KONFITURY W MAJESTACIE PRAWA III RP dla byłych zasłużonych esbeków
| W temacie ks. Jerzego Popiełuszki mamy tu trochę materiału jak: Beatyfikacja ks. Popiełuszki 6 czerwca w Warszawie http://www.traditia.fora.pl/kosciol-w-polsce,1/beatyfikacja-ks-popieluszki-6-czerwca-w-warszawie,3593.html Ks. Małkowski: Kierowca ks. Jerzego jest zdrajcą http://www.traditia.fora.pl/szukajac-prawdy-tematy-ktore-nurtuja-bulwersuja,66/ks-malkowski-kierowca-ks-jerzego-jest-zdrajca,3205.html Dziś natrafiłam na - uważam że - ciekawy wywiad, pt. jak poniżej, proszę czytać: Siedział w celi z człowiekiem, który kazał zabić ks. Popiełuszkę "Siedzieliśmy we dwóch na siedmiu metrach kwadratowych, w malutkiej, okratowanej celi. Jedliśmy z jednej miski, sikaliśmy do jednego kibla, spaliśmy na jednym, piętrowym łóżku" - powiedział w rozmowie z serwisem NaSygnale dr Józef Szaniawski, który przez niemal trzy miesiące siedział w jednej celi z pułkownikiem SB, oskarżonym o nakłanianie do uprowadzenia i zabójstwa księdza Jerzego Popiełuszki. Jak trafił Pan do więzienia? Dr Józef Szaniawski: Działo się to w tej strasznej dekadzie stanu wojennego. Byłem wtedy dziennikarzem Polskiej Agencji Prasowej. Przekazywałem do Radia Wolna Europa informacje na temat zbrodni stanu wojennego, wojsk sowieckich w Polsce, rządów komunistycznych, eksploatacji ekonomicznej Polski przez Rosję Sowiecką. Te dane były ukrywane przez komunistów rządzących Polską, a ja miałem do nich dostęp jako pracownik PAP. W ciągu 11 lat współpracy z radiem udało mi się jakoś skutecznie konspirować. Wpadłem dopiero w 1984 r. Zostałem wykryty przez bezpiekę i aresztowany. Mój proces był tajny, kapturowy. Skazano mnie na 10 lat więzienia, przy czym prokurator wojskowy żądał dla mnie 15 lat pozbawiania wolności za działalność niepodległościową, konspiracyjną i antysowiecką. Najpierw siedziałem w więzieniu przy ul. Rakowieckiej w Warszawie, a po otrzymaniu wyroku komuniści wysłali mnie na 10 lat do najcięższego wtedy w Polsce więzienia. Był to Zakład Karny Barczewo na Mazurach - dawny zamek Krzyżacki, z trzech stron otoczony jeziorem, z czwartej strony fosą, który na początku XX wieku Niemcy przerobili na ciężkie więzienie. Spędziłem w nim cztery lata. To właśnie tam poznał Pan pułkownika Pietruszkę? - Tak. Klawisz wprowadził go do mojej celi. Poznałem go natychmiast. Już wcześniej doszły mnie słuchy, że siedzi w więzieniu w Barczewie. On także wiedział, że ja tu jestem. Pietruszka wyciągnął do mnie rękę, w drugiej miał taki tobołek… Przez sekundę się zastanawiałem, ale w końcu podałem. To była taka sytuacja, jak ta opisana w "Rozmowach z katem”. Kiedy kapitan Armii Krajowej Kazimierz Moczarski, bohater II Wojny Światowej, znalazł się w więzieniu na Rakowieckiej w jednej z celi z dwoma hitlerowcami. Jednym z nich był osławiony Juergen Stroop, SS-Gruppenfuehrer, który stłumił powstanie w getcie warszawskim. Po prostu kat, morderca, ludobójca hitlerowski. Mimo to komuniści posadzili Moczarskiego z nimi w jednej celi. W podobnej sytuacji poznałem Pietruszkę. Jak to się stało, że znaleźliście się w celi tylko we dwóch? - Siedziałem z różnymi więźniami politycznymi. Początkowo z moimi kolegami z Solidarności, niektórych poznałem dopiero w więzieniu. Na końcu zostałem zupełnie sam i siedziałem już tylko z mordercami, złodziejami, gwałcicielami. Buntowałem się, że osadzili mnie ze