Godzilla i Gitara

Do kin weszła druga część Godzilli Minus One i nazywa się Godzilla Minus Zero. Produkcja ta wzbudziła pewne kontrowersje, że niby nie jest tak dobra jak pierwsza część. Zanim zajmę się tym problemem popełnię kilka zdań wyjaśnienia. Reżyserem jest Takashi Yamazaki, który popełnił również pierwszą część. Akcja dzieje się dwa lata po pierwszej części. W części bezspoilerowej napiszą teraz kilka zdań podsumowania: górna granica szacunków budżetu to jest około 20 milionów dolarów. I widać w dwóch miejscach, że kończyły się im zasoby i ratowali się grin skrinem. 20 milionów to są fistaszki, amerykańskie produkcje kosztują nawet pod dwieście milionów. 

Godzilla Minus Zero to japoński film, w którym grają Japończycy, którzy zachowują się jak Japończycy, czyli po swojemu – inaczej, niż Europejczycy. Warto o tym wkładzie kulturowym pamiętać. Darcie ryja, expresja, co chwilę mówią coś w stylu „haj” i się kłaniają – tego oczekuję po japońskim filmie: że Japończycy w nim będą się zachowywać po japońsku, bo są Japończykami. U nas powinno to być łatwiej dostrzeżone z uwagi na liczne podobieństwa. Same flagi i barwy narodowe, ideał wojownika z zakrzywionym ostrzem, etc, etc. Myślicie, że czemu tam pasjonują się Szopenem? Bo odpowiada predyspozycjom. Ale nie – ten i ów ma pretensje. Pokazanie kulturki nie pasi. Owszem, japoński sposób grania jest odmienny, ale o to chodzi, żeby dzięki filmowi poznawać inne kultury. A nie tylko łołk i Nowy Jork. W sumie jak miało dojść do wojny polsko-japońskiej to się Japończycy nie zgodzili i lipa – żadnej wojny nie było. 

Zwróciłem też uwagę na odtworzenie klimatu lat powojennych, to już 77 lat chyba od wydarzeń. Ale wnętrza, ubiory, zachowania itp. Nawet ulice, które podlegają malowniczej destrukcji. Pod względem warsztatowym to dla mnie jest wzorowo. Efekty specjalne również są genialne. Godzilla wygląda jeszcze straszniej, jeszcze bardziej detalicznie. Zniszczenia są widowiskowe, pioruny biją realistycznie. Jest tu efekt opadu kopary przy tak mizernym budżecie. Muzyka, z klasycznymi motywami, robi swoją robotę, podkreślając wagę prezentowanych wydarzeń, wywracających świat przedstawiony do góry nogami. Fabuła jest bardziej skomplikowana niż w pierwszej części. Więcej będzie w części spoilerowej. Dodam, że końcowy twist przekroczył zdolności percepcji części recenzjonautów. Ale o tym po spoilerze. Tera będzie spoiler:

SPOILER:

Nie chciałem pisać wcześniej o Kingu Ghidorze, bo są ludzie, którzy przeoczyli informacje o jego pojawieniu się. Niech zatem mają zaskoczenie. O finałowym tłiście nie będzie w ogóle napisane, bo nie i już. W każdym razie jako tzw. sekłel film wypada wzorowo. Oto powraca Shikishima, który w poprzedniej części wbił samolot w paszczę potwora. I teraz jest on już przegościem, który swoje przewalczył. Teraz pomaga innym. Z różnym skutkiem. Dr Noda jest szefem rządowej komórki do walki z różnymi tam takimi nieoczekiwanymi zagrożeniami (Biuro Reagowania na Katastrofy Dużej Skali). Rząd jest głupi po staremu. Ważne jest, że nie ma powrotów do starych problemów, tylko są nowe tarapaty. Powraca też ekipa z poprzedniego filmu, częściowo na siłę. Ale tak to bywa. 

Pojawiają się tradycyjne wątki godzillowe z poprzednich filmów. Mamy bowiem następujące ery: Showa, Heisei, Millennium, Reiwa (obecna). Czyli były co najmniej 3 resety i każda era zaczyna się od początku, ale mamy zbiór typowych wątków, które się powtarzają. Tutaj jest wynalazek, który jest zbyt niebezpieczny i musi zostać zniszczony. W serii Showa i Millennium Godzilla się cywilizuje i z wroga staje się obrońcą ludzkości. W kolejnych filmach pojawiają się sojusznicy Godzilli. Walki z potworami itp. Przyznam się, że najbardziej lubię te filmy, w których Godzilla broni Ziemi. Powrót Mechagodzilli. Ostatnia wojna itp. Lubię też kompletny chaos jaki tu panuje. I pomieszanie z poplątaniem. Nawet King Ghidora pojawia się jako obrońca ludzkości. 

Tutaj jest jednak przybyszem z kosmosu, asymilującym DNA istot ziemskich podobnie jak Alien. Ludzie próbują z nim walczyć, ale jak zwykle nie dają rady. Pojawia się zregenerowana Godzilla i mamy wielką bijatykę, zaaranżowaną przez nich. Zwróćcie uwagę na zaabsorbowanie genów Godzilli przez Ghidorę. Czy zdoła ona się dzięki nim zregenerować? Fabuła jest jak widać nieskomplikowana, ubarwia ją postać profesora, który przeżył wybuch atomu w Hiroshimie, przeżył atak Godzilli, nawet atak Ghidory przeżył. Ghidora ma ciekawe moce antygrawitacyjne, scena, w której domy z mieszkańcami wyrywa ku górze, a potem one spadają, jest wspaniała. Chce on mścić się na Amerykanach, co daje malowniczą wizję destrukcji Nowego Yorku. Amerykanie zaś knują, o czym nie piszę w ogóle. 

Godzilla Minus One kończyła się radośnie i entuzjastycznie, tutaj mamy jednak gorzkie zakończenie. Z wizją niepewnej przyszłości. Nie udało się też uniknąć poważnych strat, bo rozliczenie z ideolo kamikadze zostało dokonane. Teraz mamy powrót do heroizmu i poświęcenia. Nie ma też takiego zaskoczenia widza, jakie było. Bo już znamy to uniwersum. Mamy za to warsztatowo poprawne poświęcenie doktora. Mamy wątek nawiązywania kontaktu telepatycznego z potworem. Tegoroczny film nie jest może lepszy od poprzedniego, ale jest fajoski. 

Jakbym miał teraz ocenić ten film, to bym powiedział gitarka. Spoczko film wyróżniający się na tle zalewającego nas barachła. Doceńcie wartości patriarchalne i rodzinne. Popatrzcie, jak się zachowuje nowa bohaterka meteorologiczna i jak jest traktowana. Oglądałem różne tam recenzje kwękaczy i myślałem, że będzie gorzej. A jest lepiej. Są pewne minusy: miałem nadzieję, że amerykański pancernik Iowa zostanie wytarmoszony przez Godzillę a nie został. 

Dam tu zatem mocne 9/10, jako fan uniwersum odnajdujący konkretne motywy i inspiracje. Nasuwa się tu porównanie z MonsterVerse i Godzilla II: Król potworów (2019), gdzie też występuje King Ghidorach. No lepiej jest tutaj.