Żałosny śmiech konserwatysty

Zespół "Krytyki Politycznej" odwiedził Kraków. Sławomir Sierakowski mówił o rewolucji, dyskursie, Slavoju Źiźku, Leninie, hegemonii, dziecięcych chorobach lewicowości, grze z systemem, nie oszczędził prof. Markowskiego (który zbanalizował jego zdaniem przesłanie środowiska "KP"), zaintrygował swoich słuchaczy.

Nie wszystkich, rzecz jasna. Drugi raz byłem na publicznym spotkaniu ze Sławomirem Sierakowskim w roli głównej. Trzy lata temu była garstka osób. Dzisiaj sala była pełna. Moi znajomi i ludzie, których znam, reprezentujący mniej lub bardziej świadomie środowiska konserwatywne (cokolwiek to dzisiaj znaczy) wychodzili nie czekając aż spotkanie dobiegnie końca. Zazwyczaj setnie rozbawieni prychali z konserwatywną wyższością (jak ja tego nie znoszę!!!) lub machali skonsternowani rękami mrucząc coś o tym, że Sierakowski bredzi o czymś kompletnie oderwanym od rzeczywistości, bierze jakieś pomysły z czapy i czaruje widownię swoją błyskotliwą frazą lewicowego przywódcy.

Obawiam się, że są w dużym błędzie. Ich sarkazm, w najlepszym wypadku wyniosły dystans, naigrywanie się z "niegroźnego głupka", który nie ma tak naprawdę niczego mądrego do powiedzenia to pułapka, w którą sami dali się złapać. I Sierakowski - wyklęty spadkobierca idei "mądrości etapu" Stanisława Stommy - z ironicznym usmiechem nie odpowiadając na najistotniejsze pytania o cel swojej walki, popchnie swoje wielkie przedsięwzięcie do przodu. On na razie chce wnieść nowy język do publicznego dyskursu. Na razie...

W końcu obudzimy się w Polsce Zapatero i będziemy sie tłumaczyć z naszych przekonań publicznie. Za każdym razem. Dzisiaj brzmi to absurdalnie. Ale zamiast wysmiewać "rewolucje semantyczne" i "idee przywrócenia antagonizmu w polityce" ci konserwatyści powinni przemyśleć własne cele, założenia i poglądy oraz brać przykład z Sierakowskiego. Cokolwiek mysleć o jego poglądach, potrafi w zdumiewający sposób skupić wokół siebie rozmaite, niszowe czy skłócone dotąd środowiska. Jedna idea, jeden charyzmatyczny przywódca i jeden cel.

Śmiech konserwatysty w tym przypadku jest nie na miejscu. Ujmując rzecz eufemistycznie...