GAZETA "WYBIÓRCZA"

Przewodniczący krakowskiej PO niejaki pan Sularz, w rozmowie z dziennikarką TVN24,

jasno pokazał, jak w tej partii traktuje się deklaracje i wszelkiego typu obietnice, rzucane bez opamiętania tu i ówdzie. Chodzi mi tutaj o „przejrzystość i moralność” w polityce , a w szczególności o sposób postępowania z posłami danego ugrupowania, w stosunku do których prokuratura wszczyna postępowanie karne lub chociaż wyjaśniające. Zgodnie z wielokrotnie głoszonymi przez znamienitych polityków PO opiniami, w takiej sytuacji, dany poseł powinien, przynajmniej, zrzec się immunitetu i ustąpić z pełnionych funkcji, do czasu pełnego wyjaśnienie sprawy. Okazuje się, że owszem, tak powinno być, ale… tylko w stosunku do posłów (polityków) innych niż PO ugrupowań. Widać to przejrzyście w sprawie pana posła Tomasza Szczypińskiego ( jeden z byłych wiceprezydentów Krakowa, poseł Platformy), któremu prokuratura postawiła zarzut, no, powiedzmy delikatnie, niegospodarności. Zgodnie z zasadami głoszonymi przez tuzów PO, powinien on natychmiast zrzec się z immunitetu i oddać się do dyspozycji prokuratury, a tymczasem – nic podobnego. Jakieś mętne tłumaczenia, wykręty, że to niby polityczna zagrywka (kogo?), że należy poczekać (na co?) , że każdą sprawę należy traktować indywidualnie i… takie tam bredzenia.

Sam pan T. Szczypiński jest, zdaje się, niezwykle zdziwiony, że po ośmiu latach ktoś jeszcze pamięta jego udział ( lub nie, to właśnie ma wykazać śledztwo.) w jakichś przekrętach.

A już myślał, że jest „po herbacie”. Przecież minęło tyle lat!  O zrzeknięciu się immunitetu, nie chce nawet słyszeć.

Co w tej sytuacji robią dziennikarze „Gazety Wyborczej”? Przecież, tak gwałtownie i zajadle domagali ( i nadal domagają) się dymisji z wszystkiego co tylko możliwe, posła Łyżwińskiego, któremu, notabene, prokuratura nie postawiła żadnego zarzutu. Przecież, ta afera jest dużo gorsza, bo czysto kryminalna – chodzi o kradzież państwowych ( a więc i moich) pieniędzy. Tamta, tzw, „seks-afera” ma, bądź co bądź, jedynie wymiar moralny, a więc, moim zdaniem, mniej szkodliwy. Szczerze mówiąc: „gówno mnie obchodzi, kto z kim śpi, byleby dzieci były ładne” . Jest natomiast pewne że gdyby, dla przykładu, pan  Tomasz Szczypiński był posłem LPR-u albo, nie daj Panie Boże, Samoobrony, jedynie słuszne media („G.W.”) nie pozostawiłyby na nim przysłowiowej „ suchej nitki”. A tak – cicho, spokojne, bez emocji. Coś tam niby piszą, ale bardziej chyba dla „świętego spokoju”, niż z przekonania i chęci rozwikłania sprawy. Na tym polega właśnie „obiektywizm” i „dziennikarska rzetelność” redaktorów, wyżej wymienionego, periodyku. Czyż, w tej sytuacji, nazwanie go, przez niektórych publicystów ( vide: W. Łysiak), „Gazetą Wybiórczą”, naprawdę jest bezzasadne?

Odpowiedź nasuwa się sama. Wystarczy tylko, od czasu do czasu, troszkę poczytać teksty zamieszczane w „G.W.”, a dowodów na potwierdzenie powyższej tezy, znajdziemy bez liku.

Nie chce mi się już dalej pisać, idę na piwo!