zwykłymi bandytami, więc ukarali mnie karcerem. Najpierw na sześć miesięcy, potem na kolejne. W sumie przesiedziałem 20 miesięcy w celi izolacyjnej, kompletnie sam. Przez cały dzień i noc paliło się światło, nie było okna. Już było po 4 czerwca 1989 r., po okrągłym stole, a ja ciągle siedziałem… Na początku września 1989 r., kiedy premierem rządu był już Tadeusz Mazowiecki, doszło do ogromnego buntu w naszym więzieniu. Było tam wtedy zamkniętych ponad dwa tysiące więźniów, którzy zlinczowali naczelnika i podpalili znajdujące się na terenie zakłady stolarskie. Nowy naczelnik więzienia w przemówieniu przez radiowęzeł, ogłosił tzw. "humanizację odbywania kary”. Polegało to na tym, że każdy mógł do niego napisać wniosek. Skorzystałem na tym i napisałem mu, że wolę siedzieć z normalnymi bandytami i złodziejami niż w odosobnionym karcerze w podziemiach. Chciałem już siedzieć z kimkolwiek, byle nie sam. Po kilku dniach do mojej celi został wprowadzony Adam Pietruszka, pułkownik bezpieki i wicedyrektor osławionego IV Departamentu MSW, tzw. departamentu kościelnego, który służył zwalczaniu Kocioła. Znalazłem się w sytuacji, której w ogóle nie potrafiłbym przewidzieć, że coś takiego może się zdarzyć! Aczkolwiek, jako historyk, wiedziałem, że komuniści w czasach Polski Ludowej w więzieniach robili co tylko chcieli, słyszałem o wielu różnych sytuacjach. Czy w więzieniu dotarły do Pana informacje na temat schwytania zabójców ks. Popiełuszki, w tym także ich bezpośredniego przełożonego płk. Pietruszki? - Ks. Popiełuszko został zamordowany w październiku 1984 r., kiedy jeszcze byłem na wolności. Zdążyłem nawet uczestniczyć w jego pogrzebie. Także proces toruński był mi znany. Mimo, że byłem w pełnej izolacji, to o wielu rzeczach się dowiadywałem. Życie w więzieniu wygląda tak: ludzie siedzą w zamkniętych celach, ale dobrze wiedzą, kto kim jest kto i gdzie siedzi. Doszły mnie słuchy, że Pietruszka jest w tym samym więzieniu. Nie wiedziałem tylko, że będziemy siedzieć w jednej celi. Jak wyglądała Wasza pierwsza rozmowa? Trudno było się Panu, działaczowi antykomunistycznemu, przełamać do tej znajomości? - To był ciężki dylemat nie tylko dla mnie, ale także dla Adama. Zamknęli nas samych w marnych siedmiu metrach kwadratowych, gdzie były dwa metalowe łóżka i zakratowane okno, na którym dodatkowo była jeszcze blinda. Pamiętam, że jak już Pietruszka rozgościł się w celi, przyłożył palec do ust na znak milczenia i pokazał na wkręconą w suficie żarówkę. W ten sposób dał mi sygnał, że w naszej celi jest podsłuch. Bezpieka robiła takie rzeczy i ja też dobrze o tym wiedziałem. To kiedy udało się Panu porozmawiać z pułkownikiem? - Dopiero następnego dnia. We dwóch wyszliśmy na spacerniak specjalnie przeznaczony dla więźniów z podgrupą P1 i P2, czyli specjalnie pilnowanych. Klawisz obserwował nas z wysokiej wieży więziennej. Dopiero wtedy Pietruszka powiedział: "słuchaj, byśmy przeszli tak od razu na ty, bo nikt przecież w więzieniu nie mówi sobie Pan”. Nie wydawało mi się, że jestem dla nich (komunistów) tak ważny, żeby pakowali mnie do jednej celi z Pietruszką. On także był tym zdziwiony. "Tak dwa skrajnie egzotycznie zwierzaki jak ty i ja, to nikt nie pakuje do jednej klatki, więc to nie mogła być decyzja naczelnika więzienia, tylko gen. Jaruzelskiego lub Kiszczaka” - w ten sposób skomentował tę sytuację Pietruszka. Pamiętam