Za Macierewicza przepraszać nie trzeba

Antoni Macierewicz (PiS) był znaczącym działaczem opozycyjnym w okresie PRL-u, a w ostatnim dwudziestoleciu zasłużył swą działalnością na szacunek wyborców. Fakt, że nie wszystkich, co nie wyklucza, iż był i jest politykiem wagi ciężkiej, który uczestniczył i uczestniczy w zadaniach (tropienie agentów, likwidacja WSI, badanie katastrofy smoleńskiej), wymagających odwagi i determinacji, a także wiedzy i inteligencji.

Podobne uwagi dotyczą Jacka Kurskiego (PiS), któremu media przypisywały obrażanie innych polityków, tak jakby dochodzenie do prawdy, czasem bolesnej dla oponenta, było naganne i niegodziwe.

Wczoraj prezydent Komorowski w TVN24 powiedział: "Zrobimy eksperyment: ja bardzo serdecznie przepraszam. Jestem skłonny przeprosić za Janusza Palikota, jestem skłonny przeprosić za Antoniego Macierewicza, za pana Kurskiego, za Stefana Niesiołowskiego, za moje wypowiedzi (...) i zobaczymy, co z tego wyniknie".

Wicemarszałek sejmu Stefan Niesiołowski (PO) odznaczył się rynsztokowym słownictwem, które używa w stosunku do posłów PiS. O działalności opozycyjnej nie wspomnę w związku ze znacznymi rozbieżnościami w relacjach jego samego i innych osób.

I jeszcze Palikot, o którym nie warto już pisać wobec braku jakichkolwiek zasług dla kraju.

Skłonność prezydenta Komorowskiego do przeproszenia za czyny i słowa wyżej wymienionych osób jest więc nie na miejscu. Ot, zwykły zabieg socjotechniczny, znany dobrze z czasów PRL, polegający na wymieszaniu szlachetnych kamieni z czymś mniej szlachetnym. Mniej zorientowani w polityce kupili to chyba. Ci natomiast, którzy z obawą i czasem z przerażeniem patrzą na niepokojące zjawiska i wydarzenia w naszym kraju, pozbawiają się złudzeń.