Rozczarowani kościołem „katolicy”

 

Spotykam czasami ludzi którzy deklarują, że są :

• wierzący ale nie praktykujący

• tak są katolikamiale tylko z przynależności

• odnaleźli się w filozofii wschodu albo kościele ewangelickim albo ateizmie itp.

gdyż kościół katolicki ich rozczarował. Okazał się płytki, chciwy itd. a jego wyznawcy są niewiele warci i są to albo hipokryci albo głupcy wierzący w każdą nakazaną bzdurę.

 

Jeżeli zdarzył mi się poświęcić odrobinę czasu na rozmowę z takimi ludźmi to najczęściej okazywało się, że :

• ich przynależność do kościoła katolickiego na charakter społeczno tradycyjny;

• jasne są ochrzczeni i najczęściej byli u komunii ale ich związek z kościołem jako wspólnotą wiernych ogranicza się do : udziału w ślubach, pogrzebach i dużych świętach. Niektórzy z nich chodzą nawet czasami w niedzielę do kościoła bez szczególnego święta;

• Pisma świętego (a przynajmniej nie czytali póki deklarowali się jako katolicy) ani nauczania kościoła co do zasady nie znają . Wyobrażenie na temat wyznania, w którym byli teoretycznie wychowani, czerpią z : kilku kolęd, prywatnych kontrowersyjnych poglądów jakiegoś księdza i linków internetowych podsyłanych przez znajomych (wiedza ta zazwyczaj ma niewiele wspólnego z katolicyzmem).

 

Finalnie zaś najczęściej okazuje się, że swoje krytyczne zdanie na temat katolicyzmu wypracowali sobie na wzajemnych relacjach z ludźmi takimi jak oni, będących katolikami  z przynależności społeczno tradycyjnej, a raczej nie należący do wspólnoty wiernych dla których treści zawarte w Ewangeliach mają sens i którzy w nie wierzą i przynajmniej starają się zgodnie z nimi żyć.

Czasami słyszy się od nich

• ale ja takich katolików wcześniej nie spotkałem.

• Nie spotkałeś ale masz o nich zdanie :-)  - odpowiadam

A ja się ich pytam ilu w ogóle katolików spotkałeś? Osób które chociaż raz w tygodniu chodzą do kościoła, modlą się przynajmniej raz dziennie i robią to bo uważają (wierzą), że to ma sens. Starają się czytać Biblię, pogłębiać swoją wiary i wprowadzać w życie prawdę z niej płynącą.

 

Bo ja wcale nie tak wielu.