też, jak mówił: "ja jestem stary ubek, ty Solidarność i CIA - oni chcą, żebyśmy pozabijali się w nocy z nienawiści. Albo ja ciebie zadźgam, albo ty mnie udusisz. Wtedy będą mieli jednego z głowy, a drugiego wsadzą do takiej dziupli, skąd już nigdy nie wyjdzie”. Proszę sobie wyobrazić, że było dokładnie tak, jak powiedział. Na podstawie dokumentów z IPN, okazało się, że to była osobista decyzja gen. Kiszczaka, szefa MSW, a wtedy wicepremiera w rządzie Tadeusza Mazowieckiego, żeby Szaniawskiego i Pietruszkę wsadzić do jednej celi. Czytając po latach te akta IPN wcale mnie to nie zdziwiło. Czy kiedykolwiek Pietruszka opowiadał Panu o zbrodni dokonanej na księdzu? - W więzieniu jest tak, że człowiek nie pyta, dopóki ten drugi mu nie powie. On nie pytał się mnie, jak konspirowałem przeciwko komunie, w końcu także i przeciwko niemu, i ja także nie zadawałem pytań. On sam zaczął mówić. Dużo opowiadał o zbrodni, także o IV departamencie. Był pełen takiej zawodowej dumy, że tak dobrze zna się na swojej pracy. I to mu trzeba przyznać - Pismo Święte miał w małym palcu, znał je znakomicie. Mimo to Pietruszka czuł się kozłem ofiarnym. Mówił mi, że nieprawdą jest, iż to on miał być tym, który rozkazał zabić Popiełuszkę. Bo rozkazy wydawali gen. Płatek, gen. Ciastoń i gen. Kiszczak - oni bezpośrednio kontaktowali się z Jaruzelskim. Pietruszka takich kontaktów z Jaruzelskim nie miał, bo taki ważny nie był. Nie twierdził, że całkowicie jest niewinny, ale akurat w sprawie rozkazu jest czysty i został wrobiony. Wskazywał, że jeżeli ktokolwiek jest winny, to Jaruzelski, Kiszczak, Płatek i Ciastoń. Jaruzelski był wtedy dyktatorem komunistycznym, którego zastępcą był Kiszczak, jako minister spraw wewnętrznych. Gen. Ciastoń był wiceministrem spraw wewnętrznych, a Płatek dyrektorem IV departamentu. Było widać w sposób zupełnie autentyczny, że Pietruszka czuje się kozłem ofiarnym. Cały czas zastanawiał się, dlaczego on siedzi, a oni nie? Sprawa była prosta. Bezpośrednimi sprawcami mordu byli kpt. Grzegorz Piotrowski i dwaj porucznicy: Leszek Pękala i Waldemar Chmielewski. Ale nikt nie mógł uwierzyć, że stosunkowo niskiej rangi oficerowie MSW sami zdecydowali pojechać do Bydgoszczy, żeby uprowadzić i zabić księdza. Musieli dostać jakieś rozkazy. I rzeczywiście tak było, ale Jaruzelski wytypował niskiej rangi płk. Pietruszkę, a sam umył ręce… Uwierzył Pan w jego wersję zdarzeń? - Nie, ale lubiłem go słuchać. Jestem historykiem i widziałem, że ktoś taki jak Pietruszka to niesłychane źródło historyczne dla mnie. On rzeczywiście był w to wszystko zamieszany, bo w zabójstwo księdza było zamieszanych kilkudziesięciu oficerów Służby Bezpieczeństwa, łącznie z ich szefem, gen. Kiszczakiem. Natomiast on został ich kozłem ofiarnym, wytypowali tylko jego. Sprawa zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki była w sensie decyzyjnym podejmowana na najwyższym szczeblu. Skoro omawiano działalność księdza na posiedzeniach biura politycznego, na zebraniach kierownictwa MSW, to wskazuje, że najwyższe czynniki w państwie, czyli dyktator Jaruzelski i inni generałowie, byli bezpośrednio zaangażowani w tę sprawę. Chodziło o to, żeby zwalczać Kościół wszystkimi możliwymi metodami. I oni to robili. Co jeszcze udało się Panu dowiedzieć od płk. Pietruszki? - Podczas tego czasu, dużo mówił na temat struktur MSW i bezpieki, jak wyglądała