Wojna obala złudzenia ideologiczne

Wszyscy padamy ofiarami pewnego złudzenie co do relacji między jednostką a społeczeństwem. Podnoszę się z łóżka, jeszcze lekko otumaniony, przeciągam idę do łazienki i obmywam twarz, żeby się orzeżwić, Moja twarz jest mokra, czuję przyjemną wilgoć na policzkach, ja czuję, a nie żadne spoleczeństwo, gdzie tu jest jakieś społeczeństwo. Nawet tak rozsądna osoba jak Margaret Tchatcher negowała istnienie spoleczeństwa.

Trudno pozbyć się tego złudzenia, bo jesteśmy osobnymi organizmami biologicznymi i podejmujemy osobne, indywidualne działania, które są wyraźnie widoczne

Dalej, nawet wspólpracę postrzegamy jako serię indywidualnych działań jednostek.

Dużą rolę odgrywa w umocnieniu takiego złudnego przekonania  aspekt wizualny, bo działania kooperacyjne przebiegają zwykle w trybie jednostkowym, chyba z wyjątkiem przypadku, kiedy dwóch facetów przenosi razem ciężką belkę. Większość typowych aktów kooperacji jest niedostępna wizualnie, bo wspólpraca przebiega, jak w handlu, miedzy jednostkami odległymi od siebie.

Do tego dochodzi specyfika naszej zachodniej cywilizacji z jej rozwiniętym indywidualizmem, który całkowicie przesłania aspekt społeczny i zdominował mentalność. Powszechnie ignorowane są doświadczenia innych cywilizacji, jak np. chińskiej.

Nic dziwnego, że nawet wybitni naukowcy aspekt społeczny naszego życia przegapiają.

Tymczasem żyjemy w gigantycznej sieci relacji kooperatywnych, z których nie zdajemy sobie sprawy, bo są poza horyzontem. naszego poznania, jako że prezes NBP nie wchodzi w żadne bezpośrednie interakcje ze mną, a jednak ta instytucja wywiera na mnie istotny wpływ.

Jesteśmy istotami, których życie jest zdominowane przez aspekt społeczny, a to wszystko wskutek ewolucji, która zmusiła naszych przodków do takiego sawannowego trybu życia, w którym niezbędne były gęste interakcje w ramach grupowej współpracy, dzięki którym wykształciły się specyficzne relacje społeczne: poznawcze, emocjonalne i wolicjonalne, czyli prawda, miłość i wolność.

Jako że nie mam w zwyczaju natychmiast publikować napisane notki, po napisaniu tej, odłożyłem ją na bok na wszelki wypadek, by kontynuować, gdby przyszła mi do głowy jakaś myśl rozszerzająca perspektywę. I dobrze, ża tak zrobiłem., bo w międzyczasie zajrzałem do tygodnika Sieci i znalazłem tam esej Wildsteina poświęcony zmianie ideowej, jaka nastąpiła po agresji Rosji na Ukrainę.

Widstein pisze dokładnie to co ja, tyle że z nieco innej perspektywy i odwołując się do innych źródeł inspiracji. Mnie inspirują dyskuusje w s24 i typowe błędy, a w moich tezach odwołuję się do nauk szczegółowych, podczas gdy Wildstein obserwuje ideologie i odwołuje się do myśli filozoficznej.

Więc pozwolę sobie zacytować fragmenty najlepiej ilustrujące zbieżność naszych tez.

"Wojna /.../pozwla zobaczyć większość problemów człowieka we właściwym i to jaskrawym świetle. Przede wszystkim raz jeszcze dowodzi, że jest on bytem wspólnotowym.

Nie chodzi ani o trywialne uznanie, że ludzie żyją w społeczeństwie, na co musi się zgodzić każdy,ani o fakt, że wynikają z tego jakieś konsekwencje, chociaż już na ich temat można tioczyć spory. Chodzi i sprawę fundamentalną, przyjęcie prymatu życia wspólnotowego, czyli zrozumienie, że wbrew dominującym obecnie przeświadczeniom istnienie zbiorowe wyprzedza byt jednostkowy. Współczesnym jawi się to jako absurdalne i sprzeczne z naszymelementarnym doświadczeniem. Przecież doznajemy, postrzegamy i przeżywamy jako egzystencje indywidualne z naszej podmiotowej perspektywy. Czy jednak formy naszej percepcji, czyli rozumienia, a także sprzężona z nimi życiowa praktyka i wyrastahjące z nich modele egzystencji oraz sposób jej przeżywania są naszym indywidualnym dziełem ? Czy potrafimy wyobrazić sobie rozeznanie rzeczywistości bez jezyka i całego procesu akulturacji ? To dzięki niemu potrafimy porządkować strumień wrażeń, na które rozpada się nasze poznanie. Tylko niewielki odsetek naszych działań można uznać za efekt indywidualnych decyzji, a nawet one wydają się wyłącznie wyborami spośród oferowanego nam przez cywilizację wyboru.

Jak widać, jest tu całkowita zbieżność z moimi tezami.

Wildstein uważa, i słusznie, że jedyną wspólnotą dającą jednostce mozliwość realizacji swych dążeń jest wspólnota narodowa a inne pomysły mają charakter utopijny, jak koncepcje imperialne Unii Europejskiej, za której fasadą ujkrywają się interesy establishmentu niemieckiego. Ignorowania roli wspólnoty narodowej jest niebezpieczne, bo to właśnie  niedoceniania dążeń narodowych Ukraińców przez polityczny establishment unijny ośmielił Rosję do agresji.

Ideologia liberalna wyznawana przez unijny establishment sprzyją akceptacji mocarstwowych i imperialnych ambicji Rosji,  podczas gdy postawa Ukraińców, zażarcie broniących swojej wspólnoty narodowej, tej ideologii zaprzecza i wykazuje jej złudność.

Efekty wojny widać w zachowaniach. Oto lewicowy publicysta, autor "Krytyki Politycznej", Sławomir Sierakowski inicjuje akcję zbierania funduszy na Bayraktara dla Ukrainy. Czy za taką zmianą zachowań pójdą głębsze refleksje ideowe ?