MĘKA PAŃSTWA; KRZYŻ SKAZANY

Jak podaje Onet.pl w swoich dzisiejszych wiadomościach z ostatniej chwili, jest porozumienie w sprawie krzyża! Porozumienie podpisali: Kancelaria Prezydencka, Kuria Warszawska oraz „autorzy całego zamieszania” czyli harcerze ZHP i ZHR. Na razie nie wiadomo kiedy dojdzie do przeniesienia krzyża. Ma on stanąć w Kościele  Akademickim pod wezwaniem Św. Anny, który znajduje się tuz przy Palcu Zamkowym -link: http://wiadomosci.onet.pl/2200188,11,porozumienie_w_sprawie_krzyza_przed_palacem_prezydenckim,item.html
 

Swoje zadowolenie wyraził pan Schetyna słowami( cytuje za Onet.pl link jak wyżej): „Jeśli jest porozumienie i to kończy ten spór, to tylko dobrze - skomentował na gorąco Grzegorz Schetyna. - Świadczy to o tym, że potrafimy znaleźć wyjście z tej emocjonalnej sytuacji - dodał.”

Wydano wyrok.

Gdy stawiano krzyż przy Pałacu Prezydenckim nikt nie protestował przeciwko niemu. Wszyscy jak okiem sięgnąć, jak Polska szeroka i długa w swych sumieniach kładli liście palmowe swoich emocji pod nogi wjeżdżającego krzyża na skromnym osiołku tragedii. Witany był sercami w górę uniesionymi z rozpaczy po wielkiej tragedii (sum sur corda!). Wielu z nas odwiedzało Krakowskie Przedmieście stając wiele godzin aby zobaczyć, choćby dotknąć swymi palcami czy wzrokiem tej tragedii.

Staliśmy godzinami, słuchaliśmu jego przypowieści z zacisnietym sercem.

Potem gdy krzyż ten stał się zagrożeniem dla rzymskiego porządku oraz nowej demokracji w synagogach naszych sumień, powstaliśmy przeciw niemu. Było wielu, którzy za kilka srebrników całowali go ze zdradą gdy stał w cichości ogrodu oliwnego, gdy modlił się naszymi sercami za tych co zginęli. Wielu spało w śnie pogrążonym sumieniu, czasami budząc się w niezrozumieniu gdy krzykiem węża krzyż był kuszony. Ja czuwam na tymi co zginęli, a wy spicie! Krzyczał stojąc w kwiatach oświetlany coraz mniejszym światłem ze zniczy naszej pamięci.
Krzyż gasł w samotności coraz bardziej,  stawał się coraz bardziej odrzucony, coraz bardziej samotny w swym cierpieniu. Tylko krwawego potu mu brakowało, ze świadomości co się z nim zaraz stanie. Był jeden, co pocałunek mu tego wieczora na drewnianym poliku złożył, witając się z nim, bo przyszedł. Pojmali go więc żołnierze hunwejbińskiej dyskusji, związali go siła bezczelnych argumentów i poprowadzi na sąd do sanhedrynu politycznej dyskusji. Wielu krzyczało: On winien całej nienawiści, On jest nieprawy i winien całego zła. Czyż nie mówił wszystkim wokół, że „Jam jest krzyż smoleński!?”, bluźnił tak długo, wszyscyśmy słyszeli!. Usuń Go, Usuń go, Usuń krzyczała gawiedź, co przed kilkoma dniami witała Go liśćmi palmowymi rozpaczy.
O na stał cicho i przyjmował obelgi.
Odsyłany od Annasza opinii, do Kajfasza mediów, odmieniany przez przypadki i obelgi stał coraz bardziej nagi i samotny Trzy raz się go zaparliśmy nim pierwszy kogut zapiał. Ostatni raz poszedł do namiestnika rzymskiego po wyrok. On rzekł: to nie moja sprawa, ja umywam ręce. Mówiono jeszcze o prawie zwyczajowym, puszczono wolno tego co zawinił i miał być osadzony. Ale jemu nie odpuszczono. Skazano. „Jego usunięcie na nas niech spadnie i na dzieci nasze” – krzyczeli bo nie wiedzieli co czynią. Dania dwudziestego pierwszego, po 100 dniach apostolstwa serc naszych skazany został sprawiedliwy.

Złożony zostanie w nowym miejscu, wystawione będą straże żeby mitu pilnować aby w sercach naszych nie rozprzestrzeniał się. Tylko zasłona w synagogach naszych serc rozedrze się w tej chwili, gdy będzie odchodził. Zachmurzy się niebo w naszym życiu, ziemia naszych sumień zatrzęsie się w skowycie – bo UMIERA SPRAWIEDLIWY.
 

DOPEŁNIŁO SIĘ.
 

On powstanie z martwych. Taka jest kolej rzeczy. Nikt tego nie zatrzyma. Powstaniemy kiedyś rankiem w zupełnie innym świecie. Powstanie – tylko czy my w Niego wtedy uwierzymy?