ich organizacja. Bardzo mi to pomogło w zrozumieniu, w jaki sposób byli powiązani z Rosją Sowiecką. Był wobec mnie dość szczery. Ale cały czas miał głęboką depresję, że gen. Kiszczak i gen. Jaruzelski są na wolności, a jego posadzili. Po opuszczeniu więzienia utrzymywał Pan kontakt z płk. Pietruszką? - Kiedy wychodziłem 22 grudnia 1989 r. z Zakładu Karnego w Barczewie, okazało się, że jestem ostatnim więźniem politycznym reżimu komunistycznego PRL. Pietruszka upoważnił mnie, żebym poszedł do prymasa Glempa, Jana Rokity, który był wtedy przewodniczącym Komisji ds. Wykrywania Zbrodni Komunistycznych i do Zbigniewa Romaszewskiego - wówczas przewodniczącego Komisji Praw Człowieka w Senacie. Pietruszka chciał się przenieść z Barczewa. Czuł się tam zagrożony. Istniało prawdopodobieństwo, że będą chcieli go zabić. I to była prawda, w końcu był jedynym świadkiem na tak wysokim szczeblu. Obiecywał, że opowie o wszystkich okolicznościach związanych ze śmiercią ks. Popiełuszki, byle go przenieśli do innego więzienia. I pomógł mu Pan? - Zaraz po świętach Bożego Narodzenia w 1989 r. wysłałem trzy pisma: do Romaszewskiego, Rokity i prymasa Glempa, że Pietruszka skazany za mord na ks. Jerzym chce mówić i powiedzieć wreszcie, jak było naprawdę, a nie tak, jak w sfingowanym procesie toruńskim. Nie wiem, co dokładnie działo się potem, ale został jednak przeniesiony do Zakładu Karnego na Olszynce Grochowskiej w Warszawie. Złożył zeznania przed prokuratorem Andrzejem Witkowskim i na ich podstawie został aresztowany gen. Płatek i gen. Ciastoń. Ale kiedy chciano aresztować gen. Kiszczaka, prokurator został odsunięty od sprawy. Osobiście byłem zadowolony, że pośrednio w jakiś sposób doprowadziłem do procesu chociaż tych dwóch ubeckich generałów: Płatka i Ciastonia. Natomiast ubolewam, że proces zakończył się tak, a nie inaczej. Nie udowodniono im zbrodni zamordowania ks. Popiełuszki, chociaż był cały szereg poszlak wskazujących, że to oni wydali rozkaz w tej sprawie. Skoro płk. Pietruszka zaufał Panu i dał upoważnienie, czy oznacza to, że tym "skrajnie egzotycznym zwierzętom” udało się jednak zaprzyjaźnić w celi? - "Zaprzyjaźnić" to za duże słowo. Siedziałem cztery lata w więzieniu i przez ten czas z nikim się nie zaprzyjaźniłem. W sumie siedziałem z Pietruszką od początku października do końca grudnia - niecałe trzy miesiące. Kiedy się siedzi na siedmiu metrach kwadratowych, w malutkiej, okratowanej celce, je się z jednej miski, sika się do jednego kibla i śpi się na jednym, piętrowym łóżku, to siłą rzeczy z tym człowiekiem trzeba mieć kontakty. Wspólnie czytaliśmy gazety i książki, graliśmy w szachy. Siedząc na tych paru metrach trudno odwracać się do siebie plecami. Rozmawiała Monika Szafrańska, dla serwisu NaSygnale.pl |
_________________ "Którzy sieją ze łzami, będą żąć z radością" - Ps.125,5 |
JAKĄ RENOMĄ CIESZĄ SIĘ NA JESIENI ŻYCIA: BYT OKREŚLA ŚWIADOMOŚĆ !
UNIWERSYTET III WIEKU ? dla maluczkich
Ile emerytury dostaje Urban, Jaruzelski i morderca ks. Popiełuszki? Tysiące złotych!!!
Tysiącom Polaków w PRL-u łamano życie za niepodporządkowanie się ideologii narzuconej z Kremla, zmuszano ich do wyjazdu z Ojczyzny, a wielu oddało życie za marzenia o wolnej Polsce. Tymczasem ich oprawcy opływali i opływają w luksusie. Dzisiaj komunistyczni funkcjonariusze dostają ogromne emerytury, nawet ci co mają krew na rękach.
