Warszawski Sąd umorzył proces przeciwko Mariuszowi Kamińskiemu i jego trzem współpracownikom.

    Wielka radość. Krzepiąca. Kraj okazał się normalny. Kiedyś się komuś rzekło, a nawet napisało, że „polskość to nienormalność”, więc uparł się, by „słowo stało się ciałem” (wierzący, a jakże, pamiętamy ten ślub) i sprowadza ten nieszczęśliwy kraj do granic absurdu i patologii.

   Nie wszystko udaje się zdeprawować. Nawet polski wymiar sprawiedliwości broni się przed tym resztkami sił i coraz częściej skutecznie. Coraz częściej – bo może widzi już zmierzch epoki bezprawia i epidemii samobójstw.

   Mariusz Kamiński to wyjątkowy dla mnie polityk. Niezłomny. Nie jest typem charyzmatycznego przywódcy, który słowem porwie za sobą tłumy – obce mu są wszelkie populizmy i ograne frazy. On mówi zwięźle, nawet nieefektownie i jest nieprzejednany wobec wrogów.

   Poświęciłem mu tutaj cztery notki. 

No i co się dziwisz?;

Niezłomny;

Komisja rodzi się w bólach;

Znów przyszli po Mariusza K.

   W jednej z nich pisałem w zakończeniu: "Teraz czekamy także na przeproszenie  przez premiera Tuska ( pamiętamy, co wówczas mówił o Kamińskim ) i przywrócenie go na poprzednie stanowisko."

   Wiem, ze się nie doczekamy. Ale przypominać, jakie obowiązują standardy, warto.