W cywilizacji zachodniej powstał wyjątkowy na tle świata model społeczny, który uwzględnia duży obszar indywidualizmu. Ale to wcale nie oznacza, że indywidualizm jest tak całkiem naturalny czy samoistny. Tu nie mieliśmy do czynienia z postępującym procesem samoistnego rozwoju cech indywidualnych wyrastających z mózgu jednostki. Jest rzeczą w pewnym stopniu paradoksalną, że indywidualizm jest wytworem społecznym. Założę się, że większość czytelników tego nie pojmie. Jak to możliwe żeby indywidualizm był wytworem społecznym ? Przecież to wygląda na sprzeczność.
Chciałem kiedyś pisać o aspekcie indywidualnym i spolecznym i zacząłem dzielić ludzką swoistość na spekt indywidualny i społeczny i wtedy zdałem sobie sprawę,że to błąd. Nie ma czegoś takiego jak pierotny podział na te dwa aspekty. Gatunek ludzki jest gatunkiem społecznym i za indywidualne możemy uznać tylko ludzkie ciało jako substrat pod społeczną naturę ludzką. Indywidualizm pojawia się wyłącznie w kulturze chrześcijańskiej absorbującej pewne wątki mentalości greckiej.
Tymczasem dla większości obecnie żyjących ludzi Zachodu indywidualizm wydaje się oczywistą oczywistością, ale nie wygląd się tu liczy. Liczy się natura ludzka, a ta jest w przeważającym stopniu społeczna czego dowodzi cywilizacyjny model chiński. Nośnik cielesny jest biologiczny i jednostkowy, wyposażenie oprogramowania montowanego na tym nośniku czy substracie jest spoleczne. A jego zaistnienie było sprawą wyjątkowego przypadku - połączenia myśli i praktyki greckiej z chrześcijańską ideą indywidualnej odpowiedzialności przed Bogiem. Model cywilizacji chrześcijańskiej wymaga spełnienia znacznie bardziej skomplikowanych warunków niż inne.
Ale i na Zachodzie widać pewne zróżnicowanie modelu. Są kraje, gdzie władza polityczna uzyskała wpływ na religię, jak w krajach luterańskich czy generalnie protestanckich, co prowadzi, jak widać, do ograniczenia sfery prywatnej znacznie większego niż w krajach katolickich i pojawienia się groźby totalitaryzmu. Podobnie dzieje się z krajami prawosławnymi.
Do niedawna mieliśmy na Zachodzie wyraźny i powszechnie akceptowany podział na sferę publiczną, polityczną i sferę prywatną. Istnieją pewne kluczowe kwestie wspólne, łatwo definiowalne, będące domeną dobra wspólnego jak bezpieczeństwo indywidualne i zbiorowe oraz ustrojowy kształt państwa. Inne kwestie z uwagi na zróżnicowanie członków społeczeństwa, takie jak kwestia pracy i spędzania czasu wolnego pozostają w sferze prywatnej bo nie dysponujemy narzędziami do opanowania takiej ilości informacji jakie w tej sferze są potrzebne do zapewnienia w tych dziedzinach ładu. Ład w nich musi kształtować się bardziej spontanicznie, oddolnie, bo do tego dochodzi jeszcze dynamika zmian rozwojowych, domagająca się permanentnej aktualizacji zachowań. Nie ma możliwości hop, siup, natychmiastowego zadekretowania skutecznej formy ładu w przestrzeni prywatnej.Tym bardziej, że każdy z nas funkcjonuje w obu sferach i pewne wady zachowań indywidualnych ulegają eliminacji lub korekcie dzięki przepływowi informacji między obu sferami.
Warto w tym momencie zrobić dygresję i odwołać się do doświadczeń jakie wynikają z protestanckiego modeli społeczeństwa, w którym do władzy państwowej dołącza władza religijna, także znajdująca się pod przemożnym wpływem władzy państwowej, co widać w kulturze angielskiej czy szwedzkiej. Szwedzkie filmy przepełnione duszną atmosferą są tego dowodem. Tam gdzie jest spora sfera prywatna, nawet przy dużym wpływie państwa, jest miejsce na zachowanie indywidualnej wolności i indywidualne eksperymenty.
Od pewnego czasu trwa jednak atak na ten rozdział, spowodowany utratą równowagi poznawczej w skrajnie zindywidualizowanym społeczeństwie, którego członkowie utracili poczucie wspólnej perspektywy systemowej, a zyskali, wskutek rozwoju technologii, rozdęte poczucie osobistej ważności, wzmacniane celowo przez marketing ("jesteś wyjątkowa", "jesteśmy tego warte"). Najbardziej spektakularnym tego dowodem jest hiperseksualizacja sfery publicznej, wywołana ekonomicznym modelem konsumpcjonistycznym z jednej strony i dążeniem do maksymalizacji przyjemności z drugiej, a ta seksualizacja dotyka wszelkich sfer życia bez wyjątku i kwestie prywatne a nawet intymne wyciąga na forum publiczne. Na Zachodzie doszło nawet do ingerencji seksualizacji w życie dzieci w postaci szkolnej edukacji seksualnej, czyli, prosto mówiąc, do zorganizowanej, urzędowej pedofilii.