Ofiary esbeków i dygnitarzy w dzisiejszej Polsce często są skazani na nędzne zasiłki za stracone zdrowie. Z kolei należący do komunistycznych władz PRL nawet u schyłku swojego życia nie muszą się martwić o spokojną starość, najlepszą opiekę zdrowotną i co miesiąc dostają z podatków Polaków - także płaconych przez ich ofiary - emerytury, o których większość obywateli może tylko marzyć. "Fakt" przygotował szokującą listę.
1. Wojciech Jaruzelski, 6 tys. zł emerytury
Jaruzelski przez lata dowodził polskim wojskiem i stał na czele Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, a jako szef Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego podjął decyzję o wprowadzeniu w Polsce stanu wojennego.
2. Rzecznik rządu Jerzy Urban, 4,7 tys. zł emerytury
To on stał się symbolem znienawidzonego przez Polaków reżimu, gdy został rzecznikiem prasowym komunistycznego rządu na usługach sowietów. Pełnił tę funkcję do 1989 r. Po przełomie zajął się działalnością wydawniczą, przez lata znajdował się w czołówce najbogatszych Polaków.
3. Nadzorca bezpieki Czesław Kiszczak, 4,1 tys. zł emerytury
Był ministrem spraw wewnętrznych w czasie stanu wojennego i po nim aż do 1990 r. To jemu podlegała komunistyczna Służba Bezpieczeństwa, która gnębiła opozycjonistów i duchownych. Od lat skutecznie unika wymiaru sprawiedliwości i wyroków za śmierć górników z kopalni „Wujek” oraz wprowadzenie stanu wojennego.
4. Prześladowca opozycji Jan Lesiak, 3,1 tys. zł emerytury
Przez lata jako funkcjonariusz Departamentu III Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zajmował się zwalczaniem opozycji demokratycznej. W ramach pracy operacyjnej rozpracowywał opozycjonistów PRL m.in. Jarosława Kaczyńskiego. Po 1989 r. pułkownik trafił do Urzędu Ochrony Państwa i stał za akcją inwigilacji prawicy. Jak wyszło na jaw, materiały operacyjne dotyczące inwigilacji prawicowych partii politycznych, były przez niego przechowywane. Jednak nie odpowiedział za sprawę „szafy Lesiaka” – została ona umorzona z powodu przedawnienia.
5. Porywacz opozycjonistów Kpt. Marek Kuczkowski, 3 tys. zł emerytury
Kuczkowski należał go założonej w 1984 r. nieformalnej grupy w toruńskim oddziale bezpieki znanej jako „Organizacja Anty Solidarność”. Esbecy z tej grupy znani byli z przeprowadzania wyjątkowo brutalnych porwań opozycjonistów. Działaczy porywano, wywożono do lasu, przykuwano kajdankami do drzewa, przystawiano broń do głowy, polewano toksycznym fenolem, ciężko bito i głodzono. Kapitan po 1989 r. zajął się własnym biznesem, od lat prowadzi Akademię Psychologii Biznesu.
6. Prześladowca „Solidarności” Józef Sasin, 8 tys. zł emerytury
Po wprowadzeniu stanu wojennego w grudniu 1981 r. stanął na czele specjalnie powołanej przez kierownictwo MSW grupy operacyjnej, która miała koordynować zwalczanie członków „Solidarności”. W wolnej Polsce z powodzeniem zajął się biznesem.
7. Śledził duchownych Andrzej Szczepański, 2,9 tys. zł emerytury
Zastępca szefa Rejonowego Urzędu Spraw Wewnętrznych w Zakopanem. Rozpracowywał m.in. księdza Mirosława Drozdka, kustosza sanktuarium na Krzeptówkach, przyjaciela Ojca Świętego Jana Pawła II.
8. Oficer prowadzący Wacław Głowacki, 4,9 tys. zł emerytury
Wieloletni oficer departamentu IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, który zajmował się zwalczaniem Kościoła. Głowacki był m.in. oficerem prowadzącym ks. Konrada Hejmę.
