Nie da się ukryć, że złożonnośc rzeczywistości bywa upierdliwa. Trzeba nauczyć się, że rzeczywistośc [posiada mnóstwo różnych spekltków, w których dzialają inne reguły i trzeba nabyć odpowiednich kompetencji ich odróżniania i stosowania adekwatnych norm. Dla leminga to jest zadanie ponad siły.
Zybertowicz, w swoim felietonie w Sieci poświęconym problemom wspólczesnej cywilizacji sugeruje, że są one wynikiem nadmiernej złożoności i zaprasza do dyskusji. Warto w takiej dyskusji wziąć udział.
Co to jest nadmierna złożoność ?
Żeby odpowiedzieć na to pytanie, trzeba określić pole semantyczne, na którym problem złożoności winien być rozpatrywany.
A więc najpierw trzeba ustalić:
1.Co to jest natura ludzka i jaki jest związek natury ludzkiej ze społeczeństwem i rozwojem cywilzacji.
2.Następnie trzeba wziąć pod uwagę zjawisko które ukształtowało się w naszej cywilizacji zachodniej w postaci rozróżnienia sfery publicznej i sfery prywatnej.
3.Na końcu trzeba się zastanowić nd kwestią czy istnieją jakieś ograniczenia złożoności wynikające np z opisanej natury ludzkiej.
No i dopiero na tym tle można rozpatrywać najrozmaitsze kwestie szczegółowe.
Natura ludzka wynika z konieczności zycia w dużych zbiorowościach, w środowisku gęstych interakcji, w trakcie których rozwijane są relacje międzyludzkieie związane ze wspólpracą. No i te relacje wyznaczają ramy społeczno-cywilizacyjne dla najrozmaitszych procesów społecznych i działań. W toku takich procesów tworzone są rozmaite, uwarunkowane środowiskowo, rozwiązania i instytucje kulturowe, które determinują zachowania jednostek.
Kolejny temat, to specyficzne dla kultury chrześcijańskiej rozróżnienie na sferę prywatną, indywidualną i publiczną, będące specyficznym rozwiązaniem kulturowym, instytucjonalnym na pewnym etapie rozwoju wspomnianych wyżej relacji społecznych.
Teraz możemy przejść do kwestii złożoności. Naturalny ewolucyjnie dla człowieka jest byt w grupach ludzkich liczących ok. 150 osób - to słynna liczba Dunbara. Przy tym stopniu złożoności możliwe są kontakty bezpośrednie twarzą w twarz i bezpośrednie znajomości między wszystkim członkami grupy i fromy kontroli bezpośredniej. Jednak sukces ewolucyjny sprawił, że grupy się rozrosły i liczą miliony członków, a w związku z tym wzrasta i złozoność i zmienia się charakter relacji na bardziej pośrednie i bezosobowe. Niezbędne są nowe mechaizmy kulturowe zapośredniczające relacje.
No i w tym momencie może dojść do konfliktu między naturalną, ewolucyjną skłonnością czlowieka do bezpośrednich kontaktów, a bezosobowymi mechanizmami niezbędnymi w licznych grupach spolecznych takich jak naród, państwo, miasto. Do tego dochodzą jeszcze tendencje apelujące do poczucia uniwersalności i tworzenia na ich bazie bytów imperialnych, takich jak Unia Europejska. W tym świetle możemy interpretować ruch cancel culture jako tęsknotę za pierwotnym rajem autentycznych i emocjonalnych relacji bezpośrednich. Czyli powrót barbarzyńców.
Wspominałem wyżej o specyfice naszej chrześcvijańskiej cywilizacji, w której odróżnia się sferę prywatną od publicznej. Jest to cecha specyficzna, bo inaczej jest np w kulturze chińskiej. Jeśli cywilizacja ma przetrwać, musi się ten schemat zuniwersalizować. Niestety, można z łatwością zauważyć, że środowiska lew-lib od tego modelu odchodzą i próbują zuniwersalizować motywy biologiczne czyli seksualne. Nie da się za[przeczyć, że seksualność jest uniwersalna, choć iderologia LGBT dąży do zaprzeczenia temu mnożąc najrozmaitsze odmiany dewiacji. No przecież to jest czystej wody rasizm, co się objawia właśnie w ruchu BLM i poparciu dla niego ze strony ideologów LGBT. Kultura uniwersalne oparta na redukcji złożoności do prostych bodźców seksualnych to pomysł paranoiczny. zabójczy dla kultury wymagającej pewnej różnorodności..
Imperium zboczonego Erosa. Ha, ha, ha...


Komentarze
Pokaż komentarze (6)