W fabularyzowanej, pseudodokumentalnej opowiastce National Geografic na temat katastrofy (?) w Smoleńsku czterokrotnie bodaj pada określenie „teorie spiskowe”, które od razu ustawia alternatywną wersję tragedii pośród najbardziej kontrowersyjnych interpretacji rozmaitych, budzących zrozumiałe zainteresowanie, wydarzeń. W rękach niewiarygodnych osób taka pałka wywołuje co najwyżej rozbawienie.
Przecież nawet Marshallowi McLuhanowi z jego wizją globalnej wioski nie śniło się, że dzięki postępowi w dziedzinie komunikacji, internetowi i technice satelitarnej, zwykły śmiertelnik będzie miał w czasie rzeczywistym dostęp do nagich faktów. Pozostawać w błogiej niewiedzy może dzisiaj jedynie społeczny abnegat, który ostentacyjnie nie jest zainteresowany analizą otaczającej go rzeczywistości.
Nie mam złudzeń, że karnawał wolności w przestrzeni informacyjnej, który nie ma odpowiednika w dziejach naszej cywilizacji, nie potrwa długo. Już awantura z ACTA pokazała, że uzurpatorzy znajdujący się u władzy są zainteresowani koncesjonowaniem treści znajdujących się w wolnym obiegu. Lęk wywołuje w nich świadomość, że bezczelne kłamstwa, stanowiące często główną treść uprawianej polityki, zostaną ujawnione.
Jak mają się te uwagi do nieoficjalnych interpretacji tragedii smoleńskiej oraz innych „teorii spiskowych”? Otóż taki, że interpretacje oficjalne – przechodzące do porządku dziennego nad oczywistymi, budzącymi rozmaite wątpliwości faktami – przypominają często zwykłe bajdy, które można opowiadać jedynie nierozgarniętym obywatelom.
Tymczasem, jak się okazuje, wciąż nie brakuje rozmaitych usłużnych bajkopisarzy, którzy skłonni są wciskać swoim bliźnim opowieści dziwnej treści. Jednym z nich jest Konstanty Gebert vel Dawid Warszawski, komentator w filmie NG „Śmierć prezydenta”, którego słowa mają taką samą wartość, jak znojna robota Bolesława Geberta (ojca) w USA, gdzie w pocie czoła zakładał on i przewodził, jako sowiecki agent, Komunistycznej Partii Stanów Zjednoczonych.
Komentarze
Pokaż komentarze