Nie będę pisał, że system nadzoru tego co jeszcze jest nasze, czyli państwowe jest zły, bo to intuicyjnie każdy wyczuwa.
Ja napiszę, że on jest dziwny.
Dziwny z tego powodu, że ów system dzieli się na różne formy, które logicznie trudno jakoś uzasadnić.
Z jednaj strony mamy spółki z udziałem skarbu państwa, a z drugiej agencje rządowe. Jest tego sporo jak by ktoś nie wiedział.
Mamy też spółki (prywatne), które zarządzają mieniem państwowym, takim jak chociażby autostrady zbudowane z naszych podatków.
No i mamy spółki celowe, stworzone do realizacji określonego celu – np. spółka Euro 2012.pl
Jeżeli to wszystko sobie uświadomimy, to może nas ogarnąć prawdziwe przerażenie, bo okazuje się, że twory te obsługuje potężna armia ludzi, z których spora część, a może i nawet większość znalazła się tam z przyczyn politycznej protekcji.
Jeżeli komuś wpadnie na myśl, że jedynym rozwiązaniem, które mogłoby ten stan rzeczy usystematyzować, jest prywatyzacja, to jest w dużym błędzie, bo tak rozległego obszaru gospodarki nie da sie do końca sprywatyzować. Żadna też prywatna firma nie wybuduje samodzielnie takich inwestycji jak terminal gazowy, tamy na wielkich rzekach, czy też ogólnopolski system informatyczny. To tylko parę przykładów.
Wydaje mi się, że rozsądnym rozwiązaniem byłoby zwiększenie formy zarządzania majątkiem państwowym poprzez zlecenie nadzoru wyspecjalizowanym prywatnym firmom spoza kręgu polityki. Zdaję sobie sprawę, że takie rozwiązanie nie do końca gwarantuje to, że jakiś polityk, czy też około – polityk tam się nie załapie. Tym niemniej sytuacja stałaby się bardziej klarowna.
Ustawa kominowa stałaby się czymś martwym, bo to spółka ustalałaby pułap wynagrodzeń, a przecież nikt z takiej spółki nie miałby możliwości drenażu kasy państwowej. Państwo zaś mogłoby spokojnie się zbilansować bez dodatkowych kosztów.
System nadzoru o którym piszę jest praktykowany szeroko na swiecie. U nas występuje w formie marginalnej.
Warto się nad tym na poważnie zastanowić.
Komentarze
Pokaż komentarze (16)