Legutko ministrem edukacji

Nie wiem skąd się wziął pomysł mianowania Ryszarda Legutki znanego profesora filozofii i ciekawego myśliciela i publicysty na ważne stanowisko ministra edukacji narodowej. I nie chodzi o to, że lepszym stanowiskiem byłby dla Legutki minister nauki i szkolnictwa wyższego. Jako filozof i autor licznych publikacji dał się poznać (przynajmniej dla mnie) jako człowiek inteligentny, ale oderwany od życia - zarówno w dobrym (jeśli można tak powiedzieć) jak i złym tego słowa znaczeniu. W dobrym, bo trzeba na prawdę nie mieć nic do roboty i żadnych przyziemnych zmartwień, by pisać (bardzo interesująco) o tym co sądzi Podhoretz o Kunderze i jak się przy tym myli. Natomiast czytając jego felietony (w ówczesnym tygodniku "Nowe Państwo" czy w dzienniku "Życie") miałem mieszane uczucia. Zazwyczaj odnosiłem wrażenie, iż autor ma ciągłe pretensje, że życie nie jest takie jak by tego chciał. A autorytatywnie wypowiadał się na różne tematy. Nie lubił przy tym konkurencji - zarzucił np. Niemenowi że tekst "Dziwny jest ten świat" to wymądrzanie się, do którego artyści prawa nie mają. Można odnieść wrażenie, że prawo takie przysługuje tylko profesorom filozofii. Bez wątpienia Legutko jakąś wizję szkoły posiada, a jego niedawne wypowiedzi na ten temat pokazują, że sporo czytuje nie tylko zagraniczne czasopisma dla intelektualistów. Tylko obawiam się, że wizję niewiele mającą wspólnego z rzeczywistością.