Lewactwo ze swej natury ma kłopoty z prawdą, bo nie jest w stanie sprostać standardmo, w tym standardom obywatelskim. Łatwo jest więc je wykorzystać i wpuścić w maliny oferując podróbki standardów odpowiednio zredukowane i przykrojone do takiej mentalności. Najlepiej jest stworzyć im bańkę z wydumanymi kwestiami i niech się w tej bańce kiszą i nie zajmują poważnymi sprawami.
Dlaczego lewactwo tak nie lubi, gdy ktoś się uznaje za prawdziwego Polaka ? Przymiotnik "prawdziwy" jest jak najbardziej na miejscu, bo przecież istnieją podróbki, a samo określenie "Polak" kojarzone jest często tylko z obywatelstwem, a cechy szczegółowe bycia Polakiem są uważane za nieistotne, bo tak uznała ideologia liberalna, dla której podkreślanie tej cechy kojarzy się z nacjonalizmem. Ideologia też podaje lewactwu na talerzu jakie tożsamości są cacy, a jakie są be.
A skoro odrzuca się w miarę obiektywne kategorie narodowe, to w ich miejsce pojawiają się jakieś udziwnione pomysły, którym trzeba się uważnie przyjrzeć.
Kim ja jestem ? Bardzo modne pytanie, proponowane nam wszystkim przez wspólczesną ideologię. Ta ideologia ma swoje założenia i nie czyni tego bezinteresownie. Więc tak naprawdę, ta ideologia zadaje to pytanie z dodatkiem ukrytego lub sugerowanego podtekstu.
Odkryj siebie samego, siebie prawdziwego, ale najpierw zedrzyj z siebie narzuconą ci powłokę stereotypów i przesądów. A wtedy dojrzysz swoje prawdziwe ja.
Czasami ta ideologia nie zadaje żadnych pytań, z góry lansując wizerunek modnego, nowoczesnego człowieka, który głupich pytań sobie nie zadaje, tylko wciela medialne sugestie. Rozważania są dla bardziej refleksyjnych i mniej dociekliwych typów.
Ideologiczny model tożsamości to syzyfowa praca i podpucha, i choć pewne założenie o tej powłoce jest prawdziwe, to dalszy ciąg jest nieprawdziwy. Syzyfowość tego wysiłku poszukiwania swego prawdziwego ja polega na tym, że przez całe swoje życie jesteśmy pod wpływem wspólnotowych idei i wyobrażeń ukształtowanych przez wiele pokoleń poprzedzających nas. Części wpływów jesteśmy świadomi, a z części, szczególnie tych z wczesnego dzieciństwa, nie zdajemy sobie sprawy.
A gdyby nam się udało, co jest przecież niewykonalne, uświadomić sobie i pozdzierać te wszystkie wpływy, to okazało by się, że odkrylibyśmy to samo, co odkryjemy obierając cebulę - że niczego tam nie ma, nawet tych podstawowych biologicznych instynktów nie odkryjemy, bo są one obudowane materiałem kulturowym..
Człowiek bowiem składa się z hardware'u i software'u, biologicznego hardware'u i kulturowego software'u i jest sobą dopiero po połączeniu tych elementów, z których ten pierwszy jest wewnętrzny a drugi zewnętrzny..
Tak więc propozycja poszukiwania swego prawdziwego ja jest ideologicznym kitem, służącym do walki z tyradycją. Ale też pojawił się ten postulat w pewnej całkiem realnej sytuacji, gdy masy ludzi, w zderzeniu z zachowaniami innych ludzi, zaczynają się zastanawiać dlaczego tak się różnimy od siebie i co jest ze mną nie tak, że jestem jakiś inny.
Do tego stanu rozproszenia tożsamości doszło za sprawą mechanizmu indywidualizacji/partykularyzacji wygenerowanego w ustroju demoliberalno-konsumpcjonistycznym, który porozpraszał ludzi i zamknął ich w bańkach.
I ten aspekt rozproszenia wykorzystywany jest przez ideologię gender czy LGBT, na bazie której pojawiła się polityka tożsamości.
