie, aby umiały również poprosić o coś dla siebie, aby potrafiły brać to co jest im dostępne, co im się należy. Osoby, które potrafią tylko brać i nie potrafią dawać od siebie innym, osoby egoistyczne nie doświadczają uczucia zadowolenia z siebie, satysfakcji i radości dawania, są nielubiane, nieakceptowane. Z kolei osoby, które nauczyły się tylko dawać, ale które nie nauczyły się brać, ani prosić o coś innych, zbyt honorowe, zbyt zadufane w swoim „ja”, a może zbyt zakompleksione o zaniżonym „ja” mogą być nieszczęśliwe, mogą pozostawać na uboczu. Jeśli jako dzieci dostawały wszystko od dorosłych bez potrzeby proszenia to w dorosłym życiu nie będą potrafiły prosić innych. Często oczekują od innych zainteresowania, pomocy, nie potrafią o to poprosić wprost. Dochodzi do rozgoryczenia i pretensji. Przez brak racjonalności, bezpośredniości, „normalności” mogą stać się też uciążliwymi dla otoczenia, mogą też wpaść w masochistyczny stan umysłu.
http://zdizek.blog.onet.pl
Komentarze
Pokaż komentarze