9. Kazimierz Aleksanderek, 2 tys. zł emerytury
To jedna z najczarniejszych postaci krakowskiej esbecji. Łamał, podsłuchiwał i werbował duchownych. To jego ludzie m.in. stali za skatowaniem kapelana nowohuckiej „Solidarności” ks. Tadeusza Isakowicza-Zaleskiego, obecnie publicysty „Gazety Polskiej”.
10. Morderca księdza Adam Pietruszka, 3,9 tys. zł emerytury
Wieloletni pułkownik Służby Bezpieczeństwa, zastępca dyrektora Departamentu IV MSW zajmującego się walką z Kościołem. Odpowiedzialny za zabójstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Pietruszka został skazany za to na 25 lat więzienia, wyszedł w 1995 r.
11. Szef bezpieki Władysław Ciastoń, 8 tys. zł emerytury
Szef Służby Bezpieczeństwa od 1981 r. W 1984 r. był podejrzany o sprawstwo kierownicze zabójstwa ks. Popiełuszki, ale w wyniku interwencji najwyższych organów partyjno–państwowych jego sprawę wyłączono z procesu toruńskiego a on sam został uniewinniony. Po zwolnieniu z resortu do 1990 r. był chargé d'affaires i ambasadorem w Tiranie.
Emerytury SB, a zwykłych Polaków
http://niezalezna.pl/43126-emerytury-sb-zwyklych-polakow
Komunistyczni dygnitarze, byli esbecy, którzy służyli totalitarnemu komunistycznemu systemowi dostają co miesiąc kilka tysięcy złotych emerytury. Innym mieszańcom Polski, którzy całe życie ciężko pracowali, wystarcza na wegetację, a nie życie - informuje fakt.pl i porównuje emerytury funkcjonariuszy PRL z innymi.
Nie dzieje się krzywda Adamowi Pietruszce, zabójcy księdza Jerzego Popiełuszki. Esbek bierze 3900 złotych emerytury. Wojciech Jaruzelski, choć doprowadził do stanu wojennego również ma spokojną jesień życia. Zupełnie inaczej wygląda starość zwykłych Polaków. Dla przykładu Teresie Bielińskiej z Wrocławia musi wystarczyć 1200 złotych! Utrzymuje siebie, dom i jeszcze pomaga 42-letniej córce, chorej na padaczkę.
– To straszne stawać przed dylematem, czy kupić córce buty czy jednak jedzenie. O wakacjach, czy wypoczynku możemy zapomnieć – mówi "Faktowi".
"Fakt" w swojej publikacji porównuje emerytury byłych partyjnych dygnitarzy, polityków i "zwykłych: Polaków:
Jerzy Urban (78 l.) 4700 zł z Konstancina-Jeziornej, były rzecznik komunistycznego rządu
Lech Wałęsa (70 l.) 4400 zł z Gdańska, elektryk, były prezydent
Kazimierz Kutz (82 l.) 5100 zł z Katowic, reżyser
Wojciech Fortuna (59 l.) 2483 zł z Zakopanego,skoczek narciarski, taksówkarz
Beata Tyszkiewicz (73 l.) 1100 zł z Warszawy, aktorka
Wojciech Jaruzelski (89 l.) 6000 zł z Warszawy, komunistyczny przywódca, generał
Stanisław Kalemba (65 l.) 4200 zł z Piekar, minister rolnictwa, polityk PSL
Krystyna Łybacka (67 l.) 4600 zł wykładowca akademicki, posłanka SLD
Józef Zych (75 l.) 4800 zł polityk PSL
Adam Pietruszka (72 l.) 3900 zł ze Szczecina, funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa
Stefan Niesiołowski (69 l.) 4900 zł poseł PO
Leszek Miller (66 l.) 3600 zł z Żyrardowa, poseł SLD
Helena Szczygieł (82 l.) 1300 zł z Sosnowca, pracownica w wytworni maszyn
Lech Sas (65 l.) 2000 zł z Sosnowca, górnik
Maria Medyńska (81 l.) 1300 zł z Wrocławia, pracowała w spółdzielni mieszkaniowej
Franciszek Rzeźnik (85 l.) 1800 zł z Wrocławia, inżynier
Maria Kościelniak (75 l.) 1352 zł z Krakowa, krawcowa
Barbara Świątek (78 l.) 1300 zł z Krakowa, sekretarka w przychodni
Komentarze
Pokaż komentarze