Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka
172
BLOG

Szukajmy pozytywnych wartości

Albatros ... z lotu ptaka Albatros ... z lotu ptaka Kultura Obserwuj notkę 0

 

image

Leszek Długosz - Na dworcach wszystkich miast

ZBLIŻA SIĘ 1 LISTOPADA 2015 ROKU

WSZYSTKICH ŚWIĘTYCH I DZIEŃ ZADUSZNY 2 LISTOPADA 2015

PAMIĘTAJMY

nasza TRADYCJA

SZUKAJMY POZYTYWNYCH WARTOŚCI !

gdzie są kwiaty z TAMTYCH LAT

Sława Przybylska - Gdzie są kwiaty z tamtych lat?

rzesłany 23.01.2008

"Gdzie są kwiaty z tamtych lat? Jasne kwiaty...
Gdzie są kwiaty z tamtych lat? - Czas zatarł ślad...
Gdzie są kwiaty z tamtych lat? Każda z dziewcząt wzięła kwiat...
Kto wie czy było tak... Kto wie czy było tak...

Gdzie dziewczęta z tamtych lat? Jak te kwiaty...
Gdzie dziewczęta z tamtych lat? - Czas zatarł ślad...
Gdzie dziewczęta z tamtych lat? Za chłopcami poszły w świat...
Kto wie czy było tak... Kto wie czy było tak...

Gdzie są chłopcy z tamtych lat? Dzielne chwaty...
Gdzie są chłopcy z tamtych lat? - Czas zatarł ślad...
Gdzie są chłopcy z tamtych lat? Na żołnierski poszli szlak...
Kto wie czy było tak... Kto wie czy było tak...

Gdzie żołnierzy naszych kwiat? Tych sprzed laty
Gdzie żołnierzy naszych kwiat? - Czas zatarł ślad...
Gdzie żołnierzy naszych kwiat? Tam gdzie w polu krzyża znak...
Kto wie czy było tak... Kto wie czy było tak...

Gdzie mogiły z dawnych lat? - Tam gdzie kwiaty...
Gdzie mogiły z dawnych lat? - Czas zatarł ślad...
Gdzie mogiły z dawnych lat? Tam gdzie kwiaty posiał wiatr...
Kto wie czy było tak... Kto wie czy było tak..."

Niniejszy film dedykuję bohaterom wojny - wielkim i tym małym - nieznanym.

***

w filmiku wykorzystano zdjęcia ze stron:
http://zdjecia.polska.pl/katalog/gale...
(fot.Eugeniusz Lokajski)

http://podziemiezbrojne.blox.pl/html/...

PAMIĘTASZ BYŁA JESIEŃ

HOTEL POD RÓŻAMI

Przesłany 09.09.2007

"Pożegnania" 1958, reż. Wojciech Jerzy Has. wyk. Tadeusz Janczar i Maria Wachowiak, śpiewa Sława Przybylska

Jesień

 
 
Szukajmy pozytywnych wartości
 
Las jesienią

Jesień – jedna z czterech podstawowych pór roku w przyrodzie w strefie klimatu umiarkowanego. Charakteryzuje się umiarkowanymi temperaturami powietrza z malejącą średnią dobową oraz najwyższym w skali roku opadem atmosferycznym.

  • A za oknami jesień – młodopolska dama
    w woalu szaromglistym przechadza się sama,
    umarłe drzewa żegna, zwiędłe liście liczy
    – pamiątki snu o lecie, minionych słodyczy…
  • Była to złota, dojrzałością pachnąca jesień. Najpiękniejsza z pór roku, zadumana pogodną zadumą zrozumienia i ciszy, wspaniała w mądrym uśmiechu do opadających z niej złotych i purpurowych liści, w uśmiechu do przemijającego porywu wiosennej młodości i rozkwitu lata. Najmądrzejsza z pór roku, zapatrzona w głębię tajemnic natury, spokojna, że znowu przyjdzie kwiecisty szych wiosny i znowu bujna radość lata, by przygotować jej odwieczny powrót, powrót ciężarnej nowym płodem jesieni, że znowu odda go światu, a sama, wolna już od trosk, zanurzy się w pogodzie rozmyślań.
    Z bladobłękitnego stropu znikły już dawno klucze żurawi. Odleciały stada ptactwa koczowniczego, a w wysokich koronach drzew wróble odbywały swe hałaśliwe wiece, jakby naradzając się, czy zostać, czy też pofrunąć w ślad za tamtymi.
  • Cicho po urwisku jałowcem schodziła
    Czesząc grzywę jesień – rudawa kobyła.
  • Czemu w jesieni zawsze mgły
    mroźny wiatr w suchych liściach sepleni
    czyż nigdy nikt nie widział róż
    kwitnących w jesieni
  • Dla mnie jesień była zawsze porą ubrudzonych butów.
  • Jesienią, jesienią
    Sady się rumienią;
    Czerwone jabłuszka
    Pomiędzy zielenią.
  • Jesień wszystko odmienia,
    niesie smutek i łzy.
    Lecz zawdzięczam jesieni,
    że kiedyś kwitły bzy.
  • Już jesień, już liście spadają z jaworów,
    Nastaje czas chłodnych i długich wieczorów,
    Już ptak odlatuje ku ciepłej krainie.
    Co było – nie wróci, co będzie – przeminie.
  • Liście, które jesienią spadają z drzew, chciałyby się wskazać jako przykład przemijania. Byłby to jednak zły przykład, ponieważ po kilku miesiącach drzewo wypuści nowe liście i nastanie wiosna, dokładnie taka jak była wcześniej.
  • Miłość – wieczna wiosna kobiety i wieczna jesień mężczyzny.
  • O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny
    I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny.
  • Ot, i jesień gospodarna,
    Już się zbliża uroczyście;
    Poskładała złote ziarna,
    Pozłociła drzewom liście. (…)
    Kto pracował całe lato,
    Ten z zimowej szydzi grudy:
    Oh! bo jesień mu bogato,
    Umie spłacić wszystkie trudy. (…)
    Tylko próżniak i ladaco,
    Niech nie żąda jej litości;
    Bo kto z młodu gardzi pracą,
    Ten na starość słusznie pości.
  • Pamiętasz, była jesień.
  • Przekwitły najpiękniejsze kwiaty. Zaróżowiły się drżące osiny. Sczerwieniały korale jarzębin i liście czeremch. Krzaki polnych róż zamieniły kwiaty na purpurowe dzbanuszki głogu. Śliwy i jabłonie zrzucają z gałązek brązowe i pożółkłe liście na leżące pod nimi owoce, które spadły, zerwane przez wiatr.
  • Wicher wieje, deszcz zacina,
    Jesień, jesień już!
  • Znowu idzie jesień,
    Jesień idzie, nie ma na to rady!

Leszek Długosz Dzień w kolorze śliwkowym

 

i poszła Magdalena

Leszek Długosz - Legenda o Sw Magdalenie

Zakorzeniony w historii Polski i Kresów Wschodnich. Przyjaciel ludzi, zwierząt i przyrody. Wiara i miłość do Boga i Człowieka. Autorytet Jan Paweł II

Nowości od blogera

Komentarze

Pokaż komentarze

Inne tematy w dziale Kultura