Czytając wnukowi legendę o królu?, księciu?, władcy?, Popielu, którego rzekomo miały zjeść myszu, uświadomiłem sobi, jak bardzo nasze postrzeganie wydarzeń historycznych obciążone jest fałszywymi schematami.
Historia świata jest utożsamiana z sekwencją panowań określonych władców. Mamy w ten sposób do czynienia z mistyfikowanie kwestii władzy. Z nauki historii w umysłach pozostają tylko imiona krółów.
Takie schematy starają się burzyć najnowsi nobliści z ekonomii, Acemoglu i Robinson czy inny duet, Wengrow i Graeber, ale trudno im się przebić do powszechnej świadomości.
Schematy są wszechobecne - czytam bajki i widzę jak opinia publiczna wyznaje rozmaite inne bajki, poruszyłem kwestię nauczania angielskiego, a tam aż kipi od schematów. Niektórzy komentatorzy zarzucają mi zbytnie poleganie na badaniach naukowych, bo przyzwyczaili się do swojej dawno zdezaktualizowanej wiedzy szkolnej. No to ja poskrobałem przy przyziemnych, codziennych sprawch, a tam aż się roi od bzdetów.
No to przypomnę, że nie tylko obecny model nauki języków jest w tej postaci bzdetem, lecz także koedukacja.
Posługiwanie się schematami ma niewiele wspólnego z poszukiwaniem prawdy i trzeba sobie zdawać sprawę, że poszukiwanie prawdy nie jest cechą daną raz na zawsze, trzeba o prawdę dbać na każdym kroku. Dbać to mało powiedziane - trzeba o nią walczyć.Tylko cywilizacja chrześcijańska stworzyła mechanizm, w którym jednostki zobowiązane są do troski o prawdę, a w życiu zbiorowym powstały instytucje zajmujące się poszukiwaniem prawdy, takie jak nauka.
Zepsuty system liberalny nie jest zainteresowany, by ludzie zajmowali się poszukiwaniem prawdy, wręcz przeciwnie on kryterium prawdy odrzuca. W ten sposób ludzie wpadają w pułapkę - wyznawcom schematów przydzielono bańki, w których ,,każdy ma swoją własną prawdę". Głupimi łatwiej zarządzać. Niefrasobliwi entuzjaści schematów powinni zdać sobie sprawę z tego, jak katastrofalne mogą być konsekwencje marginalizacji relacji prawdy w systemie.
Jeżeli systemowy koniec kija zawodzi, to odpowiedzialność spada na drugi koniec kija czyli na każdą jednostkę z osobna.
Niestety poziom wychowania i edukacji doprowadził do tego, że jak taki jeden z drugim nauczą się w dzieciństwie jakichś schematów behawioralnych i poznawczych, to potem jadą na nich do końca życia, bez aktualizacji, bez modyfikacji. I wcześnie umierają, bo pozbawieni gorsetu rutyny zawodowej i obowiązków wobec pokolenia wnuków nie wiedzą, co ze sobą zrobić. Jako senior wiem co mówię.
Komentarze
Pokaż komentarze (2)