Prowadził ślepy kulawego

W jakiej cywilizacji pragniecie państwo żyć ? W cywilizacji solidarności, współpracy i pokoju czy w cywilizacji egoizmu, rywalizacji i wojny ?

Większość zapewnie werbalnie wybierze wariant pierwszy, ale w praktyce działania skłania się ku warinatowi drugiemu. Ostatecznie przecież  wszyscy, choć utyskują na pewne niedogodności, to jednak dali się uwieść powabom konsumpcjonizmu.

Trzeba więc oderwać się od bieżączki tuiterazizmu i poddać swoje zachowania refleksji. Bo przecież widać u niektórych salonowiczów brak takiej refleksji aż rzuca się w oczy. Trzeba więc przeanalizować swój światopogląd od deski do deski. Weźmy taką panią Karolinę, która jest doskonałym przykladem braku takiej weryfikacji swoich zachowń i poglądów.

Otóż pani Karolina uznaje się, uznaje ocenę swojego dzialania za swoją własną prerogatywę, co jest sprzeczne ze społecznym charakterem ludzkiej natury. Moja ocena obarczona jest wadą widzenie wszystkiego w perspektywie własnego, egoistycznego interesu.

W społeczeństwie bowiem mamy do czynienia z zewnętrznym osądem naszych działań. Na poziomie podstawowym nasze postępowanie podlega ocenie i wyrokowi innych.  Ale co to za oceną mnie przez drugiego, kiedy także ten drugi ocenia mnie ze swojej wlasnej osobistej perpspektywy. Tak czy siak moja ocena siebie samego czy ocena mnie przez kogoś innego jest obarczona podstawową wadą, bo nikt nie może być sędzią we własnej sprawie.

Nieco lepiej jest w pierwotnych, zorganizowanych grupach gdzie ocena jest w pewien sposób obiektywizowana przez kulturowo, grupowo wypracowane normy. Decyduje w nich interes wspólny, ale  nie zawsze mamy do czynienia z równowagą, bo przewagę decyzyjną mogą zdobyć jednostki silniejsze i bogatsze.

Jedynym rozwiązaniem jest przenieść autorytet z siebie, i z grupy na czynnik zewnętrzny, religijny, co umożliwia pogłębioną refleksję nad normami wspólpracy i wypracowanie znacznie bardziej obiektywnych norm.

Jeżeli rozejrzymy się po społecznym otoczeniu , to okazuje się, że lewactwo przeciwstawiające się religii i nie uznające żadnych autorytetów poza własnym widzimisię, co jest ewidentnie widoczne w polityce tożsamości, jest czynnikiem zmierzajćym wstecz do epoki kamienia łupanego. Jeden subiektywista ocenia drugiego subiektywistę lub wrecz odmawia komukolwiek prawa do oceny. Paranoja.