Myślenie nie boli ?

Mówią, że myślenie nie boli ? Czyżby ?

No to spróbujcie przeprowadzić merytoryczną dyskusję polityczną ze zwolennikiem antypisu albo z młodym przedstawicielem ludzi zlaicyzowanych na temat NDE. Próbowaliście kiedyś ? Co tu tak boli i uwiera ?

Kwestię można spróbować rozwiązać odchodząc opd określenia "myślenie". a przechodząc do określenia "wrażenie". Przez nasz umysł przepływają nieustannie jakieś wrażenia, miłe albo niemiłe. Niemiłych nikt nie lubi i stara się unikać. Kiedyś ktoś ukuł frazę "strumień świadomości". Fraza jest błędna, bo  właściwie jedziemy wiekszość czasu na autopilocie i przepływa przez nasz umysł strumień wrażeń. A tym strumieniem można sterować z zewnątrz, dostarczając odpowiednich bodźców. Myślimy zaś głównie w pracy.

Nie wszyscy będą zadowoleni z takiego ujęcia kwestii, bo zamiast faktu, że myślenie boli, będziemy mieli do czynienia z faktem, że myślenie tu w ogóle nie występuje, a zamiast z myśleniem, mamy do czynienia z manipulacjami wrażeniami emocjonalnymi.

Lubimy łagodny niezakłócony przepływ strumienia przyjemnych, jak powiew zefirka, wrażeń, a nie lubimu ich zakłócania i powstania dysonansu poznawczego. Miło nam cieszyć się wrażeniem, że jesteśmy elitą, a tymczasem ten wstrętny PIS uznaje nas za lumpenelitę i wytyka nam Lemparty, Nowaki, Grodzkich,  Jachiry i inne zdziry. Jak to ma nie boleć ?

Okazuje się oto, drodzy państwo, że myślenie może być zarówno niebezpieczne z punktu widzenia zbiorowego, czyli systemu jak i z punktu widzenia indywidualnego. Dla zarządców systemu powszechne myślenie mogłoby wyzwalać powszechne działanie i kwestionowanie prawomocności systemu, podczas gdy z punktu widzenie jednostki, niezależne myślenie narażałoby jednostkę na uciążliwości i stąd biorą się apele, że "myślenie nie boli", a następnie narażałoby ją na konflikty z innymi ludźmi a szczególnie z Systemem. Brrrr.

System preferuje ujednolicenie, likwidację myślenia i zastąpienie go przeżyciami o charakterze emocjonalnym. System dostarcza publiczności obrazów naładowanych emocjonalnie, które wywołują u obserwatorów emocje generujące  u nich odczucie, że żyją, a ich życie ma sens.

Ten schemat powtarza się też w nauce, a jego kwintensencją okazała się teza o końcu historii, bo była ona spójna z prostacką wizją ewolucji od hominidów przez łowców-zbieaczy, następnie rolników aż po liberalną demokrację stanowiącą ukoronowanie rewolucji przemysłowej. Sam Fukuyama swą tezę o końcu historii, pod wpływem dynamiki wydarzeń, wycofał po paru latach, lecz przetrwała ona w popkulturze.

Najnowsze badania wskazują na znacznie bardziej zróżnicowany przebieg ludzkiej historii. Z kolei badania nad zjawiskami z pogranicza śmierci (NDE) kwestionują uproszczone pojęcie o relacji między mózgiem a umysłem. Z jednej strony mamy codzienną praktykę, która dowodzi, że umysł jest zależny od społecznego środowiska, a z drugiej strony NDE sugerują, że może być niezależny od mózgu.

Ja z kolei zastanawiam się nad wpływem systemu i generowanych przezeń poglądów na edukację dzieci. Bo maluchy niedługo po opuszczeniu kołyski poddane zostają władzy systemu i wysłane do żłobka czy przedszkola. Rodzice ulegają złudzeniu i sugestiom zarządców systemu, że to dla ich dobra muszą się dzieci dostsosować do potrzeb gospodarki, a dzieci dostają się pod władzę systemu i pozostają we władzy systemu nie tylko do momentu gdy ukończą edukację lecz do końca życia.

Życie dziecka składa się z niezliczonych chwil, w czasie których nawiązywać powinno coraz bardziej rozbudowane relacje z rodzicami i resztą rodziny. Tymczasem rodzice przez niemal cały dzień nie mają pojęcia o  tym co dzieci robią, myślą i przeżywają. A w tym właśnie okresie kształtuje się indywidualna osobowość człowieka. A zamiast rodziców kształtuje ją system, czyli z grupsza statystyczny model zachowań zbiorowych. Zanika niepowtarzalna indywidualność.

Rodzice nie chcą o tym myśleć, tak jak inni nie chcą myśleć o innych problemach. Myślenie zostaje więc zastąpione przez medialnie narzuconą wizję świata wypełnioną obrazami, które sztucznie generują wrażenia i emocje mające dowodzić, że człowiek zyje. Żeby zabić czas i myśli, włączamy muzykę, telewizor lub smartfon. Refleksja może być niebezpieczna. Przeprowadźmy prosty eksperyment, posadźmy naszego królika doświadczalnego  w fotelu i zmierzmy czas jaki wytrzyma siedząc wygodnie i spokojnie bez jakiegokolwiek zajęcia, za to sam na sam ze swoimi myślami.

Konsekwencje niechęci do myślenia mogą być tyragiczne. Establishment władający mediami chętnie dostarcza odbiorcom strumienia wrażeń, które minimalizują myślenie a przez to redukują zagrożenie dla władzy systemu.

Myślenie najlepiej objawia się w sporze, ale osoby przyzwyczojone do przeżywania przyjemnych wrażeń niechętnie wchodzą w spór i starają się go unikać. Spór budzi w nich nieprzyjemne uczucia, narusza ich komfort, wywołuje dysonans za którym idzie wrogość do drugiej strony sporu. Tę wrogość władcy systemu mogą wykorzystać, głosząć że spór jest formą obrażania innych ludzi, a obrażanie innych można uznać za naruszenie praw ludzkich i represjonować sądownie lub pozasądowo. I w ten sposób można spór wyeliminować i ludzie temu przytakną i przyklasną, nieświadomi, że  pozbywają się jednocześnie atrybutu wolności. Tak właśnie wygląda gotowanie żaby na wolnym ogniu.

Bezmyślność jest kosztowna.