Zarzucałem w jednej z notek, że Polacy nie potrfią się postawić, chyba że chodzi o hasło "zastaw się a postaw się". Sprawa nie jest jednak aż tak prosta, więc ją trzeba naświetlić.
Przez cały okres peerelu Polacy stawiali się komunistom, ponosząc ofiary, aż wreszcie postawili się pokojowo w r. 1980 tak, że imperium sowieckie się zachwiało i zmusiło władców Kremla do poszukiwania drogi wyjścia z upadłego ustroju.
Wtedy wiadomo było komu się postawić. Najbardziej dokuczliwy był brak wszystkiego. Za brak byli obwiniani i słusznie, komuniści. Jednak nie do końca wszyscy byli świadomi, że zasadniczą przyczyną problemu były narzucone, wadliwe relacje społeczne.
Teraz jest znacznie trudniej wskazać przeciwnika niż to było za komuny. Tym bardziej, że ten przeciwnik siedzi często ukryty w środku każdego z nas. Zasadniczym winowajcą jest jednak, tak jak i za komuny, wadliwy kształt relacji społecznych, także narzucony, ale bardziej subtelnie i to często właśnie za naszym przyzwoleniem. Powszechna patrtykularyzacja/indywidualizacja doprowadziła do rozproszenia i pozamykania się jednostek w bańkach, w których jest im raz wygodnie, a innym razem mniej, co utrudnia rozpoznanie problemu.
Gospodarka konsumpcjonistyczna i ustrój demoliberalny wiąże się z manipulacją i wytwarzaniem sztucznych potrzeb i sztucznego stylu życia. Przy okazji naruszone zostają naturalne relacje międzyludzkie, stawiające wszystko na głowie. A to wymaga przemyślanej reakcji i działania. Trzeba wziąć się za manipulatorów i propagatorów kitu.
Z tego stanu rzeczy wyłania się konieczność powrotu do abecadła i zdecydowanego rozpoznania i odrzucenie kitu świeckiego raju na Ziemi oferowanego przez macherów. Trzeba się zdecydowanie postawić, z narażeniem nawet własnego życia. Z tego względu trzeba znacznie lepiej ocenić niż czyniono do tej pory Powstanie Warszawskie i wszelkie bunty antykomunistyczne. Trzeba też zauważyć, że te bunty były zbyt slabe.
Tu trzeba się zatrzymać i zastanowić nad rzeczami istotnymi choć niewidzialnymi lub niespełnionymi. Zbytnia koncwentracja na krótkiej perspektywie może być bowiem zabójcza.
Bunty antykomunistyczne, choć były ryzykowne, to jednak groziły znacznie mniejszymi stratami - w granicach paru tysięcy ofiar niż ewentualna III wojna światowa, do której szykowali się komuniści a w której wskutek uderzeń jądrowych zginęłaby połowa polskiego narodu. Fakt takiej groźby był przez komuchów ukrywany i z tego względu należy powrócić do naturalnej metody oceniania roli macherów i radykalnych środków oporu przeciwko ich działalności. Należy pozbyć się wiary w świeckie cuda na patyku sprzedawane naiwnym, a przede wszystkim radykalnie pozbyć się promotorów tego pseudoraju, bo koszty lenistwa są zawsze większe od ryzyka oporu. Lenistwo jest bezproduktywne, opór ma sens.
Zbyt łatwo dajemy sobie mydlić oczy różnym takim Jaruzelskim, Trzaskowskim czy Tuskom, przez co narażamy się na kolejne ryzyko nieobliczalnych strat. Niektórzy zarzucają rządzącemu PISowi uległość wobec rozmaitych sił zewnętrznych. Ale każdy kij ma dwa końce - jest przecież oprócz rządzących suweren, więc i pokażcie rządzącym i ich przeciwnikom, że mozliwa jest ostrzejsza społeczna reakcja wobec przeciwników Polski. Są dwa kanały działania i oba trzeba wykorzystać , a nie biadolić. Nawet z małym jeżem lepiej nie zadzierać. A Polska ma potencjał by być duuużym jeżem. Mnóżmy ten potencjał na rozmaite sposoby, z wyobraźnią.
I nie należy dawać posłuchu komendom treserów, którzy każą wam klękać na stadionach.


Komentarze
Pokaż komentarze (13)