Piszę regularnie o prymacie czynnika społecznego w ludzkiej cywilizacji, każdej ludzkiej cywilizacji, zachodniej nie wyłączając, i ta teza nie podlega dyskusji, bo jest oczywista, skoro mówi się powszechnie o człowieku jako istocie społecznej. Ale nie wystarczy mówić, trzeba z tego wyciągać konsekwentne wnioski.
Ale wtedy rozlegają się głosy protestu, że to marksizm. Ale przecież to nie marksiści uruchomili ewolucję hominidów w kierunku uspołecznionego gatunku ludzkiego parę milionów lat temu.
Otóż człowiek jest istotą społeczną, co oznacza, że wyewoluował w przestrzeni społecznej, w której poddany był społecznym interakcjom i poza społecznością żyć nie jest w stanie. Oczywiście uklady społeczne, w których żyje czlowiek, są mniej lub bardziej wyrafinowane. Są społeczności w których osobnik indywidualny jest tylko trybikiem w grupie, lecz są też społeczeństwa, które dają dużą swobodę jednostce. "Dają" to sformulowanie nieprecyzyjne, lepsze jest "kształtują sferę jednostkową".
Cywilizacja chrześcijańska jest takim właśnie wyjątkowym i wyrafinowanym ukladem społecznym, w którym indywidualizm został zręcznie wygenerowany i wpleciony w strukturę społeczności. I z tego faktu trzeba sobie zdawać sprawę, że to właśnie czynnik społeczny umożliwił taką wyrafinowaną konstrukcję społeczną.
Tymczasem coraz więcej jest osobników, które. z powodów występowania rozmaitych fałszywych ideologii, nie dają sobie rady z wymogami jakie naklada na spoleczność i każdego z osobna taka wyrafinowana konstrukcja - oni chcieliby czegoś prostszego, łatwiejszego bo mniej wyrafinowanego. Efekt takich tendencji jest wyraźny: jednostkom w takim poluzowanym ukladzie żyje się coraz gorzej i szukają środków zastępczych, czego dowodem są media i sieci spolecznościowe, bez których niektórzy nie potrafią się obyć, będące złudną imitacją realnego życia spolecznego.
Kogo w takiej sytuacji winią takie zdesperowane jednostki ? Oczywiście, że nie siebie, nie swoje sprymityzowane aspiracje, lecz społeczeństwo. I wtedy, gdy pojawi się jakiś problem i ludzie stają przed wyzwaniem, że trzeba go rozwiązać, to nagle te same głosy zaczynają piszczeć, że się nie da, że sama jednostka nic na to nie poradzi, bo nie ma wpływu itd, itp..
No to jak to w końcu jest, drodzy państwo, naprawdę ? Przecież ta ostatnia opinia, to przyznanie racji tezie o prymacie czynnika społecznego.
Skąd to dwumyślenie i ten brak konsekwencji?
Obawiam się, że to objaw takiego chłopskiego cwaniactwa, żeby się nie wychylać, żeby uchylać się od zajęcia jednoznacznego stanowiska. Brak odwagi cywilnej. Efekt rusyfikacji ? Ruskie tisze jediesz, dalsze budiesz.
Gadania o indywidualizmie jest pełno, prawdziwych indywidualistów jest jak na lekarstwo. Prawda jest taka, że nie ma darmowych lunchów, a u nas pełno jest ich amatorów. Amatorów tandety i kitu.
Z obserwacji dyskusji w s24 wylania się prosty wniosek, iż niektórzy komentatorzy utracili związek z realną rzeczywistością ale przede wszystkim z tą głębszą rzeczywistością - strukturą mechanizmów generujących rozwój cywilizacji. W ich przypadku nastąpił rozpad indywidualności wywołany rozpadem pakietu komponentów umysłowych, trzymanych dotychczas w kupie przez mechanizmy samokontroli gwarantowane przez cywilizację chrześcijańską. Mechanizm samokontroli związany z sumieniem i jego kształtowaniem legł w gruzach i skutki widać w postaci aberracji umysłowych. Bo kto zdrowy na umyśle może poważnie traktować ideologię LGBT lub programy polityczne Tuska ? No kto ?
Człowiek nie ma mozliwości ucieczki od mechanizmów cywilizacyjnych, ale zawsze ma wybór - może odrzucać zasady cywilizacji albo może je pielęgnować. Jednak nawet kiedy je odrzuca, to ucieczka będzie pozorna, bo zamiast w świecie kultury wyląduje w norze jakiejś subkultury. A tam mechanizmy kluczowych relacji społecznych i ich umysłowych komponentów nie działają, więc króluje tam kłamstwo, nienawiść i zamordyzm.
Komentarze
Pokaż komentarze (11)