A polityka tożsamości ma oczywisty cel - zamącić ludziom w umylach, zdestabilizować umysły i pozbawić je realnego oparcia we wzorach kulturowych i by narzucić im swoją wizję i w ten sposób podporządkować własnym celom. Ludzie zaabsorbowani swoimi sprawami osobistymi i pozbawieni klucza poznawczego nie stanowią konkurencji.
Warto uporządkować pewne fakty dotyczące tożsamości. Tożsamość, w wyniku procesu ewolucyjnego występuje w dwóch postaciach - zbiorowej i indywidualnej, przy czym ta forma wspólnotowa jest pierwotna. To nie jest tak, jak się niektorym wydaje, że tożsamość zbiorowa jest dodatkiem - sumą poszczególnych tożsamości indywidualnych. Jest odwrotnie, to tożsamość wspólnotowa generuje, w sprzyjających okolicznościach społecznych, tożsamość indywidualną. W pewnych, prymitywnych społecznościach tożsamość indywidualna wcale nie występuje.
Jaki jest cel polityki tożsamości prowadzonej pod egidą lewactwa w ustroju demoliberalnym ? Likwidacja tożsamości. Jeżeli prześledzimy historię lewackich działań, cel taki wydaje się oczywisty, choć niekoniecznie założony z góry.
Główny nurt neomarksistowskiej rewolucji kulturowej stanowi coś zwanego polityką tożsamości. Proszę zwrócić uwagę na to sformułowanie; "polityka tożsamości".
Do tej pory tożsamość był efektem oddolnych, długotrwałych procesów ewolucyjnych i kulturowych formujących tożsamość wspólnoty a następnie,jednostki. W demoliberalzmie mamy do czynienia z odwróceniem istoty rzeczy - próbuje się odgórnie narzucać tożsamość, czyli przy uzyciu środków politycznych oznaczających ingerencję państwa w sferę prywatną. A wyrazy tożsamości niezgodne z forsowanym modelem polipoprawnym poddaje się represjom co oznacza totalitaryzm.
Już sam ten fakt, że kwestie prywatnej tożsamości stają się kwestią publicznej, politycznej ingerencji wskazuje na jej postawienie na głowie i samozaprzeczenie jednej z podstawowych zasad liberalizmu.
Ta próba stanowi uwieńczenie procesu łącznego oddziaływania mechanizmów ideologicznych z mechanizmami gospodarczymi, czyli ideologii liberalnej i konsumpcjonistycznej, które stanowią dwie strony tego samego medalu. Modelowi nieograniczonej konsumpcji towarzyszy niczym nie ograniczona wolność jednostki, a na straży tego modelu ma stać prawo, które kontestatorów tego modelu będzie represjonować, za rzekomą chęć ograniczenia tak właśnie rozumianych praw człowieka.
Żeby zaimplantować taki model w społeczeństwie, trzeba zakwestionować tradycję i ją zwalczać. A to oznacza automatyczne zakwestionowanie procesów ewolucyjnych, ktore wygenerowały model standardowy. Trzeba być oderwanym od rzeczywistości demagogiem, żeby występować z próbą zastąpienia złożonego, wypracowanego przez ewolucję modelu relacji społecznych, modelem wziętym z sufitu.
Interesy ideologiczne lewactwa oraz ekonomiczne wielkich korporacji są tu zgodne: maksymalizacja anarchii jest w ich interesie, krótkowzrocznym wprawdzie, ale interesie. Ale celem nadrzędnym cywilizacji zakodowanym w naturalnym modelu relacji społecznych jest współpraca wymagająca spójnego pakietu relacji realizujących ten cel. Proponowane podróbki ideologiczne, jak widać z gorącego konfliktu społecznego niszczą tożsamość.
W istocie rzeczy pytanie o to kim ja jestem, jest próbą wpuszczenia nas w maliny, ignorującą podstawowe osiągnięcia naszej cywilizacji. A ta cywilizacja na pierwszym miejscu cech pożądanych stawia bycie porządnym,, przyzwoitym człowiekiem. To zaś wymaga spełnienia pewnych oczywistych, choć być może nieobecnych w mediach, kryteriów natury kulturowej. Człowiek porządny, to człowiek o odpowiednich kompetencjach kulturowych.
https://www.salon24.pl/u/zetjot/1178376,czy-ja-jestem-porzadnym-czlowiekiem


Komentarze
Pokaż komentarze (8)