Elementem ideowym kluczowym dla rozwoju tej tendencji jest ekstremalnie pojęty indywidualizm skojarzony z hedonizmem, skrzętnie wykorzystywany przez gospodarczy model konsumpcjonistyczny. W ramach tak pojętego indywidualizmu wszystkim jednostkom należy się zbiorowa uwaga i uwzględnienie ich osobistych perspektyw w wymiarze zbiorowym, choć jest to matematycznie niemożliwe. Szczególnie aktywne były w tym wypadku środowiska dewiantów, które domagają się usunięcia pojęcia dewiacji z nauki i uznania jej za normalność i przyznanie im przywilejów.
Zainteresowanie polityki wymuszone przez środowiska lewicowe przenosi się w tym systemie na kwestie indywidualne, prywatne i intymne, a każdy sobie ustala sam dowolnie istotę swojej osobistej tożsamości, która od tej pory ma być chroniona przez aparat państwa. Wszelkie próby wykazywania, że polityka tożsamości to idiotyczny oksymoron i że wydobywanie ze swojego wnętrza urojonej tożsamości to urojenie, mają być przez system represjonowane.
Likwidacja rozdziału na sferę publiczną i prywatną prowadzi do niebezpiecznych zmian i niewykonalnych pomysłów. Można modelować zachowania ludzkie w skali zbiorowej przy użyciu pewnych standardowych parametrów. Można więc zapewnić brak w urzędach dyskryminacji rasowej czy religijnej przy pomocy środków prawnych, ale żadna kontrola prawna nie sięga do wnętrza ludzkiego umysłu czy relacji rodzinnych. Tu możemy interweniować jedynie przy pomocy dobrowolnie przyjmowanych norm moralnych, a sfera wolności słowa nie może być naruszona przy pomocy środków prawnych. Ale lewactwo nie uznaje rzeczy niemożliwych.
Zerknijmy na przykład lewackiego rozumowania w zakresie kwestii rasowych.
Ekstremalne lewactwo prowadzi do wprowadzenia takich dziwacznych poglądów, wedle których każdy biały jest rasistą, bo biały posiada przywilej, polegający na " nieobecności skutków rasizmu". Biały okazuje się oto winnym nieobecności skutków rasizmu - brak skutków rasizmu w jego życiu jest jego przywilejem, jego winą. I trzeba ten przywilej mu odebrać a winę ma odpokutować. A uświadomią białego o tym, co jest prawdą w tym zakresie - lewaccy, najlepiej czarni aktywiści. Jak się państwu podoba taka paranoja ?
W myśl tej postawy, jak już pisałem wcześniej w notce o lęku przed islamistami, uczucie lęku jakiego doznasz na myśl o atakach terrorystycznych czy na widok muzułmanina na ulicy, musisz zwalczyć jako myślozbrodnię.
Jak widać z przykładów tu nie chodzi o prawny zakaz pewnych praktyk dyskryminacyjnych, ani nawet o zakaż poglądów, tu chodzi o eliminację samej możliwości niepoprawnego myślenia.
Podobne przegięcia interpretacyjne zdarzają się w refleksjach feministycznych, które bazują na fałszywych pojęciach patriarchatu i będącej jego podstawą przemocy. Refleksja ta pomija dowody biologiczne i analizę strukturalną. Nawet jeśli popatrzymy na zachowania zwierzęce, to okazuje się, że to samice wybierają partnera i nie ma mowy o przemocy. U ludzi jest podobnie, a męska dominacja w wielu dziedzinach wynika z przyczyn strukturalnych reakcji organizacyjnych wywołanych warunkami życia w danym środowisku. Struktury charakteryzuje oczywista funkcjonalność i związana z tym trwałość czy bezwładność. Wprowadzanie represji prawnej w relacje między płciami jest więc błędem.
Mamy do czynienia z próbami spolityzowania, upublicznienia całości ludzkiego życia czyli likwidacji sfery prywatnej i objęcia go kontrolą prawną, obyczajową i moralną przez aparat państwa. W kręgach lewactwa pojawiło się przecież jasno sformułowana absurdalna teza: "prywatne jest polityczne" - ewidentna zachęta do totalitaryzmu. Jedyny sposób na osiągnięcie tego postępowego celu jest postawienie przy każdym z nas osobistego policjanta, a jednocześnie doradcy osobistego i terapeuty w jednej osobie, który będzie nas kontrolował w trybie 24/7. To dopiero pomysł.
PS
Powinienem był dodać rzecz istotną - że indywidualne ciało nie wystarcza by pojawił się indywidualizm, pingwiny i ryby nie są indywidualistami. Indywidualizm jest produktem społecznym.


Komentarze
Pokaż komentarze (14)