Jak powszechnie wiadomo w postępowym środowisku Agory i ITI oraz oświeconych (post)komunistów, otoczenie Jarosława Kaczyńskiego, a PiS w szczególności, postawiło na niewykształconą i nierozumną część społeczeństwa, którą nieoficjalnie nazywa się tam mianem bezzębnych staruszek w moherowych beretach i którym tuż przed wyborami koniecznie należy zabrać dowód. Średnia wieku na oko jakieś 80 lat, a z takich nigdy dość szyderstw, zwłaszcza gdy się modlą.
Naiwne pytanie, zadawane przez stojących z boku wojny polsko-polskiej, czy taka postawa nie nazywa się aby wykluczeniem społecznym, pozostanie bez odpowiedzi, bo zwalczające rzeczone zjawisko ministerstwo zostało wskutek pokrętnych działań PiS zlikwidowane, zaś jego szef przeniesiony został na odcinek eutanazji, dzięki czemu wzbudzono w postępowym środowisku nadzieję na ostateczne rozwiązanie kwestii bezzębnych staruszek.
Niestety, minister Bartosz Arłukowicz - nadzieja postępowców, bo o nim mowa, nie popisał się, a może uległ pisowskim spiskom lub zastosował nie te leki, ponieważ populacja bezzębnych staruszek nie tyle powiększyła się, co odzyskała żywotność i jakiś dziwny błysk w oczach. Ostatnio w Warszawie bezzębne staruszki urządziły sobie marsz, na którym - wbrew powszechnym oczekiwaniom i mimo wysiłku czołowych autorytetów środowiska postępowców - mściwie nie doprowadziły do zamieszek, ekscesów, czy choćby oplucia dziennikarzy czołowych stacji. Lecz nie dajmy się zwieść pozorom i pokrętnej logice.
I(s)kra bezzębnych staruszek spowodowała, że coś zaczęło się tlić pod pościelą. Nie wszyscy to dostrzegają, bo do tego trzeba dobrego wzroku i refleksu, a co - jak wiadomo - jest cechą przynależną wiekowi stosunkowo młodemu. Groźne tlenie jako pierwszy zauważył przeto nasz noblista i żyjąca legenda, Lech Wałęsa (na zdjęciu po lewej stronie).
Jako laureat nagrody pokojowej błyskawicznie zaapelował o natychmiastową reakcję władz - z użyciem siły włącznie. Niewiele to dało, ale czerwona lampka na szczęście zaświeciła się, a nawet zabuczała. Wysiłek Lecha Wałęsy opłacił się, bo sygnał usłyszała inna legenda demokratycznego podziemia, która walkę z komuną podjęła już w latach '50 ubiegłego wieku. Mowa o Tadeuszu Mazowieckim. Na zaprezentowanym niżej zdjęciu (po prawej) widać, jak nadludzkim wysiłkiem wyrywa rękę komunistycznemu oprawcy gen. Czesławowi Kiszczakowi. Trzeba to przypominać najmłodszym, bo ciągle zapominają. Z kolei na drugim zdjęciu widać wyraźnie, jak Tadeusz Mazowiecki zdecydowanie odcina się od ceremonii podawania ręki innemu komunistycznemu oprawcy, Wojciechowi Jaruzelskiemu.
W każdym razie Tadeusz Mazowiecki, pierwszy premier całkowicie antykomunistecznego rządu Polski, być może z racji wieku, znanego wszystkim refleksu lub doświadczenia z ogniem dostrzegł, iż apele noblisty są mało skuteczne, bo Lech Wałęsa widzi tylko rokosz (czyli bunt), podczas gdy jest to już regularny pucz (czyli zbrojne powstanie) bezzębnych staruszek. Ewidentnie rację w tym sporze ma Tadeusz Mazowiecki, a dowód jest prosty. Każdy normalny człowiek, który zostałby wcześniej wyzwany lub w inny sposób sponiewierany na Krakowskim Przedmieściu, poszedłby w ciszy i spokoju do domu, zrozumiał swój błąd i nigdy więcej nie łamał zasady uwidocznionej na oknach pociągów. Bezzębne staruszki, uzbrojone niczym w laserową broń różańce i modlitewniki, nie tylko przyczaiły się, ale powiększyły swoje szeregi o kolejne bezzębne staruszki (uwidocznione na zdjęciach poniżej). Władza nie może już teraz przejść nad tym do porządku dziennego i dobrze, że premier Donald Tusk zameldował prezydentowi Bronisławowi Komorowskiemu sakramentalnie: "Żarty się skończyły!".
Komentarze
Pokaż komentarze (4)