Na bezrobociu, grudzień 1993 r
Chcemy, aby nas wysłuchiwano aby inni potwierdzali nasze wybory, aby współuczestniczyli z nami w wydarzeniach towarzyskich, rodzinnych, kulturalnych, społecznych, aby akceptowali nasze upodobania itp., a jakże często brakuje nam gotowości do otwierania się ku bliźnim, ku bliskim, do akceptacji ich upodobań i wyborów, jakże często odrzucamy ich oferty, ignorujemy zaproszenia do współuczestniczenia w wydarzeniach , nie starając się nawet wykrzesać odrobiny życzliwości i cierpliwości. Czy nie uważamy butnie, że nasze myślenie, upodobania są lepsze, a myślenie innych mniej warte? Wiara w siebie jest cechą pozytywną, a nawet konieczną do dobrego funkcjonowania, do zachowania psychicznej równowagi i psychicznego zdrowia, ale musi współistnieć z życzliwością, z otwieraniem się na inności, na ludzi inaczej myślących, posiadających inne gusta, mających inną psychiczną konstrukcję.
Czy nie zbyt łatwo zapominamy o swoich korzeniach, o tym kto nas wychował, kto się o nas troszczył, o rodzicach, o rodzinie, o nauczycielach, o środowisku w którym wzrastaliśmy, od którego pobieraliśmy pierwsze życiowe nauki? Mamy prawo mieć inne, świeże poglądy, inne spojrzenie na świat niż starsze pokolenie, ale nie oznacza to przecież, że nie możemy uszanować ich życia i ich wyborów.
Bardzo trafna jest maksyma, że jedną z miar dojrzałość ludzi i społeczności jest ich stosunek do bezbronnych, niepełnosprawnych, do dzieci, do ludzi starych, do ludzi kalekich.
http://zdizek.blog.onet.pl
Komentarze
Pokaż komentarze