Należy odnotować, że od połowy 1972 roku Rosja Sowiecka zaczęła powoli zmieniać taktykę w stosunku do Allende.
Zaczęto „przekazywać” kontakty z prezydentem nowemu ambasadorowi w Chile, Basowowi. KGB oraz Kuzniecow nie byli zadowoleni z nowych decyzji Kremla.
Trwała jakiś czas „dwuwładza”. Ostatecznie jednak odsunięto Kuzniecowa od Allende. Powodowane to było prawdopodobnie obawami Moskwy o zdemaskowanie prowadzonej akcji wywiadowczej w obliczu niepewnej pozycji prezydenta Chile
Po marcowych parlamentarnych wyborach ’73 roku, których wynik oznaczał tak naprawdę szachowy pat, nasiliła się frustracja polityków opozycji i społeczeństwa.
Opozycja mająca większość w Parlamencie, przeforsowała 22 sierpnia uchwałę wzywającą armię do podjęcia działań wobec rządu. Decyzja Parlamentu do dziś budzi wiele kontrowersji co do jej legalności.
23 sierpnia Allende przy naciskach wojskowych , a także chcąc zapobiec tarciom wewnetrznym, powierzył stanowisko głównodowodzącego armią generałowi Augusto Pinochetowi.
29 sierpnia zachęceni uchwałą Parlamentu niezadowoleni oficerowie 2. Pułku Pancernego przy współudziale skrajnie prawicowego ruchu Patria y Libertad podjęli próbę uwięzienia Salvatore Allende.
Zamach był spontaniczny i urządzony w sposób iście amatorski. Ówczesny ambasador USA w Chile, Nathaniel Davies meldował: „ (…) kolumna podporządkowywała się sygnalizacji świetlnej, a co najmniej jeden czołg przystanął, żeby zatankować na komercyjnej stacji benzynowej (…)”.]
Zamach zakończył się farsą.
Prezydent w chwili zagrożenia wystosował apel (…) do ludzi pracy, by udali się do centrum miasta (…)i bronili swego rządu. Apel nie spotkał się ze zrozumieniem społeczeństwa.
W tym nieskutecznym apelu Allende powiedział: (…) jeśli nadejdzie czas, ludzie dostaną broń (…).
Była to groźba mobilizacji lewicowych grup paramilitarnych, tworzonych głównie na prowincji.
Zamach sam umarł śmiercią naturalną. Narastała jednak lawinowo niechęć społeczeństwa do rządów Prezydenta i Unidad Popular.
Uchwała Parlamentu, nieudany zamach oraz reakcja społeczeństwa nie umknęła uwagi Augusto Pinochetowi.
Następne jedenaście tygodni charakteryzowało się kompletnym rozkładem struktur państwowych w sferze politycznej, społecznej, gospodarczej i wojskowej.
Armia rozpoczęła akcję likwidacji nielegalnych składów broni, rozlokowanych w różnych rejonach kraju.
W zamiarze chodziło głownie o likwidację militarnego „zaplecza” komunistów w terenie. Było to przygotowanie pod ostateczne rozwiązanie kwestii komunizmu w Chile.
C.D.N.
Komentarze
Pokaż komentarze (7)